ഹിമാലയൻ യാത്ര: ഗുരുകൃപയുടെയും ഉൾക്കാഴ്ചകളുടെയും സ്മരണകൾ

 ഊട്ടി ഫേൺഹിൽ നാരായണ ഗുരുകുലത്തിൽ വെച്ച് ഗുരു നിത്യചൈതന്യ യതിയിൽ നിന്ന് ആത്മീയപാതയിലേക്ക് ദീക്ഷ സ്വീകരിച്ചതിന് പിന്നാലെ ഒരു ദിവസം അദ്ദേഹം എന്നെ അനുഗ്രഹിച്ചു. വേദാന്ത പഠനത്തിനായി ഹിമാലയത്തിലേക്ക് പോകാൻ സാധിക്കുന്നത് നിന്റെ ഭാഗ്യമാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. താമസിയാതെ, ഒരു കറുത്ത അംബാസഡർ ടാക്സിയിൽ കോയമ്പത്തൂരിലേക്ക് പോവുകയായിരുന്ന മറ്റൊരു യാത്രക്കാരനൊപ്പം ചേരാൻ ഗുരു എന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഞാൻ അവരോടൊപ്പം പോയി, അവിടെനിന്ന് ട്രെയിൻ മാർഗ്ഗം ന്യൂഡൽഹിയിലും, പിന്നീട് ബസ് മാർഗ്ഗം ഹരിദ്വാറിലും, ഒടുവിൽ ഋഷികേശിലെ ഡിവൈൻ ലൈഫ് സൊസൈറ്റിയിലുമെത്തി. സ്വാമി ചിദാനന്ദജി പ്രസിഡന്റും സ്വാമി കൃഷ്ണാനന്ദജി സെക്രട്ടറിയുമായിരുന്ന കാലമായിരുന്നു അത്. വരാനിരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് വലിയ നിശ്ചയമില്ലായിരുന്നെങ്കിലും ഞാൻ ആവേശഭരിതനായിരുന്നു. എന്റെ കൈവശം ആകെ നാല് കാവി വസ്ത്രങ്ങളും പിന്നെ എന്റെ വയലിനും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എങ്കിലും, ഞാൻ ശേഖരിച്ച ആത്മീയ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ കാരണം ബാഗിന് നല്ല ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു. ഗുരുവിൽ അർപ്പിച്ച വിശ്വാസത്തിൽ മാത്രം അഭയം പ്രാപിച്ച്, ട്രെയിനിലും ബസ്സിലുമായി ആ സുഹൃത്തുക്കൾക്കൊപ്പം ഞാൻ ഋഷികേശിലേക്ക് തിരിച്ചു. അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ ഗുരു എനിക്ക് ഒരു കവറിൽ ആയിരം രൂപയും ഒരു കത്തും നൽകിയിരുന്നു. ആകാംക്ഷയോടെ ഞാൻ അത് തുറന്നു നോക്കി; എന്നെ സ്വന്തം മകനെപ്പോലെ സംരക്ഷിക്കണമെന്ന് സ്വാമി ചിദാനന്ദജിയോട് അഭ്യർത്ഥിക്കുന്ന സ്നേഹം നിറഞ്ഞ വരികളായിരുന്നു അതിൽ. അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം എനിക്ക് താമസവും ഭക്ഷണവും മറ്റ് സൗകര്യങ്ങളും സ്നേഹപൂർവ്വം ഒരുക്കിത്തന്നു. പ്രാർത്ഥനകളും വേദാന്ത ക്ലാസുകളും അടുത്തുള്ള ആശ്രമ സന്ദർശനങ്ങളുമായി നീങ്ങിയ ആ ഒരു വർഷത്തിനിടയിൽ, എനിക്ക് ചായ ഉണ്ടാക്കിത്തന്ന സ്വാമി പ്രബുദ്ധാനന്ദയെയും, ഓൾ ഇന്ത്യ റേഡിയോയിലെ വീണ വിദ്വാനായിരുന്ന സ്വാമി വിദ്യാനന്ദയെയും പോലുള്ള ദയാലുക്കളായ ആത്മാക്കളെ ഞാൻ പരിചയപ്പെട്ടു. അവരോരോരുത്തരും എന്റെ യാത്രയിൽ വഴികാട്ടികളായി മാറി. അത് ആ പരിവർത്തന വർഷത്തിന്റെ തുടക്കം മാത്രമായിരുന്നു.

എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ ഞാൻ ഗംഗാതീരത്തൂടെ നടക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, ശാന്തമായ ഒരു നിമിഷത്തിൽ, ഞാൻ ഒരു പാറയിൽ ഇരുന്ന് പുഴയുടെ ശക്തമായ ഒഴുക്ക് നോക്കി നിന്നു. അപ്പോൾ ഒരു ശവശരീരം പുഴയിലൂടെ ഒഴുകി വരുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. അത് എന്റെ അരികിലെത്തുന്നതിന് മുൻപ് പാറക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ കുടുങ്ങി. കഴുകന്മാരും പരുന്തുകളും കാക്കകളും ആ ശരീരത്തിൽ കൊത്തിവലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് കണ്ടു നിന്നപ്പോൾ എന്നിൽ എന്തോ ഒന്ന് മാറിമറിഞ്ഞു—ജീവിതത്തിന്റെ അസ്ഥിരതയെക്കുറിച്ചുള്ള ആ ദൃശ്യം ശരീരത്തോടുള്ള എന്റെ മമതയിൽ നിന്ന് ഒരു നിമിഷം എന്നെ മോചിപ്പിച്ചു. കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം ആ ശവശരീരം ഒഴുക്കിൽപ്പെട്ട് ദൂരേക്ക് മറഞ്ഞു. ആ ഭാരമേറിയ നിമിഷത്തിന് ശേഷം ഞാൻ ദയാനന്ദ ആശ്രമത്തിലേക്ക് നടന്നു, അവിടെ സ്വാമിജിയുടെ കീഴിൽ ആത്മബോധം ക്ലാസ്സിൽ പങ്കുചേർന്നു.

ഋഷികേശിലെ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ സുപ്രധാനമായ ഒരു ഭാഗം സ്വാമി ശിവാനന്ദയുടെ വിപുലമായ ലൈബ്രറി കണ്ടെത്തിയതായിരുന്നു. എന്നെ വളരെയധികം സ്വാധീനിച്ച രണ്ട് പുസ്തകങ്ങളിൽ ഞാൻ മുഴുകി—ഒന്ന് ബ്രഹ്മചര്യത്തെക്കുറിച്ചും മറ്റൊന്ന് നാദയോഗത്തെക്കുറിച്ചും ഉള്ളതായിരുന്നു. ഈ പാഠങ്ങൾ ഉൾക്കൊണ്ടുകൊണ്ട് ഞാൻ ബ്രഹ്മചര്യം പരിശീലിക്കാൻ തുടങ്ങി, അത് എന്റെ ആത്മീയ പാതയിൽ എനിക്ക് അസാധാരണമായ ആത്മവിശ്വാസവും ഊർജ്ജവും നൽകി. അതോടൊപ്പം നാദയോഗം അഭ്യസിച്ചതും—പ്രത്യേകിച്ച് വൈകുന്നേരത്തെ ഗംഗാ ആരതി സമയത്ത്—സൂക്ഷ്മമായ ആന്തരിക ശബ്ദങ്ങളിലേക്ക് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ എന്നെ സഹായിച്ചു. ഷണ്മുഖി മുദ്രയിലൂടെ എന്നിൽ ഉണരുന്ന അനാഹതനാദം കേൾക്കാൻ എനിക്ക് സാധിച്ചു—അത് അതിശയകരവും അലൗകികവുമായ ഒരു അനുഭവമായിരുന്നു. ഗുരു നിത്യചൈതന്യ യതി എന്നെ ഒരു 'നാദയോഗി' എന്ന് വിളിച്ചു. ലാൽഗുഡി ജയരാമൻ ഗുരുവിന്റെ ശിക്ഷണത്തിൽ ഊന്നിയുള്ള എന്റെ വയലിൻ വായന ശബ്ദത്തിനും ആത്മീയതയ്ക്കും ഇടയിലുള്ള ഒരു പാലമായി മാറി. ഇതെല്ലാം കൂടി ചേർന്ന് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു പര്യവേക്ഷണത്തിന് വഴിയൊരുക്കി.

