రామపురం జ్ఞాపకాలు: మసకబారిపోయిన ఒక కాలం
పాఠశాల సెలవుల్లో మేము రామపురానికి వెళ్తున్నామని తెలిసిన వెంటనే నాకు చాలా ఉత్సాహం కలిగింది. నా అమ్మమ్మను భయపెట్టడానికి ఒక చిన్న పాకెట్ కత్తి, ఒక కూలింగ్ గ్లాస్ను నా నిక్కర్ జేబులో దాచుకున్నాను. ఒక దొంగలా ఎగిరి పడుతూ ఆమెను భయపెట్టాలని నేను కలలు కనేవాడిని.
ఎరණాకులం నుండి రామపురం వరకు రోజుకు ఒకే ఒక బస్సు ఉండేది — ముండక్కయం వెళ్లే K.M.S. బస్సు. దాని గుండు తల డ్రైవర్, పొడవుగా సన్నగా ఉన్న కన్డక్టర్ను నా నాన్న బాగా తెలుసుకునేవారు. డ్రైవర్ను మరియు బయట దృశ్యాలను చూడడానికి ముందు సీట్లో కూర్చోవడం నాకు చాలా ఇష్టం. కానీ డ్రైవర్ నా జేబులో ఉన్న కత్తి, కళ్లద్దాలు చూసి అమ్మకు చెప్పేశాడు. అలా నా ప్లాన్ మొత్తం పాడైంది.
ఎరണాకులం సౌత్ ఓవర్బ్రిడ్జ్ కింద నుంచి బస్సు బయలుదేరేది. దాదాపు రెండున్నర గంటల ప్రయాణం ఉండేది. బస్సు మంచి వేగంతో నడిచేది; ఆగే చోట్ల సంఖ్య తక్కువ. రామపురం బస్ స్టాప్ శ్రీరామ దేవాలయం ముందు ఉన్న పెద్ద వటవృక్షం దగ్గర ఉండేది. అక్కడి టీ దుకాణంలో నాన్న ఏదో ఒకటి కొనేవారు. అక్కడి నుంచి మేము దాదాపు రెండు కిలోమీటర్లు నడుచుకుని కొండాట్టి ఇంటికి వెళ్లేవాళ్లం. కూరగాయలు, కిరాణా సరుకులతో నిండిన పెద్ద సంచిని నాన్న మోసేవారు. పదెనిమిదేళ్ల వయసులోనే రైల్వే కార్యాలయంలో క్లర్క్గా ఉద్యోగం ప్రారంభించారు. ప్రతి నెల ఆయన జీతంలో ఒక భాగాన్ని ఇంటి ఆర్థిక వ్యవహారాలు చూసుకునే అమ్మమ్మకు ఇస్తుండేవారు.
ఉదయం లేవగానే అమ్మమ్మ పళ్ళు తోముకోవడానికి పండిన మామిడి ఆకు ముక్క ఇస్తుండేది. తరువాత ఒక చిన్న కొబ్బరి తాటి చీపురును చీల్చి దానితో నాలుక శుభ్రం చేసుకునేవాళ్లం. ఇంటి వెనుక భాగంలోని ప్రాంగణంలోనే మొదటి అవసరాలు తీర్చుకోవాల్సి వచ్చేది. బావి నుంచి నీరు తోడుకోవాలి. అది నాకు ఇష్టం లేకపోవడంతో తాతయ్య ఒక గుంత తవ్వించి, దాని మీద రెండు కట్టెలు పెట్టి, ఓలాలతో కప్పి ఒక సరళమైన మరుగుదొడ్డి ఏర్పాటు చేశారు. అక్కడ కూర్చుంటే ఈగలు గుంపుగా వచ్చేవి. పైకప్పు లేకపోవడంతో వర్షం పడితే గొడుగు పట్టుకోవాల్సి వచ్చేది. కొక్కరని కావ్ దగ్గర ఉన్న చెరువులోనే స్నానం చేసేవాళ్లం. కొన్నిసార్లు నా చిన్నమ్మ (సుమచిట్ట) నన్ను స్నానం చేయించడానికి వచ్చేది. ఆమె స్నానం చేయించడం నాకు చాలా ఇష్టం. ఆమె అన్నాన్ని గుండ్రని ముద్దలుగా చేసి తినిపించేది. ఆమె మహారాజాస్ కాలేజీలో కెమిస్ట్రీలో పీజీ చదువుతుండేది. చాలా తెలివైన ఆమె నృత్యం చేయడం, పాత మలయాళ సినిమా పాటలు పాడడం కూడా వచ్చేది.
