To the Himalayas and back

Read in: English | മലയാളം | தமிழ் | ಕನ್ನಡ | తెలుగు | हिंदी

 After my initiation into the spiritual path by Guru Nithyachaitanya Yati at the Ooty Fern Hill Narayana Gurukulam, one day, he offered me a blessing, telling me I was fortunate to be heading to the Himalayas to study Vedanta. Soon after, Guru asked me to join a fellow traveler leaving Ooty in a black ambassador taxi. They were to go to Coimbatore. I tagged along, caught a train to New Delhi, and from there, bus to Haridwar, and eventually to Rishikesh, to the Divine Life Society. Swami Chidananda ji was president, and Swami Krishnananda ji was secretary at the time. I was thrilled but unsure of what awaited me. I packed my collected spiritual books—my bag was heavy, though I had only four saffron robes and, of course, my violin. Alone, I set off with these companions, traveling by train and bus all the way to Rishikesh, guided only by trust in my Guru. When I arrived, Guru had given me an envelope with a thousand rupees and a letter. Out of curiosity, I opened it: it was filled with love, asking Swami Chidananda ji to take care of me as his own son. Once there, he warmly arranged my stay, meals, and every need. Over the next year, immersed in daily routines—chanting, Vedanta classes, and visits to nearby ashrams—I met kind souls like Swami Prabuddhananda, who made tea for me, and Swami Vidynananda, a Vinā player from All India Radio. Each of them, and many others, became a guiding light in my journey. This was just the beginning of a transformative year.

 Each morning, I walked along the banks of the Ganges, but one day, with a quiet extra moment, I sat on a rock, simply watching the river’s powerful current. As I sat there, I noticed a corpse floating downstream, caught briefly on rocks before it reached me. Vultures, eagles, and crows gathered, pulling at the body. As I watched, something inside me shifted—this sudden, stark vision of impermanence gave me a brief but profound mental detachment from the body. After some time, the corpse drifted away and disappeared in the current. With this heavy moment behind me, I walked on to the Dayananda Ashram, where I joined my Atma Bodham lesson, guided by the Swamiji there.

 A pivotal part of my time in Rishikesh was discovering Swami Sivananda’s vast library. I dove into books that truly spoke to me—one on brahmacharya, the power of celibacy, and another on nāda yoga, the yoga of sound. As I immersed myself in these teachings, I began practicing brahmacharya, and it gave me an extraordinary sense of confidence and energy for my spiritual path. Alongside, practicing nāda yoga—especially during the evening Ganga Aarti—allowed me to tune into subtle, inner sounds. Using the Shanmukhi Mudra, I heard the anāhata nādam rising within me—an astonishing, almost otherworldly realm. Guru Nithyachaitanya Yati even named me a nāda yogi, and my violin practice—rooted in the teachings of Lalgudi Jayaraman—became a bridge between sound and spirit. All of this, together, led to a unique and transformative exploration in my life.

 Months passed in this serene isolation, and though I was deeply immersed in the ashram, far from my family, from my parents and siblings, doubts occasionally crept in. What was my purpose here? Yet, it was Swami Vidynananda, the kind Vinā player and All India Radio artist, who reminded me that living in the Himalayas alone didn’t guarantee enlightenment. He gently said, if that were the case, even the cows and buffalos here would become enlightened. It’s not the place, he said, but the being. With that wisdom, he advised me to return to Chennai to pursue a rare opportunity—learning directly from the legendary Lalgudi Jayaraman. He assured me I could continue my spiritual practice and return to the Himalayas whenever I wished. Although Guru Nithyachaitanya had hoped I would stay 12 to 15 years, I left after almost a year, carrying with me invaluable lessons and a renewed sense of direction.

 On my journey back from Rishikesh, I paused in New Delhi, and as I descended from the stillness of the Himalayas, I felt a distinct shift in my mind. The urban bustle of Delhi stirred more contemplations—social currents pulling at my focus. It was during this time that I reconnected with a friend, Shailen Parker, a photographer and a friend of my spiritual brother, Suresh Babu. While staying in his home, I was reading a book by Osho Rajneesh. A single line pierced me—he wrote that a true guru never traps the disciple but sends them into the world to learn and experience life. At once, I realized that’s exactly what Guru Nithyachaitanya Yati had done for me. In that instant, an overwhelming energy enveloped me—my body froze, still as a statue, and I remained in that suspended state until, gradually, it faded. Just then, Shailen called and told me the news: Guru Nithyachaitanya Yati had passed away. At that moment, I knew—I felt his presence—and I went straight to the Ooty Finn Hill Narayana Gurukulam, where the samādhi ceremony was being held.

 ഹിമാലയൻ യാത്ര: ഗുരുകൃപയുടെയും ഉൾക്കാഴ്ചകളുടെയും സ്മരണകൾ

ഊട്ടി ഫേൺഹിൽ നാരായണ ഗുരുകുലത്തിൽ വെച്ച് ഗുരു നിത്യചൈതന്യ യതിയിൽ നിന്ന് ആത്മീയപാതയിലേക്ക് ദീക്ഷ സ്വീകരിച്ചതിന് പിന്നാലെ ഒരു ദിവസം അദ്ദേഹം എന്നെ അനുഗ്രഹിച്ചു. വേദാന്ത പഠനത്തിനായി ഹിമാലയത്തിലേക്ക് പോകാൻ സാധിക്കുന്നത് നിന്റെ ഭാഗ്യമാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. താമസിയാതെ, ഒരു കറുത്ത അംബാസഡർ ടാക്സിയിൽ കോയമ്പത്തൂരിലേക്ക് പോവുകയായിരുന്ന മറ്റൊരു യാത്രക്കാരനൊപ്പം ചേരാൻ ഗുരു എന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഞാൻ അവരോടൊപ്പം പോയി, അവിടെനിന്ന് ട്രെയിൻ മാർഗ്ഗം ന്യൂഡൽഹിയിലും, പിന്നീട് ബസ് മാർഗ്ഗം ഹരിദ്വാറിലും, ഒടുവിൽ ഋഷികേശിലെ ഡിവൈൻ ലൈഫ് സൊസൈറ്റിയിലുമെത്തി. സ്വാമി ചിദാനന്ദജി പ്രസിഡന്റും സ്വാമി കൃഷ്ണാനന്ദജി സെക്രട്ടറിയുമായിരുന്ന കാലമായിരുന്നു അത്. വരാനിരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് വലിയ നിശ്ചയമില്ലായിരുന്നെങ്കിലും ഞാൻ ആവേശഭരിതനായിരുന്നു. എന്റെ കൈവശം ആകെ നാല് കാവി വസ്ത്രങ്ങളും പിന്നെ എന്റെ വയലിനും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എങ്കിലും, ഞാൻ ശേഖരിച്ച ആത്മീയ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ കാരണം ബാഗിന് നല്ല ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു. ഗുരുവിൽ അർപ്പിച്ച വിശ്വാസത്തിൽ മാത്രം അഭയം പ്രാപിച്ച്, ട്രെയിനിലും ബസ്സിലുമായി ആ സുഹൃത്തുക്കൾക്കൊപ്പം ഞാൻ ഋഷികേശിലേക്ക് തിരിച്ചു. അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ ഗുരു എനിക്ക് ഒരു കവറിൽ ആയിരം രൂപയും ഒരു കത്തും നൽകിയിരുന്നു. ആകാംക്ഷയോടെ ഞാൻ അത് തുറന്നു നോക്കി; എന്നെ സ്വന്തം മകനെപ്പോലെ സംരക്ഷിക്കണമെന്ന് സ്വാമി ചിദാനന്ദജിയോട് അഭ്യർത്ഥിക്കുന്ന സ്നേഹം നിറഞ്ഞ വരികളായിരുന്നു അതിൽ. അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം എനിക്ക് താമസവും ഭക്ഷണവും മറ്റ് സൗകര്യങ്ങളും സ്നേഹപൂർവ്വം ഒരുക്കിത്തന്നു. പ്രാർത്ഥനകളും വേദാന്ത ക്ലാസുകളും അടുത്തുള്ള ആശ്രമ സന്ദർശനങ്ങളുമായി നീങ്ങിയ ആ ഒരു വർഷത്തിനിടയിൽ, എനിക്ക് ചായ ഉണ്ടാക്കിത്തന്ന സ്വാമി പ്രബുദ്ധാനന്ദയെയും, ഓൾ ഇന്ത്യ റേഡിയോയിലെ വീണ വിദ്വാനായിരുന്ന സ്വാമി വിദ്യാനന്ദയെയും പോലുള്ള ദയാലുക്കളായ ആത്മാക്കളെ ഞാൻ പരിചയപ്പെട്ടു. അവരോരോരുത്തരും എന്റെ യാത്രയിൽ വഴികാട്ടികളായി മാറി. അത് ആ പരിവർത്തന വർഷത്തിന്റെ തുടക്കം മാത്രമായിരുന്നു.

എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ ഞാൻ ഗംഗാതീരത്തൂടെ നടക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, ശാന്തമായ ഒരു നിമിഷത്തിൽ, ഞാൻ ഒരു പാറയിൽ ഇരുന്ന് പുഴയുടെ ശക്തമായ ഒഴുക്ക് നോക്കി നിന്നു. അപ്പോൾ ഒരു ശവശരീരം പുഴയിലൂടെ ഒഴുകി വരുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. അത് എന്റെ അരികിലെത്തുന്നതിന് മുൻപ് പാറക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ കുടുങ്ങി. കഴുകന്മാരും പരുന്തുകളും കാക്കകളും ആ ശരീരത്തിൽ കൊത്തിവലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് കണ്ടു നിന്നപ്പോൾ എന്നിൽ എന്തോ ഒന്ന് മാറിമറിഞ്ഞു—ജീവിതത്തിന്റെ അസ്ഥിരതയെക്കുറിച്ചുള്ള ആ ദൃശ്യം ശരീരത്തോടുള്ള എന്റെ മമതയിൽ നിന്ന് ഒരു നിമിഷം എന്നെ മോചിപ്പിച്ചു. കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം ആ ശവശരീരം ഒഴുക്കിൽപ്പെട്ട് ദൂരേക്ക് മറഞ്ഞു. ആ ഭാരമേറിയ നിമിഷത്തിന് ശേഷം ഞാൻ ദയാനന്ദ ആശ്രമത്തിലേക്ക് നടന്നു, അവിടെ സ്വാമിജിയുടെ കീഴിൽ ആത്മബോധം ക്ലാസ്സിൽ പങ്കുചേർന്നു.

ഋഷികേശിലെ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ സുപ്രധാനമായ ഒരു ഭാഗം സ്വാമി ശിവാനന്ദയുടെ വിപുലമായ ലൈബ്രറി കണ്ടെത്തിയതായിരുന്നു. എന്നെ വളരെയധികം സ്വാധീനിച്ച രണ്ട് പുസ്തകങ്ങളിൽ ഞാൻ മുഴുകി—ഒന്ന് ബ്രഹ്മചര്യത്തെക്കുറിച്ചും മറ്റൊന്ന് നാദയോഗത്തെക്കുറിച്ചും ഉള്ളതായിരുന്നു. ഈ പാഠങ്ങൾ ഉൾക്കൊണ്ടുകൊണ്ട് ഞാൻ ബ്രഹ്മചര്യം പരിശീലിക്കാൻ തുടങ്ങി, അത് എന്റെ ആത്മീയ പാതയിൽ എനിക്ക് അസാധാരണമായ ആത്മവിശ്വാസവും ഊർജ്ജവും നൽകി. അതോടൊപ്പം നാദയോഗം അഭ്യസിച്ചതും—പ്രത്യേകിച്ച് വൈകുന്നേരത്തെ ഗംഗാ ആരതി സമയത്ത്—സൂക്ഷ്മമായ ആന്തരിക ശബ്ദങ്ങളിലേക്ക് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ എന്നെ സഹായിച്ചു. ഷണ്മുഖി മുദ്രയിലൂടെ എന്നിൽ ഉണരുന്ന അനാഹതനാദം കേൾക്കാൻ എനിക്ക് സാധിച്ചു—അത് അതിശയകരവും അലൗകികവുമായ ഒരു അനുഭവമായിരുന്നു. ഗുരു നിത്യചൈതന്യ യതി എന്നെ ഒരു 'നാദയോഗി' എന്ന് വിളിച്ചു. ലാൽഗുഡി ജയരാമൻ ഗുരുവിന്റെ ശിക്ഷണത്തിൽ ഊന്നിയുള്ള എന്റെ വയലിൻ വായന ശബ്ദത്തിനും ആത്മീയതയ്ക്കും ഇടയിലുള്ള ഒരു പാലമായി മാറി. ഇതെല്ലാം കൂടി ചേർന്ന് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു പര്യവേക്ഷണത്തിന് വഴിയൊരുക്കി.

ശാന്തമായ ഏകാന്തതയിൽ മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ആശ്രമ ജീവിതത്തിൽ മുഴുകിയിരുന്നെങ്കിലും, മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്നും സഹോദരങ്ങളിൽ നിന്നും അകന്നു കഴിയുന്നതിൽ എപ്പോഴൊക്കെയോ സംശയങ്ങൾ എന്നെ വേട്ടയാടി. ഇവിടെ എന്റെ ലക്ഷ്യം എന്താണ്? എന്നാൽ, സ്നേഹനിധിയായ സ്വാമി വിദ്യാനന്ദയാണ് എനിക്ക് സത്യം മനസ്സിലാക്കിത്തന്നത്. ഹിമാലയത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിച്ചത് കൊണ്ട് മാത്രം ആർക്കും ജ്ഞാനോദയം ലഭിക്കില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ ഇവിടുത്തെ പശുക്കളും പോത്തുകളും എന്നേ ജ്ഞാനികളായേനെ എന്ന് അദ്ദേഹം തമാശയായി പറഞ്ഞു. പ്രധാനം സ്ഥലമല്ല, മറിച്ച് നമ്മൾ തന്നെയാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ആ വിവേകത്തോടെ, ചെന്നൈയിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകാനും ഇതിഹാസ തുല്യനായ ലാൽഗുഡി ജയരാമനിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് സംഗീതം പഠിക്കാനുള്ള അപൂർവ്വ അവസരം പ്രയോജനപ്പെടുത്താനും അദ്ദേഹം എന്നെ ഉപദേശിച്ചു. ആത്മീയ സാധനകൾ എവിടെയിരുന്നും തുടരാമെന്നും എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ഹിമാലയത്തിലേക്ക് തിരികെ വരാമെന്നും അദ്ദേഹം ഉറപ്പുനൽകി. ഞാൻ 12 മുതൽ 15 വർഷം വരെ അവിടെ നിൽക്കണമെന്ന് ഗുരു നിത്യചൈതന്യ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, വിലപ്പെട്ട പാഠങ്ങളും വ്യക്തമായ ഒരു ദിശാബോധവുമായി ഏകദേശം ഒരു വർഷത്തിന് ശേഷം ഞാൻ അവിടെ നിന്ന് മടങ്ങി.