ശാന്തമായ ഏകാന്തതയിൽ മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ആശ്രമ ജീവിതത്തിൽ മുഴുകിയിരുന്നെങ്കിലും, മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്നും സഹോദരങ്ങളിൽ നിന്നും അകന്നു കഴിയുന്നതിൽ എപ്പോഴൊക്കെയോ സംശയങ്ങൾ എന്നെ വേട്ടയാടി. ഇവിടെ എന്റെ ലക്ഷ്യം എന്താണ്? എന്നാൽ, സ്നേഹനിധിയായ സ്വാമി വിദ്യാനന്ദയാണ് എനിക്ക് സത്യം മനസ്സിലാക്കിത്തന്നത്. ഹിമാലയത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിച്ചത് കൊണ്ട് മാത്രം ആർക്കും ജ്ഞാനോദയം ലഭിക്കില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ ഇവിടുത്തെ പശുക്കളും പോത്തുകളും എന്നേ ജ്ഞാനികളായേനെ എന്ന് അദ്ദേഹം തമാശയായി പറഞ്ഞു. പ്രധാനം സ്ഥലമല്ല, മറിച്ച് നമ്മൾ തന്നെയാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ആ വിവേകത്തോടെ, ചെന്നൈയിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകാനും ഇതിഹാസ തുല്യനായ ലാൽഗുഡി ജയരാമനിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് സംഗീതം പഠിക്കാനുള്ള അപൂർവ്വ അവസരം പ്രയോജനപ്പെടുത്താനും അദ്ദേഹം എന്നെ ഉപദേശിച്ചു. ആത്മീയ സാധനകൾ എവിടെയിരുന്നും തുടരാമെന്നും എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ഹിമാലയത്തിലേക്ക് തിരികെ വരാമെന്നും അദ്ദേഹം ഉറപ്പുനൽകി. ഞാൻ 12 മുതൽ 15 വർഷം വരെ അവിടെ നിൽക്കണമെന്ന് ഗുരു നിത്യചൈതന്യ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, വിലപ്പെട്ട പാഠങ്ങളും വ്യക്തമായ ഒരു ദിശാബോധവുമായി ഏകദേശം ഒരു വർഷത്തിന് ശേഷം ഞാൻ അവിടെ നിന്ന് മടങ്ങി.

ഋഷികേശിൽ നിന്നുള്ള മടക്കയാത്രയിൽ ഞാൻ ന്യൂഡൽഹിയിൽ അല്പകാലം തങ്ങി. ഹിമാലയത്തിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിവന്നപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ പ്രകടമായ ഒരു മാറ്റം എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. ഡൽഹിയിലെ തിരക്കുകൾ പല ചിന്തകൾക്കും വഴിമാറി. ആ സമയത്താണ് എന്റെ ആത്മീയ സഹോദരൻ സുരേഷ് ബാബുവിന്റെ സുഹൃത്തും ഫോട്ടോഗ്രാഫറുമായ ശൈലൻ പാർക്കറെ ഞാൻ വീണ്ടും കാണുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീട്ടിൽ താമസിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഓഷോ രജനീഷിന്റെ ഒരു പുസ്തകം വായിക്കുകയായിരുന്നു. അതിലെ ഒരു വരി എന്നെ വല്ലാതെ സ്പർശിച്ചു—"ഒരു യഥാർത്ഥ ഗുരു ഒരിക്കലും ശിഷ്യനെ ബന്ധനസ്ഥനാക്കില്ല, മറിച്ച് ജീവിതം അനുഭവിക്കാനും പഠിക്കാനുമായി അവനെ ലോകത്തിലേക്ക് വിടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്" എന്നായിരുന്നു അത്. ഗുരു നിത്യചൈതന്യ യതി എനിക്ക് വേണ്ടി ചെയ്തത് കൃത്യമായി ഇതാണെന്ന് ആ നിമിഷം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് ഒരു വലിയ ഊർജ്ജം എന്നെ പൊതിഞ്ഞു—എന്റെ ശരീരം ഒരു പ്രതിമയെപ്പോലെ നിശ്ചലമായി, ആ അവസ്ഥ കുറച്ചുനേരം നീണ്ടുനിന്നു. തൊട്ടുപിന്നാലെ ശൈലൻ വിളിച്ച് ആ വാർത്ത പറഞ്ഞു: ഗുരു നിത്യചൈതന്യ യതി സമാധിയായിരിക്കുന്നു. ആ നിമിഷം തന്നെ എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം അനുഭവപ്പെട്ടു. ഞാൻ നേരെ ഊട്ടിയിലെ ഫേൺഹിൽ നാരായണ ഗുരുകുലത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു. അവിടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമാധി ചടങ്ങുകൾ നടക്കുകയായിരുന്നു.