స్నానం అయిపోయిన తరువాత అమ్మమ్మ నందిని ఆవును పాలు పితికి నాకు తాజా పాలు ఇస్తుండేది. కొంత వెన్నను కూడా నా కోసం దాచిపెట్టేది. అమ్మమ్మ తక్కే కావ్లోని శ్రీ దుర్గాదేవికి ప్రతిరోజూ ప్రార్థనలు చేసేది. వరిపొలాల మధ్య నివసించే అన్నపూర్ణేశ్వరి మా కుటుంబ పరదేవత అని ఆమె నమ్మకం. మాసికధర్మ సమయంలో ఆలయంలోకి ప్రవేశించిన ఒక మహిళ పదో రోజున రక్త వాంతులు చేసి మరణించిన కథను అమ్మమ్మ నాకు చెప్పింది. దేవి ఆవహించే అఫన్ గురించి కూడా ఆమెకు ఎన్నో కథలు ఉన్నాయి. దేవి అతని ద్వారా మాట్లాడుతుందని చెప్పేది. ఒకప్పుడు కుటుంబానికి ప్రతిరోజూ ఒక బంగారు నాణెం ఇస్తానని దేవి హామీ ఇచ్చిందట. కానీ ఒక రోజు అది తీసుకోవడం మర్చిపోయారట; అప్పటి నుంచి అది లభించలేదట. అయినప్పటికీ దేవి ఆశీర్వాదం ఎప్పుడూ కుటుంబంతోనే ఉంటుందని దేవి హామీ ఇచ్చిందని అమ్మమ్మ చెప్పేది.
నంగయ్య అనే పేరు అమ్మమ్మది. ఆమెకు సంస్కృతం, జ్యోతిష్యం వచ్చేవి. తాతయ్య సమీపంలోని శాస్తా దేవాలయంలో శాంతి పూజలు చేసేవారు. వర్షాకాలంలో మేము మధ్యమంటపంలో పెద్ద పాత్రల్లో, రాగి పాత్రల్లో వర్షనీరు సేకరించేవాళ్లం. నాలుకట్టు ఇంటి లోపల కూర్చుని వర్షాన్ని చూడటం ఎంతో ఆనందంగా ఉండేది. తాటి ఓలాలపై పడే వర్షపు చినుకుల శబ్దం, కప్పల అరుపులు, చెరువు కోడి కూయడం, చెంబోతు కేకలు — ఇవన్నీ నేను ఆస్వాదించేవాడిని. మొదట చెరువు కోడి అరుపు విని భయపడ్డాను; అది ఒక పక్షి మాత్రమే అని చిన్నమ్మ చెప్పింది. చిన్నమ్మ అశుద్ధి సమయంలో ఒక చాపపై ఒంటరిగా కూర్చుండేది; నేను ఆమెను తాకకూడదు. తాకితే చెరువులో స్నానం చేయాలని చెప్పేది.
మధ్యాహ్న భోజనానికి కొన్ని సార్లు గంజి మరియు ఉడికించిన కప్ప (తపియోకా) ఉండేది. భోజనం తరువాత చేతులు కడగకపోతే అమ్మమ్మ మందలించేది. నా పెద్దమ్మ నంగేలికి తొంభై ఏళ్లకు పైగా వయస్సు. పొడవుగా వేలాడుతూ, కప్పుకోని ఆమె వక్షోజాలు నాకు ఎప్పుడూ ఆశ్చర్యంగా అనిపించేవి. ఎప్పుడూ రుద్రాక్ష మాలతో మంత్రాలు జపిస్తూ ఉండేది. తొంభై ఎనిమిదేళ్ల వరకు జీవించింది. “కన్ను కనిపించదు, చెవి వినిపించదు” అని నాన్నకు ఫిర్యాదు చేసేది. కానీ జపం చేస్తూ ఉన్నప్పటికీ అన్నీ వినగలదని అమ్మమ్మ చెప్పేది.
ఒకసారి నా పదో తరగతి సెలవుల్లో నేను తరవాడులో ఉండిపోయాను. పొరుగువారి లేఖ, మల్లిక అమ్మమ్మ-తాతయ్యలతో ఉండడానికి వచ్చేవారు. వారు ప్రీ-డిగ్రీ చదువుతున్నారు. సాయంత్రం వారితో కలిసి దేవాలయానికి వెళ్లడం నాకు ఇష్టం. పనికి సహాయం చేయడానికి వృద్ధులు కాత్రి, యోహన్నాన్ వచ్చేవారు. వెళ్తూ నాన్న వారికి డబ్బు ఇచ్చేవారు.
తర్వాత మా తరవాడు ఆస్తి అమ్మబడింది; ఇల్లు కూల్చివేయబడింది. పెద్దమ్మ, అమ్మమ్మ, తాతయ్య, నాన్న, అఫన్ — అందరూ ఇప్పుడు జ్ఞాపకాలుగా మిగిలిపోయారు. ఆ జ్ఞాపకాలలో వారు ఇప్పటికీ జీవిస్తున్నారు.
Comments
Post a Comment