ഋഷികേശിൽ നിന്നുള്ള മടക്കയാത്രയിൽ ഞാൻ ന്യൂഡൽഹിയിൽ അല്പകാലം തങ്ങി. ഹിമാലയത്തിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിവന്നപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ പ്രകടമായ ഒരു മാറ്റം എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. ഡൽഹിയിലെ തിരക്കുകൾ പല ചിന്തകൾക്കും വഴിമാറി. ആ സമയത്താണ് എന്റെ ആത്മീയ സഹോദരൻ സുരേഷ് ബാബുവിന്റെ സുഹൃത്തും ഫോട്ടോഗ്രാഫറുമായ ശൈലൻ പാർക്കറെ ഞാൻ വീണ്ടും കാണുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീട്ടിൽ താമസിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഓഷോ രജനീഷിന്റെ ഒരു പുസ്തകം വായിക്കുകയായിരുന്നു. അതിലെ ഒരു വരി എന്നെ വല്ലാതെ സ്പർശിച്ചു—"ഒരു യഥാർത്ഥ ഗുരു ഒരിക്കലും ശിഷ്യനെ ബന്ധനസ്ഥനാക്കില്ല, മറിച്ച് ജീവിതം അനുഭവിക്കാനും പഠിക്കാനുമായി അവനെ ലോകത്തിലേക്ക് വിടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്" എന്നായിരുന്നു അത്. ഗുരു നിത്യചൈതന്യ യതി എനിക്ക് വേണ്ടി ചെയ്തത് കൃത്യമായി ഇതാണെന്ന് ആ നിമിഷം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് ഒരു വലിയ ഊർജ്ജം എന്നെ പൊതിഞ്ഞു—എന്റെ ശരീരം ഒരു പ്രതിമയെപ്പോലെ നിശ്ചലമായി, ആ അവസ്ഥ കുറച്ചുനേരം നീണ്ടുനിന്നു. തൊട്ടുപിന്നാലെ ശൈലൻ വിളിച്ച് ആ വാർത്ത പറഞ്ഞു: ഗുരു നിത്യചൈതന്യ യതി സമാധിയായിരിക്കുന്നു. ആ നിമിഷം തന്നെ എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം അനുഭവപ്പെട്ടു. ഞാൻ നേരെ ഊട്ടിയിലെ ഫേൺഹിൽ നാരായണ ഗുരുകുലത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു. അവിടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമാധി ചടങ്ങുകൾ നടക്കുകയായിരുന്നു.

 

హిమాలయ యాత్ర: గురుకృప మరియు ఆత్మజ్ఞాన స్మృతులు

ఊటీలోని ఫెర్న్ హిల్ నారాయణ గురుకులంలో గురువు నిత్యచైతన్య యతి ద్వారా ఆధ్యాత్మిక మార్గంలోకి దీక్ష పొందిన తర్వాత, ఒకరోజు ఆయన నన్ను దీవించారు. వేదాంత విద్యను అభ్యసించడానికి హిమాలయాలకు వెళ్లడం నీ అదృష్టమని చెప్పారు. కొద్దిరోజులకే, ఊటీ నుండి కోయంబత్తూరు వెళ్తున్న ఒక నల్లటి అంబాసిడర్ టాక్సీలో ఒక ప్రయాణికుడితో కలిసి వెళ్ళమని గురువు నన్ను ఆదేశించారు. నేను వారితో కలిసి వెళ్ళి, అక్కడి నుండి రైలులో న్యూఢిల్లీకి, ఆపై బస్సులో హరిద్వార్‌కు, చివరకు రిషికేశ్‌లోని 'డివైన్ లైఫ్ సొసైటీ'కి చేరుకున్నాను. అప్పట్లో స్వామి చిదానంద జీ అధ్యక్షులుగా, స్వామి కృష్ణానంద జీ కార్యదర్శిగా ఉండేవారు. నేను ఎంతో ఉత్సాహంగా ఉన్నాను, కానీ ముందు ఏముందో తెలియని సందిగ్ధత కూడా ఉంది. నా దగ్గర కేవలం నాలుగు కాషాయ వస్త్రాలు, నా వయోలిన్ మాత్రమే ఉన్నాయి, కానీ నేను సేకరించిన ఆధ్యాత్మిక పుస్తకాల వల్ల నా సంచి చాలా బరువుగా ఉండేది. గురువుపై నమ్మకమే దిక్సూచిగా, నేను ఒంటరిగా ఆ సహచరులతో కలిసి రైలు, బస్సు ప్రయాణాలు చేసి రిషికేశ్ చేరుకున్నాను. నేను అక్కడికి చేరుకున్నప్పుడు, గురువు నాకు వెయ్యి రూపాయల నగదు మరియు ఒక లేఖ ఉన్న కవరును ఇచ్చారు. కుతూహలంతో నేను దాన్ని తెరిచి చూశాను; అందులో నన్ను తన సొంత కొడుకులా చూసుకోవాలని స్వామి చిదానంద జీని కోరుతూ గురువు రాసిన ప్రేమపూర్వకమైన మాటలు ఉన్నాయి. అక్కడ ఆయన నా నివాసం, భోజనం మరియు ప్రతి అవసరాన్ని ఎంతో ఆప్యాయంగా ఏర్పాటు చేశారు. ప్రార్థనలు, వేదాంత తరగతులు, పొరుగున ఉన్న ఆశ్రమ సందర్శనలతో గడిచిన ఆ ఏడాది కాలంలో, నాకు టీ చేసి ఇచ్చే స్వామి ప్రబుద్ధానంద, ఆల్ ఇండియా రేడియోలో వీణా విద్వాంసుడైన స్వామి విద్యానంద వంటి గొప్ప వ్యక్తులు పరిచయమయ్యారు. వారంతా నా ప్రయాణంలో మార్గదర్శకులుగా నిలిచారు. ఆ పరివర్తన పూర్వక సంవత్సరానికి అది ఆరంభం మాత్రమే.

ప్రతిరోజూ ఉదయం నేను గంగానది తీరాన నడిచేవాడిని. ఒకరోజు, ప్రశాంతంగా ఉన్న ఒక క్షణంలో, నేను ఒక రాయిపై కూర్చుని నది యొక్క శక్తివంతమైన ప్రవాహాన్ని గమనిస్తూ ఉన్నాను. అలా చూస్తుండగా, ఒక శవం నీటిలో కొట్టుకు రావడం గమనించాను. అది నా దగ్గరకు రాకముందే రాళ్ల మధ్య చిక్కుకుంది. గద్దలు, గ్రద్దలు మరియు కాకులు ఆ శరీరాన్ని పీక్కుతింటున్నాయి. అది చూస్తుండగా నాలో ఏదో మార్పు కలిగింది—జీవితం యొక్క అనిత్యతను కళ్ళముందు ఉంచిన ఆ దృశ్యం, నా శరీరంతో ఉన్న మమకారం నుండి నాకు విముక్తిని కలిగించింది. కొంత సమయం తర్వాత ఆ శవం ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోయి కనుమరుగైపోయింది. ఆ భారమైన మనస్సుతోనే నేను దయానంద ఆశ్రమానికి నడిచి వెళ్ళి, అక్కడి స్వామీజీ వద్ద 'ఆత్మబోధ' పాఠంలో పాల్గొన్నాను.