To the Himalayas and back

 After my initiation into the spiritual path by Guru Nithyachaitanya Yati at the Ooty Fern Hill Narayana Gurukulam, one day, he offered me a blessing, telling me I was fortunate to be heading to the Himalayas to study Vedanta. Soon after, Guru asked me to join a fellow traveler leaving Ooty in a black ambassador taxi. They were to go to Coimbatore. I tagged along, caught a train to New Delhi, and from there, bus to Haridwar, and eventually to Rishikesh, to the Divine Life Society. Swami Chidananda ji was president, and Swami Krishnananda ji was secretary at the time. I was thrilled but unsure of what awaited me. I packed my collected spiritual books—my bag was heavy, though I had only four saffron robes and, of course, my violin. Alone, I set off with these companions, traveling by train and bus all the way to Rishikesh, guided only by trust in my Guru. When I arrived, Guru had given me an envelope with a thousand rupees and a letter. Out of curiosity, I opened it: it was filled with love, asking Swami Chidananda ji to take care of me as his own son. Once there, he warmly arranged my stay, meals, and every need. Over the next year, immersed in daily routines—chanting, Vedanta classes, and visits to nearby ashrams—I met kind souls like Swami Prabuddhananda, who made tea for me, and Swami Vidynananda, a Vinā player from All India Radio. Each of them, and many others, became a guiding light in my journey. This was just the beginning of a transformative year.

 Each morning, I walked along the banks of the Ganges, but one day, with a quiet extra moment, I sat on a rock, simply watching the river’s powerful current. As I sat there, I noticed a corpse floating downstream, caught briefly on rocks before it reached me. Vultures, eagles, and crows gathered, pulling at the body. As I watched, something inside me shifted—this sudden, stark vision of impermanence gave me a brief but profound mental detachment from the body. After some time, the corpse drifted away and disappeared in the current. With this heavy moment behind me, I walked on to the Dayananda Ashram, where I joined my Atma Bodham lesson, guided by the Swamiji there.

 A pivotal part of my time in Rishikesh was discovering Swami Sivananda’s vast library. I dove into books that truly spoke to me—one on brahmacharya, the power of celibacy, and another on nāda yoga, the yoga of sound. As I immersed myself in these teachings, I began practicing brahmacharya, and it gave me an extraordinary sense of confidence and energy for my spiritual path. Alongside, practicing nāda yoga—especially during the evening Ganga Aarti—allowed me to tune into subtle, inner sounds. Using the Shanmukhi Mudra, I heard the anāhata nādam rising within me—an astonishing, almost otherworldly realm. Guru Nithyachaitanya Yati even named me a nāda yogi, and my violin practice—rooted in the teachings of Lalgudi Jayaraman—became a bridge between sound and spirit. All of this, together, led to a unique and transformative exploration in my life.

 Months passed in this serene isolation, and though I was deeply immersed in the ashram, far from my family, from my parents and siblings, doubts occasionally crept in. What was my purpose here? Yet, it was Swami Vidynananda, the kind Vinā player and All India Radio artist, who reminded me that living in the Himalayas alone didn’t guarantee enlightenment. He gently said, if that were the case, even the cows and buffalos here would become enlightened. It’s not the place, he said, but the being. With that wisdom, he advised me to return to Chennai to pursue a rare opportunity—learning directly from the legendary Lalgudi Jayaraman. He assured me I could continue my spiritual practice and return to the Himalayas whenever I wished. Although Guru Nithyachaitanya had hoped I would stay 12 to 15 years, I left after almost a year, carrying with me invaluable lessons and a renewed sense of direction.

 On my journey back from Rishikesh, I paused in New Delhi, and as I descended from the stillness of the Himalayas, I felt a distinct shift in my mind. The urban bustle of Delhi stirred more contemplations—social currents pulling at my focus. It was during this time that I reconnected with a friend, Shailen Parker, a photographer and a friend of my spiritual brother, Suresh Babu. While staying in his home, I was reading a book by Osho Rajneesh. A single line pierced me—he wrote that a true guru never traps the disciple but sends them into the world to learn and experience life. At once, I realized that’s exactly what Guru Nithyachaitanya Yati had done for me. In that instant, an overwhelming energy enveloped me—my body froze, still as a statue, and I remained in that suspended state until, gradually, it faded. Just then, Shailen called and told me the news: Guru Nithyachaitanya Yati had passed away. At that moment, I knew—I felt his presence—and I went straight to the Ooty Finn Hill Narayana Gurukulam, where the samādhi ceremony was being held.

A Bond of Friendship

I first met Raman at the Elamakkara Dattatreya Temple during a Rama Navami concert for which I accompanied on the violin. Mercy, one of Raman's disciples, sang with him. The music was pure and unadulterated. After the concert, we exchanged phone numbers.

After returning from Muscat, I got a job as a music teacher at the Isha Home School in Coimbatore. We needed another music teacher, and Raman was the first person who came to mind. I called him, and he agreed to come for an interview. He joined the school as a music teacher.

We had plenty of free time after teaching. Our friendship blossomed in Isha. We would practice music together, go to the nearby tea shop, and take long walks in the forest and fields.

Once, I had booked a train ticket to go home for the summer holidays. In a hurry, I forgot to take it and had already set off on my bike to Coimbatore railway station. I realized my mistake halfway and turned back, but there wasn't enough time. I called Jayashree and asked her to give the ticket to Raman. I thought it would save some time if he could hand it over halfway. However, I later learned that no one was allowed leave outside of the gate of Isha at that time. Apparently, a leopard had been spotted nearby, and the security gate was closed. Everyone was scared and stayed indoors. Raman, disregarding the danger and his own safety, took my train ticket on his bike. Despite being stopped and warned by the security, Raman insisted on delivering the ticket. That was an unforgettable act of friendship.

Friendship is a bond of love, a divine love that knows no gender. It's a connection between two souls, a selfless brotherhood that is priceless. A true friend is the one who accepts and loves you as you are.

Childhood Memories in Ramapuram

I was so excited when I heard we were going to Ramapuram for the school holidays. I snuck a small pocket knife and sunglasses into my shorts, planning to scare my grandmother. I imagined myself jumping out and scaring her like a robber.

There was only one bus from Ernakulam to Ramapuram each day, the KMS bus that went to Mundakkayam. My father knew the bald-headed driver and the tall, thin conductor very well. I loved sitting in the front seat, enjoying the view and watching the driver. But the driver spotted the knife and sunglasses in my pocket and told my mother. My plan was ruined.

The bus left from under the Ernakulam South overpass. The journey took about two and a half hours. The driver drove fast, and there were very few stops. The bus stop in Ramapuram was near a large banyan tree in front of the Sree Rama temple. My father would often buy something from the tea shop nearby. Then we would walk about two kilometers to Kondad. My father would carry a big bag with vegetables and other groceries. He started working when he was eighteen, as a clerk in the railway office. Every month, he would give a portion of his salary to my grandmother, who handled the finances.