రిషికేశ్‌లో నా సమయాన్ని మలుపు తిప్పిన మరో విషయం స్వామి శివానంద గారి గ్రంథాలయాన్ని కనుగొనడం. నన్ను అమితంగా ఆకట్టుకున్న రెండు పుస్తకాలలో నేను నిమగ్నమయ్యాను—ఒకటి 'బ్రహ్మచర్యం' గురించి, రెండోది శబ్ద యోగమైన 'నాదయోగం' గురించి. ఈ బోధనలను స్వీకరించి నేను బ్రహ్మచర్యాన్ని పాటించడం మొదలుపెట్టాను, అది నా ఆధ్యాత్మిక మార్గంలో నాకు అసాధారణమైన ఆత్మవిశ్వాసాన్ని, శక్తిని ఇచ్చింది. దానితో పాటు నాదయోగాన్ని అభ్యసించడం—ముఖ్యంగా సాయంత్రం వేళ గంగా హారతి సమయంలో—నాలో ఉన్న సూక్ష్మమైన ఆంతరిక శబ్దాలను వినడానికి సహకరించింది. 'షణ్ముఖి ముద్ర' ద్వారా నాలో ఉద్భవిస్తున్న 'అనాహత నాదాన్ని' నేను వినగలిగాను—అది అద్భుతమైన, అలౌకికమైన అనుభవం. గురువు నిత్యచైతన్య యతి నాకు 'నాదయోగి' అని పేరు పెట్టారు. లాల్గుడి జయరామన్ గారి బోధనలపై ఆధారపడిన నా వయోలిన్ సాధన, శబ్దానికి మరియు ఆత్మకు మధ్య ఒక వారధిగా మారింది. ఇవన్నీ కలిసి నా జీవితంలో ఒక అపురూపమైన అన్వేషణకు దారితీశాయి.

ప్రశాంతమైన ఆ ఏకాంతంలో నెలలు గడిచాయి. ఆశ్రమ జీవితంలో మునిగి ఉన్నప్పటికీ, నా తల్లిదండ్రులు, తోబుట్టువులకు దూరంగా ఉండటం వల్ల అప్పుడప్పుడు నాలో సందేహాలు తలెత్తేవి. ఇక్కడ నా అసలు ఉద్దేశ్యం ఏమిటి? అని ఆలోచించేవాడిని. అప్పుడు, వీణా విద్వాంసుడైన స్వామి విద్యానంద నాకు ఒక గొప్ప సత్యాన్ని చెప్పారు. కేవలం హిమాలయాల్లో ఒంటరిగా నివసించడం వల్ల జ్ఞానోదయం కలగదని ఆయన సున్నితంగా గుర్తుచేశారు. అదే నిజమైతే, ఇక్కడున్న ఆవులు, గేదెలకు కూడా జ్ఞానోదయం కలగాలి కదా అని ఆయన అన్నారు. స్థలం ముఖ్యం కాదు, మన స్థితి ముఖ్యం అని ఆయన చెప్పారు. ఆ విజ్ఞతతో, నన్ను చెన్నైకి తిరిగి వెళ్ళి పురాణ విద్వాంసుడైన లాల్గుడి జయరామన్ గారి వద్ద నేరుగా నేర్చుకునే అరుదైన అవకాశాన్ని ఉపయోగించుకోమని సలహా ఇచ్చారు. ఆధ్యాత్మిక సాధనను ఎక్కడైనా కొనసాగించవచ్చని, ఎప్పుడు కావాలంటే అప్పుడు తిరిగి హిమాలయాలకు రావచ్చని ఆయన నాకు భరోసా ఇచ్చారు. గురువు నిత్యచైతన్య నేను అక్కడ 12 నుండి 15 ఏళ్లు ఉండాలని ఆశించినప్పటికీ, నేను దాదాపు ఒక సంవత్సరం తర్వాత ఎన్నో విలువైన పాఠాలు, స్పష్టమైన దిశాబోధతో అక్కడి నుండి బయలుదేరాను.

రిషికేశ్ నుండి తిరిగి వచ్చే ప్రయాణంలో నేను న్యూఢిల్లీలో కొన్నాళ్లు ఆగాను. హిమాలయాల నిశ్శబ్దం నుండి కిందికి వచ్చినప్పుడు, నా మనస్సులో స్పష్టమైన మార్పును గమనించాను. ఢిల్లీలోని నగర కోలాహలం నాలో మరిన్ని ఆలోచనలను రేకెత్తించింది. ఆ సమయంలోనే నా ఆధ్యాత్మిక సోదరుడు సురేష్ బాబు స్నేహితుడైన శైలన్ పార్కర్ (ఫోటోగ్రాఫర్) తో నాకు పరిచయం ఏర్పడింది. ఆయన ఇంట్లో ఉంటున్నప్పుడు నేను ఓషో రజనీష్ రాసిన పుస్తకాన్ని చదువుతున్నాను. అందులోని ఒక వాక్యం నన్ను సూటిగా తాకింది—"ఒక నిజమైన గురువు తన శిష్యుడిని ఎన్నడూ బంధించడు, కానీ జీవితాన్ని అనుభవించడానికి, నేర్చుకోవడానికి వారిని ప్రపంచంలోకి పంపుతాడు" అని అందులో ఉంది. గురువు నిత్యచైతన్య యతి నా కోసం చేసింది సరిగ్గా ఇదేనని ఆ క్షణంలో నాకు అర్థమైంది. వెంటనే ఒక అపరిమితమైన శక్తి నన్ను ఆవహించింది—నా శరీరం ఒక విగ్రహంలా స్తంభించిపోయింది, ఆ స్థితి కొంతసేపు అలాగే కొనసాగింది. సరిగ్గా అప్పుడే శైలన్ నాకు ఒక వార్త చెప్పారు: గురువు నిత్యచైతన్య యతి సమాధి చెందారని. ఆ క్షణంలో ఆయన ఉనికిని నేను అనుభూతి చెందాను—నేరుగా ఊటీ ఫెర్న్ హిల్ నాരായణ గురుకులానికి వెళ్ళాను, అక్కడ ఆయన సమాధి కార్యక్రమాలు జరుగుతున్నాయి.

 ಹಿಮಾಲಯದ ಪಯಣ: ಗುರುಕೃಪೆ ಮತ್ತು ಆತ್ಮದರ್ಶನದ ಸ್ಮೃತಿಗಳು

ಊಟಿಯ ಫೆರ್ನ್ ಹಿಲ್ ನಾರಾಯಣ ಗುರುಕುಲದಲ್ಲಿ ಗುರು ನಿತ್ಯಚೈತನ್ಯ ಯತಿ ಅವರಿಂದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ದೀಕ್ಷೆ ಪಡೆದ ನಂತರ, ಒಂದು ದಿನ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಹರಸಿದರು. ವೇದಾಂತದ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕಾಗಿ ಹಿಮಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದು ನಿನ್ನ ಸೌಭಾಗ್ಯ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ಕಪ್ಪು ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಯಮತ್ತೂರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಪ್ರಯಾಣಿಕನ ಜೊತೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಲು ಗುರುಗಳು ತಿಳಿಸಿದರು. ನಾನು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ರೈಲಿನ ಮೂಲಕ ನವದೆಹಲಿಗೆ, ನಂತರ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹರಿದ್ವಾರಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ರಿಷಿಕೇಶದ 'ಡಿವೈನ್ ಲೈಫ್ ಸೊಸೈಟಿ'ಗೆ ತಲುಪಿದೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮಿ ಚಿದಾನಂದ ಜೀ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಸ್ವಾಮಿ ಕೃಷ್ಣಾನಂದ ಜೀ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಮುಂದೆ ಕಾದಿರುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಾನು ತುಂಬಾ ಉತ್ಸುಕನಾಗಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಬಳಿ ನಾಲ್ಕು ಕೇಸರಿ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ನನ್ನ ವಯಲಿನ್ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು, ಆದರೆ ನಾನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ್ದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಂದಾಗಿ ನನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್ ತುಂಬಾ ಭಾರವಾಗಿತ್ತು. ಗುರುಗಳ ಮೇಲಿನ ಅಚಲ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನೇ ದಾರಿದೀಪವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ರೈಲು ಮತ್ತು ಬಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿ ರಿಷಿಕೇಶ ತಲುಪಿದೆ. ನಾನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ, ಗುರುಗಳು ನನಗೆ ಒಂದು ಲಕೋಟೆಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಮತ್ತು ಒಂದು ಪತ್ರವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದರು. ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನಾನು ಅದನ್ನು ತೆರೆದೆ; ಅದರಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ವಂತ ಮಗನಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಸ್ವಾಮಿ ಚಿದಾನಂದ ಜೀ ಅವರಿಗೆ ವಿನಂತಿಸುವ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತುಗಳಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ನನ್ನ ವಸತಿ, ಊಟ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಬಹಳ ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದರು. ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳು, ವೇದಾಂತ ತರಗತಿಗಳು ಮತ್ತು ಹತ್ತಿರದ ಆಶ್ರಮಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುತ್ತಾ ಕಳೆದ ಆ ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ, ನನಗಾಗಿ ಚಹಾ ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವಾಮಿ ಪ್ರಬುದ್ಧಾನಂದ ಮತ್ತು ಆಲ್ ಇಂಡಿಯಾ ರೇಡಿಯೊದ ವೀಣಾ ವಾದಕರಾಗಿದ್ದ ಸ್ವಾಮಿ ವಿದ್ಯಾನಂದರಂತಹ ದಯಾಳುಗಳನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದೆ. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರಾದರು. ಅದು ನನ್ನ ಜೀವನದ ಪರಿವರ್ತನೆಯ ವರ್ಷದ ಆರಂಭವಷ್ಟೇ ಆಗಿತ್ತು.

ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಾನು ಗಂಗಾನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಂದು ದಿನ, ಶಾಂತವಾದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ನದಿಯ ಪ್ರಬಲ ಹರಿವನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಗ ಒಂದು ಶವವು ನದಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡೆ. ಅದು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಬರುವ ಮೊದಲೇ ಬಂಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿತು. ಹದ್ದುಗಳು ಮತ್ತು ಕಾಗೆಗಳು ಆ ದೇಹವನ್ನು ಕುಕ್ಕಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನನ್ನೊಳಗೆ ಏನೋ ಬದಲಾಯಿತು—ಜೀವನದ ಅನಿತ್ಯತೆಯ ಆ ದೃಶ್ಯವು ದೇಹದ ಮೇಲಿನ ನನ್ನ ಮಮಕಾರದಿಂದ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಬಿಡುಗಡೆ ನೀಡಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಆ ಶವವು ಹರಿವಿನಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ಹೋಗಿ ಮರೆಯಾಯಿತು. ಆ ಗಂಭೀರ ಕ್ಷಣದ ನಂತರ ನಾನು ದಯಾನಂದ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ನಡೆದು ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿನ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ 'ಆತ್ಮಬೋಧ' ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡೆ.

ರಿಷಿಕೇಶದ ನನ್ನ ಜೀವನದ ಪ್ರಮುಖ ಘಟ್ಟವೆಂದರೆ ಸ್ವಾಮಿ ಶಿವಾನಂದರ ಬೃಹತ್ ಗ್ರಂಥಾಲಯವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದು. ಅಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಬಹಳ ಆಪ್ತವೆನಿಸಿದ ಎರಡು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದತೊಡಗಿದೆ—ಒಂದು ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ, ಇನ್ನೊಂದು ನಾದಯೋಗದ ಬಗ್ಗೆ. ಈ ಬೋಧನೆಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡು ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವನ್ನು ಪಾಲಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ, ಅದು ನನ್ನ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಅಸಾಧಾರಣ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಿತು. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ನಾದಯೋಗದ ಅಭ್ಯಾಸವು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸಂಜೆಯ ಗಂಗಾ ಆರತಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ—ನನ್ನೊಳಗಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಆಲಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿತು. 'ಷಣ್ಮುಖಿ ಮುದ್ರೆ'ಯ ಮೂಲಕ ನನ್ನೊಳಗೆ ಏಳುವ 'ಅನಾಹತ ನಾದ'ವನ್ನು ಕೇಳಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು—ಅದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಅನುಭವವಾಗಿತ್ತು. ಗುರು ನಿತ್ಯಚೈತನ್ಯ ಯತಿ ಅವರು ನನಗೆ 'ನಾದಯೋಗಿ' ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟರು. ಲಾಲ್ಗುಡಿ ಜಯರಾಮನ್ ಅವರ ತತ್ವಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿದ ನನ್ನ ವಯಲಿನ್ ವಾದನವು ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಆತ್ಮದ ನಡುವಿನ ಸೇತುವೆಯಾಯಿತು. ಇದೆಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಅನ್ವೇಷಣೆಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು.

ಶಾಂತವಾದ ಆ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ತಿಂಗಳುಗಳು ಕಳೆದವು. ಆಶ್ರಮದ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನನಾಗಿದ್ದರೂ, ಕುಟುಂಬದಿಂದ ದೂರವಿರುವುದು ಆಗಾಗ್ಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶವೇನು? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ವೀಣಾ ವಾದಕರಾದ ಸ್ವಾಮಿ ವಿದ್ಯಾನಂದರು ನನಗೆ ಒಂದು ಸತ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿದರು. ಕೇವಲ ಹಿಮಾಲಯದಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ವಾಸಿಸುವುದರಿಂದ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ಒಂದು ವೇಳೆ ಹಾಗಾಗಿದ್ದರೆ, ಇಲ್ಲಿನ ಹಸುಗಳು ಮತ್ತು ಎಮ್ಮೆಗಳಿಗೂ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಗಬೇಕಿತ್ತು ಎಂದು ಅವರು ಹಾಸ್ಯ ಚಟಾಕಿ ಹಾರಿಸಿದರು. ಮುಖ್ಯವಾದುದು ಸ್ಥಳವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನಮ್ಮ ಅಂತರಂಗ ಎಂದು ಅವರು ವಿವರಿಸಿದರು. ಆ ವಿವೇಕದೊಂದಿಗೆ, ನನ್ನನ್ನು ಚೆನ್ನೈಗೆ ಮರಳಿ ಹೋಗಿ ಲಾಲ್ಗುಡಿ ಜಯರಾಮನ್ ಅವರಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಕಲಿಯುವ ಅಪರೂಪದ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಲಹೆ ನೀಡಿದರು. ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಮುಂದುವರಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಅವರು ಭರವಸೆ ನೀಡಿದರು. ನಾನು 12 ರಿಂದ 15 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕೆಂದು ಗುರುಗಳು ಬಯಸಿದ್ದರೂ, ನಾನು ಸುಮಾರು ಒಂದು ವರ್ಷದ ನಂತರ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಪಾಠಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಗುರಿಯೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಬಂದೆ.

ರಿಷಿಕೇಶದಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗುವ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ನವದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ತಂಗಿದೆ. ಹಿಮಾಲಯದ ನಿಶಬ್ದತೆಯಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದೆ. ದೆಹಲಿಯ ಗದ್ದಲವು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿತು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಹೋದರ ಸುರೇಶ್ ಬಾಬು ಅವರ ಸ್ನೇಹಿತ ಮತ್ತು ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್ ಆದ ಶೈಲೇನ್ ಪಾರ್ಕರ್ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದೆ. ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಂಗಿದ್ದಾಗ ನಾನು ಓಶೋ ರಜನೀಶ್ ಅವರ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದರಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಸಾಲು ನನ್ನನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಕಾಡಿತು—"ಒಬ್ಬ ನಿಜವಾದ ಗುರು ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಂಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಜೀವನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಮತ್ತು ಕಲಿಯಲು ಅವರನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾನೆ" ಎಂದು ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು. ಗುರು ನಿತ್ಯಚೈತನ್ಯ ಯತಿ ಅವರು ನನಗಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದು ಸರಿಯಾಗಿ ಇದನ್ನೇ ಎಂದು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ಕೂಡಲೇ ಒಂದು ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯು ನನ್ನನ್ನು ಆವರಿಸಿತು—ನನ್ನ ದೇಹವು ಒಂದು ಪ್ರತಿಮೆಯಂತೆ ನಿಶ್ಚಲವಾಯಿತು, ಆ ಸ್ಥಿತಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದವರೆಗೆ ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತು. ಸರಿಯಾಗಿ ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶೈಲೇನ್ ನನಗೆ ಆ ಸುದ್ಧಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿದರು: ಗುರು ನಿತ್ಯಚೈತನ್ಯ ಯತಿ ಅವರು ಸಮಾಧಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವರ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಾನು ಅನುಭವಿಸಿದೆ—ನಾನು ನೇರವಾಗಿ ಊಟಿಯ ಫೆರ್ನ್ ಹಲ್ ನಾರಾಯಣ ಗುರುಕುಲಕ್ಕೆ ಹೋದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಅವರ ಸಮಾಧಿ ಕಾರ್ಯಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.

 இமயமலைப் பயணம்: குருவருளும் ஆத்மார்த்த தேடலும்

ஊட்டி பெர்ன் ஹில் நாராயண குருகுலத்தில், குரு நித்யா சைதன்ய யதியிடம் ஆன்மீகப் பாதையில் தீட்சை பெற்ற பிறகு, ஒருநாள் அவர் என்னை ஆசீர்வதித்தார். வேதாந்தம் பயில நீ இமயமலைக்குச் செல்வது உன்னுடைய பாக்கியம் என்று அவர் கூறினார். சற்று நேரத்திலேயே, ஒரு கருப்பு நிற அம்பாசிடர் டாக்ஸியில் கோயம்புத்தூருக்குச் சென்று கொண்டிருந்த ஒரு பயணிகளுடன் என்னைச் சேர்ந்து கொள்ளச் சொன்னார். நான் அவர்களுடன் புறப்பட்டு, அங்கிருந்து இரயில் மூலம் புது தில்லிக்கும், பின் அங்கிருந்து பேருந்து மூலம் ஹரித்வாருக்கும், இறுதியில் ரிஷிகேஷில் உள்ள 'டிவைன் லைஃப் சொசைட்டி'க்கும் (Divine Life Society) சென்றடைந்தேன். அப்போது சுவாமி சிதானந்தா ஜி தலைவராகவும், சுவாமி கிருஷ்ணானந்தா ஜி செயலாளராகவும் இருந்தனர். வரப்போகும் மாற்றங்களைப் பற்றி அறியாமல் இருந்த எனக்குள் ஒருவித உற்சாகமும் அதே சமயம் தயக்கமும் இருந்தது. என்னிடம் நான்கு காவி உடைகளும், எனது வயலினும் மட்டுமே இருந்தன. ஆனால், நான் சேகரித்த ஆன்மீகப் புத்தகங்களால் எனது பை மிகவும் கனமாக இருந்தது. குருவின் மீது வைத்த நம்பிக்கையை மட்டுமே துணையாகக் கொண்டு, இரயில் மற்றும் பேருந்து பயணங்களை மேற்கொண்டு ரிஷிகேஷ் சென்றடைந்தேன். நான் அங்கு சென்றபோது, குரு எனக்கு ஒரு உறையில் ஆயிரம் ரூபாயும் ஒரு கடிதமும் கொடுத்திருந்தார். ஆர்வத்துடன் நான் அதைத் திறந்து பார்த்தேன்; என்னைச் சொந்த மகனைப் போலப் பார்த்துக் கொள்ளுமாறு சுவாமி சிதானந்தா ஜியிடம் அவர் வேண்டியிருந்த அன்பான வரிகள் அதில் இருந்தன. அங்கு அவர் எனது தங்குமிடம், உணவு மற்றும் அனைத்துத் தேவைகளையும் மிகவும் அக்கறையுடன் கவனித்துக் கொண்டார். பிரார்த்தனைகள், வேதாந்த வகுப்புகள் மற்றும் அருகிலுள்ள ஆசிரமங்களுக்குச் செல்வது என அந்த ஒரு வருடத்தில், எனக்காகத் தேநீர் தயாரித்துக் கொடுத்த சுவாமி பிரபுத்தானந்தா மற்றும் அகில இந்திய வானொலியின் வீணை வித்வானாக இருந்த சுவாமி வித்யானந்தா போன்ற கனிவான மனிதர்களைச் சந்தித்தேன். அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் எனது பயணத்தில் வழிகாட்டிகளாக மாறினர். இது அந்தப் மாற்றங்கள் நிறைந்த ஆண்டின் ஆரம்பம் மட்டுமே.

ஒவ்வொரு காலையிலும் நான் கங்கை நதிக்கரையில் நடப்பேன். ஒரு நாள், அமைதியான ஒரு தருணத்தில், ஒரு பாறையின் மீது அமர்ந்து நதியின் வேகமான நீரோட்டத்தைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது ஒரு சடலம் ஆற்றில் மிதந்து வருவதைக் கண்டேன். அது என்னை நெருங்கும் முன்பே பாறைகளுக்கு இடையே சிக்கிக் கொண்டது. கழுகுகளும், பருந்துகளும், காகங்களும் அந்த உடலை கொத்தித் தின்று கொண்டிருந்தன. அதைப்பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது எனக்குள் ஏதோ ஒன்று மாறியது—வாழ்க்கையின் நிலையாமையை உணர்த்திய அந்தப் பார்வை, உடலின் மீதான எனது பற்றுதலை ஒரு கணம் நீக்கியது. சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அந்தச் சடலம் நீரோட்டத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டு மறைந்தது. அந்த கனமான தருணத்திற்குப் பிறகு, நான் தயானந்த ஆசிரமத்திற்கு நடந்து சென்று, அங்குள்ள சுவாமிஜியின் வழிகாட்டலில் 'ஆத்ம போதம்' வகுப்பில் கலந்துகொண்டேன்.