When I woke up in the morning, my grandmother would give me a piece of ripe mango leaf to brush my teeth. Then, I would split a twig and use it to clean my tongue. We would go to the open field behind the house to wash. I had to fetch water from the well. I didn't like going, so my grandfather dug a pit, placed two logs across it, and covered it with woven palm leaves. Flies would buzz around while I sat there for toilet. Since there was no roof, I had to carry an umbrella when it rained. I would bathe in a pond near Kokkarini kavu. Sometimes, my aunt Sumachithay would come to bathe me. I loved when she bathed me. She would roll small balls of rice for me to eat. She was studying for her post-graduation in chemistry at Maharaja's College. She was very intelligent and could dance and sing old Malayalam film songs.

After my bath, my grandmother would milk the cow, Nandini, and give me fresh milk. She would also keep some butter for me. My grandmother would offer daily prayers to Sree Durga in the southern temple. She believed that the goddess Annapurna resided in the heart of the paddy. She told me a story about a woman who was cursed and died after vomiting blood on the tenth day of entering the temple premises during her menstrual cycle. My grandmother also had many stories about Afan, a man who gets possessed by the goddess. She said that the goddess would speak through him and once promised to give the family a gold coin every day. But they forgot to take it once, and after that, they never received it again. However, the goddess assured them that her blessings would always be with the family.

My grandmother's name was Nangaiyya. She knew Sanskrit and astrology. My grandfather was a priest in a Sastha temple nearby. During the rainy season, we would collect rainwater in a large pot and a copper vessel. It was pleasant to sit inside the house and watch the rain. I would listen to the sound of rain on the palm leaves, the croaking of frogs, and the calls of the osprey. Initially, I was scared of the osprey's cry, but my aunt told me it was just a bird. When my aunt was having her periods, she would sit on a mat and I shouldn't touch her. If I did, she would say I had to go back to the pond and bathe.

For lunch, we sometimes had kanji (rice porridge) and steamed tapioca. After eating, I had to wash my hands, or my grandmother would scold me. My great-grandmother, Nangeli, was over ninety years old. I was fascinated by her shriveled breasts. She always chanted mantras while counting her rudraksha beads. She lived to be ninety-eight years old. She would always complain to my father about her eyesight and hearing. But my grandmother said that she could hear everything, even when she was chanting.

Once, during my tenth-grade vacation, I stayed at the ancestral home. Lekha and Mallika, our neighbors, would come to keep my grandparents company. They were both studying for their pre-degree. I loved going to the temple with them in the evenings. Katri and Yohannan, who were older, would come to help with the work in the fields. My father would give them money when he left.

Later, our ancestral property was sold, and the house was demolished. My great-grandmother, grandmother, grandfather, father, and Afan are all gone now. Only memories remain. And in those memories, they live on.

An accident survival

I was returning on a motorbike from a relative's family function in Paravoor with my mother when the accident happened. It was a Sunday, and the road was relatively empty. I was driving a bit fast. As we approached Varappuzha, an elderly woman and her three granddaughters suddenly crossed the road. I couldn't slow down in time and hit them. My bike skidded, and we all fell. My mother hit her head on the ground. A passing auto-rickshaw man took her to Amrita Hospital. I returned to the accident site to retrieve my bike, and by then, the locals had taken the old lady who crossed the road causing the accident to Lourdes Hospital.

Their family filed a police case against me. Unfortunately, my bike insurance had lapsed, and I was about to leave for a job interview in Muscat. In the meantime, the hospital informed us that my mother had a blood clot in her brain and would need surgery. I prayed fervently for her recovery and begged the universe to help her overcome this crisis.

My father, a railway employee who also practiced homeopathy, decided against surgery and opted for homeopathic treatment. He brought my mother home under his care. With his treatment, my mother gradually recovered. For a few months, she experienced occasional dizziness, but eventually, she made a full recovery.

A lawyer friend of mine, Karjet, from Kottayam, settled the case out of court in Paravoor by admitting guilt and paying a fine. Afterward, I joined my job in Muscat. 

The dichotomy during high school days

It was Muhammed Sunil who taught me how to ogle girls when we were in the tenth grade. We would take the same bus home after school, both of us sitting at the back. As the bus passed St. Teresa's Women's College, he would look at the girls walking on the side of the road and make comments, which I soon started imitating. This habit continued when I joined St. Albert's College for my pre-degree. We would often go to Maharaja's College just to look at girls.

Sachidananda Pai was another good friend of mine during the school days. He played the mridangam. He accompanied me on the mridangam for my violin debut. We often practiced music together and participated in musical events. Sachi's younger brother, Shivananda Pai, was later chosen as the head of their community and was known as Raghavendra Tirtha. Sachi and I studied together for a while at St. Albert's College in Ernakulam, an all-boys school. It was Sachi who introduced me to good cinema, films by Padmarajan, Adoor Gopalakrishnan, Aravindan, KG George, MT Vasudevan Nair, and Bharathan. We spent many days watching these films. 

I had a strong spiritual side as well. I lived a dual life, balancing both desires. It was Sachi who introduced me to Advocate Govind Bharathan. We all called him Bharathan ji. Every Sunday evening, he held a Bhagavad Gita class at his residence, Chitravathi. I learned yoga and meditation from him for the first time. Bharathan ji was a devotee of Sathya Sai Baba and a follower of Sri Vidya. On Monday evenings, there would be Sai bhajan at his house. He would sing beautiful bhajans while playing the harmonium, and we would join in. Bharathan ji once took a group of us from Chinmaya Yuva Kendra to Amritanandamayi's ashram at Vallikavu, who was known as 'Amma'. We also had many opportunities to listen to Chinmayananda Swami's discourses on the Gita. I also eagerly read books by Vivekananda and Ramakrishna Paramahamsa, which I found in my father's bookshelf.

Some school day memories...

"I studied in a Christian missionary school, Seventh-Day Adventist, in Kaloor, Ernakulam, during my early years. When I think back to that school, the first thing that comes to mind is Fridays. We had a long lunch break at 3 PM. After lunch, we would play games like kabaddi and tag. The other times, we would practice for cultural programs. I still remember Manoj, who had a beautiful singing voice. His hair was a bit long, just like Yesudas'. He used to sing songs like 'Maadapraave va oru koodu kootaan va', 'Pranayasarovaratheeram', and many more. We all admired him. The beautiful Preetha J. Eapen, the chubby Maya, and the slightly dark-skinned Sandhya from our class would always applaud him.

Shashy was our class comedian. He would do mono acts and mimicry. When he ran out of material, we would create our own comedy skits. My closest friends were Biju Philip and Ubaid. Our friendship was seen as a symbol of religious harmony.

On Saturdays, we had moral studies class with Mr. Sebastian. Once, I shared with my mother what I had learned in class. I told her that all Hindu gods were just imaginary and that Jesus Christ was the only real savior. That's when she stopped me from attending that school. My mother enrolled me in a different school.

At St. Augustine's Boys High School, I was a top student, but Gopukumar always ranked first and I was second. Once, I told my mother that if Gopukumar wasn't there, I would have been first in class. The next day at school, I heard the news of Gopukumar's death. He had drowned in a pond. When I saw Gopukumar lying still, covered in a white cloth, with cotton in his nose, and a lamp lit at his head, I felt dizzy. I fainted. Mr. Mathew, our social studies teacher, splashed water on my face and got me some soda.

When I was in high school, I loved participating in protests. Whether it was the SFI or the KSU, I was always eager to be the first to shout slogans and march out of the class. Often, we didn't even know the reason for the protest. As the teacher's son, all the teachers were quite strict with me. Mr. Mathew was nicknamed 'Vishuvadi' (poisoned stick). He always carried a cane. The sound of students being caned in his class could be heard in the neighboring classrooms. Vinayak Prem had a habit of pinching other students. No one would complain because they were afraid of him. Once, he pinched me. I complained to Mr. Mathew, and Vinayak was severely punished. After that, he stopped his bad habit."