ரிஷிகேஷில் எனது வாழ்க்கையின் ஒரு முக்கியத் திருப்பமாக அமைந்தது சுவாமி சிவானந்தரின் பிரம்மாண்டமான நூலகத்தைக் கண்டறிந்ததுதான். எனக்குப் பிடித்த இரண்டு புத்தகங்களில் நான் ஆழ்ந்து போனேன்—ஒன்று பிரம்மச்சரியத்தைப் பற்றியது, இன்னொன்று நாத யோகத்தைப் பற்றியது. இந்தத் தத்துவங்களை ஏற்று நான் பிரம்மச்சரியத்தைப் பயிற்சி செய்யத் தொடங்கினேன். அது எனது ஆன்மீகப் பாதையில் எனக்கு அபாரமான தன்னம்பிக்கையையும் ஆற்றலையும் தந்தது. அதனுடன் நாத யோகப் பயிற்சியும்—குறிப்பாக மாலை நேர கங்கா ஆரத்தியின் போது—எனக்குள் எழும் நுட்பமான ஒலிகளைக் கேட்க உதவியது. 'ஷண்முகி முத்திரை' மூலம் எனக்குள் எழும் 'அனாகத நாதத்தை' என்னால் கேட்க முடிந்தது—அது ஒரு ஆச்சரியமான, இவ்வுலகிற்கு அப்பாற்பட்ட அனுபவம். குரு நித்யா சைதன்ய யதி எனக்கு 'நாத யோகி' என்று பெயரிட்டார். லால்குடி ஜெயராமன் அவர்களின் பாணியில் அமைந்த எனது வயலின் வாசிப்பு, ஒலிக்கும் ஆன்மாவிற்கும் இடையிலான ஒரு பாலமாக மாறியது. இவை அனைத்தும் இணைந்து எனது வாழ்க்கையில் ஒரு தனித்துவமான தேடலுக்கு வழிவகுத்தன.

அமைதியான அந்தத் தனிமையில் மாதங்கள் கடந்தன. ஆசிரம வாழ்க்கையில் மூழ்கியிருந்தாலும், குடும்பத்தைப் பிரிந்திருப்பது அவ்வப்போது எனக்குள் சந்தேகங்களை ஏற்படுத்தியது. இங்கு எனது நோக்கம் என்ன? என்ற கேள்வி எழுந்தது. அப்போது வீணை வித்வானான சுவாமி வித்யானந்தா எனக்கு ஒரு உண்மையை நினைவூட்டினார். இமயமலையில் தனியாக வசிப்பதால் மட்டும் ஒருவருக்கு ஞானம் கிடைத்துவிடாது என்று அவர் மென்மையாகக் கூறினார். ஒருவேளை அப்படி நடந்திருந்தால், இங்குள்ள பசுக்களும் எருமைகளும் கூட ஞானிகளாக மாறியிருக்கும் என்று அவர் நகைச்சுவையாகக் கூறினார். இடம் முக்கியமல்ல, நமது மனநிலைதான் முக்கியம் என்று அவர் விளக்கினார். அந்த விவேகத்துடன், என்னைச் சென்னைக்குத் திரும்பிச் சென்று புகழ்பெற்ற வித்வான் லால்குடி ஜெயராமன் அவர்களிடம் நேரடியாகக் கற்கும் அரிய வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளுமாறு அறிவுறுத்தினார். ஆன்மீகப் பயிற்சியை எங்கு வேண்டுமானாலும் தொடரலாம் என்றும், எப்போது வேண்டுமானாலும் இமயமலைக்குத் திரும்பலாம் என்றும் அவர் எனக்கு உறுதியளித்தார். நான் 12 முதல் 15 ஆண்டுகள் அங்கேயே இருக்க வேண்டும் என்று குரு விரும்பியிருந்தாலும், நான் சுமார் ஒரு வருடத்திற்குப் பிறகு விலைமதிப்பற்ற பாடங்களுடனும் தெளிவான திசையுடனும் அங்கிருந்து புறப்பட்டேன்.

ரிஷிகேஷிலிருந்து திரும்பும் வழியில் நான் புது தில்லியில் சிறிது காலம் தங்கினேன். இமயமலையின் அமைதியிலிருந்து கீழே இறங்கியபோது எனது மனதில் ஒரு மாற்றத்தை உணர்ந்தேன். தில்லியின் பரபரப்பு என்னுள் பல சிந்தனைகளைத் தூண்டியது. அந்த நேரத்தில் எனது ஆன்மீக சகோதரர் சுரேஷ் பாபுவின் நண்பரும் புகழ்பெற்ற புகைப்படக் கலைஞருமான ஷைலன் பார்க்கரைச் சந்தித்தேன். அவரது வீட்டில் தங்கியிருந்தபோது நான் ஓஷோ ரஜனீஷின் ஒரு புத்தகத்தைப் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். அதில் இருந்த ஒரு வரி என்னைத் தைத்தது—"ஒரு உண்மையான குரு தனது சீடனை ஒருபோதும் அடிமையாக்க மாட்டார், மாறாக வாழ்க்கையை அனுபவிக்கவும் கற்கவும் அவர்களை உலகிற்கு அனுப்புகிறார்" என்று அதில் எழுதப்பட்டிருந்தது. குரு நித்யா சைதன்ய யதி எனக்குச் செய்தது சரியாக இதுதான் என்று அந்தத் தருணத்தில் நான் உணர்ந்தேன். உடனே ஒரு அபாரமான ஆற்றல் என்னைச் சூழ்ந்தது—எனது உடல் ஒரு சிலையைப் போல உறைந்து போனது, அந்த நிலை சிறிது நேரம் நீடித்தது. சரியாக அதே நேரத்தில் ஷைலன் எனக்கு அந்தச் செய்தியைத் தெரிவித்தார்: குரு நித்யா சைதன்ய யதி சமாதியடைந்துவிட்டார். அந்தத் தருணத்தில் அவரது இருப்பை நான் உணர்ந்தேன்—நான் நேராக ஊட்டி பெர்ன் ஹில் நாராயண குருகுலத்திற்குச் சென்றேன், அங்கு அவரது சமாதிச் சடங்குகள் நடந்து கொண்டிருந்தன.

 हिमालय की यात्रा: गुरु कृपा और आत्म-साक्षात्कार की स्मृतियाँ

ऊटी के 'फर्न हिल नारायण गुरुकुलम' में गुरु नित्य चैतन्य यति द्वारा आध्यात्मिक मार्ग पर दीक्षित होने के बाद, एक दिन उन्होंने मुझे अपना आशीर्वाद दिया। उन्होंने मुझसे कहा कि यह मेरा सौभाग्य है कि मैं वेदांत के अध्ययन के लिए हिमालय जा रहा हूँ। इसके तुरंत बाद, गुरुजी ने मुझे एक अन्य यात्री के साथ जाने को कहा, जो एक काली एंबेसडर टैक्सी में ऊटी से कोयंबटूर जा रहे थे। मैं उनके साथ हो लिया, वहां से ट्रेन पकड़कर नई दिल्ली पहुँचा, और फिर वहां से बस द्वारा हरिद्वार और अंततः ऋषिकेश की 'डिवाइन लाइफ सोसाइटी' पहुँचा। उस समय स्वामी चिदानंद जी वहां के अध्यक्ष थे और स्वामी कृष्णानंद जी सचिव थे। मैं रोमांचित था, लेकिन इस बात से अनभिज्ञ था कि भविष्य में मेरे लिए क्या छिपा है। मेरे पास केवल चार भगवा वस्त्र और मेरा वायलिन था, लेकिन आध्यात्मिक पुस्तकों के संग्रह के कारण मेरा झोला काफी भारी था। अपने गुरु पर पूर्ण विश्वास रखकर, मैं उन साथियों के साथ ट्रेन और बस से ऋषिकेश पहुँच गया।

जब मैं वहां पहुँचा, तो गुरुजी ने मुझे एक लिफाफा दिया था जिसमें एक हज़ार रुपये और एक पत्र था। उत्सुकतावश मैंने उसे खोला: वह पत्र प्रेम से भरा था, जिसमें स्वामी चिदानंद जी से अनुरोध किया गया था कि वे मेरा ख्याल अपने पुत्र के समान रखें। वहां पहुँचने पर, उन्होंने मेरे ठहरने, भोजन और हर ज़रूरत का बड़े स्नेह से प्रबंध किया। अगले एक वर्ष तक, दैनिक दिनचर्या—जैसे मंत्रोच्चार, वेदांत की कक्षाओं और आसपास के आश्रमों के भ्रमण—में रमे रहने के दौरान, मैं स्वामी प्रबुद्धानंद जैसे दयालु संतों से मिला, जो मेरे लिए चाय बनाते थे, और ऑल इंडिया रेडियो के वीणा वादक स्वामी विद्यानंद से भी मेरी भेंट हुई। वे सभी मेरे जीवन के मार्गदर्शक बन गए। यह एक परिवर्तनकारी वर्ष की शुरुआत मात्र थी।

हर सुबह मैं गंगा के किनारे टहलता था, लेकिन एक दिन, एक शांत क्षण में, मैं एक चट्टान पर बैठ गया और नदी की शक्तिशाली धारा को देखने लगा। तभी मैंने एक शव को बहकर आते देखा, जो मेरे पास पहुँचने से पहले ही चट्टानों में फंस गया था। गिद्ध, बाज और कौवे वहां जमा हो गए और उस शरीर को नोचने लगे। उस दृश्य को देखते हुए मेरे भीतर कुछ बदल गया—जीवन की इस नश्वरता के प्रत्यक्ष दर्शन ने मुझे शरीर के प्रति मोह से एक क्षणिक लेकिन गहरा वैराग्य दिला दिया। कुछ समय बाद, वह शव धारा में बहकर आंखों से ओझल हो गया। उस भारी मन के साथ, मैं दयानंद आश्रम की ओर चल पड़ा, जहाँ मैंने स्वामीजी के मार्गदर्शन में 'आत्मबोध' के पाठ में भाग लिया।

ऋषिकेश के प्रवास का एक महत्वपूर्ण हिस्सा स्वामी शिवानंद के विशाल पुस्तकालय की खोज करना था। मैं उन पुस्तकों में डूब गया जिन्होंने मुझे गहराई से प्रभावित किया—एक ब्रह्मचर्य की शक्ति पर थी और दूसरी नाद योग (ध्वनि का योग) पर। इन शिक्षाओं को अपनाते हुए मैंने ब्रह्मचर्य का पालन शुरू किया, जिससे मुझे अपने आध्यात्मिक मार्ग के लिए अद्भुत आत्मविश्वास और ऊर्जा मिली। इसके साथ ही, नाद योग के अभ्यास ने—विशेष रूप से शाम की गंगा आरती के दौरान—मुझे सूक्ष्म आंतरिक ध्वनियों को सुनने में मदद की। 'षण्मुखी मुद्रा' के प्रयोग से मैंने अपने भीतर उभरते 'अनाहत नाद' को सुना—वह एक विस्मयकारी और अलौकिक अनुभव था। गुरु नित्य चैतन्य यति ने मुझे 'नाद योगी' का नाम दिया था, और लालगुडी जयरामण की शिक्षाओं पर आधारित मेरा वायलिन वादन, ध्वनि और आत्मा के बीच का सेतु बन गया। इन सब अनुभवों ने मिलकर मेरे जीवन में एक अद्वितीय अन्वेषण का मार्ग प्रशस्त किया।

शांत एकांत में महीने बीतते गए। यद्यपि मैं आश्रम के जीवन में गहराई से लीन था, फिर भी परिवार और भाई-बहनों से दूर रहने के कारण कभी-कभी मन में संदेह पैदा होते थे। मेरा यहाँ होने का वास्तविक उद्देश्य क्या है? तब वीणा वादक स्वामी विद्यानंद जी ने मुझे याद दिलाया कि केवल हिमालय में रहने से ही ज्ञान प्राप्त नहीं होता। उन्होंने बड़ी सरलता से कहा कि यदि ऐसा होता, तो यहाँ की गायें और भैंसें भी अब तक ज्ञानी हो गई होतीं। उन्होंने समझाया कि स्थान महत्वपूर्ण नहीं है, बल्कि व्यक्ति की आंतरिक चेतना महत्वपूर्ण है। उनकी इस बुद्धिमत्ता भरी सलाह मानकर मैंने चेन्नई लौटने का निर्णय लिया ताकि मैं महान संगीतज्ञ लालगुडी जयरामण से सीधे संगीत सीख सकूँ। उन्होंने मुझे आश्वासन दिया कि मैं अपनी आध्यात्मिक साधना कहीं भी जारी रख सकता हूँ। हालाँकि गुरुजी चाहते थे कि मैं वहां 12 से 15 साल रहूँ, लेकिन मैं लगभग एक वर्ष बाद ही वहां से विदा हो गया, अपने साथ अमूल्य सीख और एक नई दिशा लेकर।

ऋषिकेश से लौटते समय मैं नई दिल्ली में रुका। हिमालय की उस शांति से नीचे आने पर मैंने अपने मन में एक स्पष्ट बदलाव महसूस किया। दिल्ली की शहरी हलचल ने मन में कई नए विचार पैदा किए। इसी दौरान मेरी भेंट अपने एक पुराने मित्र शैलन पार्कर से हुई, जो एक फोटोग्राफर थे। उनके घर पर ठहरते समय, मैं ओशो रजनीश की एक किताब पढ़ रहा था। उसकी एक पंक्ति ने मुझे झकझोर दिया—उन्होंने लिखा था कि "एक सच्चा गुरु कभी भी शिष्य को बांधता नहीं है, बल्कि उसे सीखने और जीवन का अनुभव करने के लिए दुनिया में भेज देता है।" उसी क्षण मुझे अहसास हुआ कि गुरु नित्य चैतन्य यति ने मेरे लिए बिल्कुल यही किया था। उसी पल, एक असीम ऊर्जा ने मुझे घेर लिया—मेरा शरीर एक मूर्ति की तरह स्थिर हो गया और मैं काफी देर तक उसी अवस्था में रहा। तभी शैलन का फोन आया और उन्होंने मुझे समाचार दिया: गुरु नित्य चैतन्य यति का निधन हो गया है। उस क्षण, मुझे उनकी उपस्थिति का अहसास हुआ—और मैं सीधे ऊटी के फर्न हिल नारायण गुरुकुलम के लिए निकल पड़ा, जहाँ उनकी समाधि की रस्में निभाई जा रही थीं।