Wedding story.....
Being a lone star in life was in many ways a very fulfilling and enriching experience. But always there remained a void that needed to be fulfilled. At a point, life reached a stagnation and there was no more meaning or motivation to move on. Done with the meaningful part of life, now time has come to experience perhaps the meaningless part too to make it a complete whole. After all meaning is what we add to life. Life as such is comprised of neutral experiences. Life is a black and white canvas just consisting of days and nights. We are free to paint on this canvas the way we like, use the colors we enjoy and make it into a creative painting.
Jayasree, my first cousin from Trichy was my constant companion for over a decade in my life journey. We had a mission together. We learned and practiced different Healing modalities, New Age spirituality, Meditation techniques and Yoga together. We taught what we learned together and made a living. The synergy was perfectly complimenting. There were discrepancies at later stages and our paths were vividly bifurcating. I needed marriage and she was already done with that aspect of life. Thus we set apart for a different journey altogether.
I was at home and one day my mother told me that I had a phone call from a second cousin of mine while I was away. Her name is also Jayashree. Her family was settled in Manglore. She studied Masters in Hospital Administration in Trichy. She heard about me from my other cousins in Trichy that I am into Vipassana meditation. She wanted to try it out too and that's why she contacted me. Vipassana is a meditation technique as taught by the Budha. I was more than happy to help. That's the first time I came to here about this cousin of mine and her family.
She was staying in her friend's house in Kochi. She called me again over the phone and addressed me as 'Manuvetta'. She sounded so familiar to me. I visited her at her friend's house. She held me by hand as if she knew me for long and invited for lunch at her friend's place. I couldn't reject, but simply oblige to her loving gesture. She was so child like and her eyes always smiled with innocence. I took her to my home. She never kept a distance and had no inhibitions which was very unusual in my family. I sensed my mother was a bit annoyed of this which I simply neglected.
We traveled together to Chennai for Vipassana meditation camp. It is a ten days residential camp where you have to observe complete silence throughout the course. My first cousin Jayasree also was there volunteering at the camp. We all completed the course and spent couple of days together in Chennai. Then I accompanied my second cousin Jayashree to Manglore. The journey brought me closer to her. I was so thrilled to travel with her to her village where she was born and brought up.
Ordinary simple house and people. She had her father, mother and three younger brothers. Many pets around and acres of agricultural land. That was a joyful get together with the forgotten family. Spent few days like in a vacation. I was fully taken care of. Naturally beautiful environment in the Shirady ghats area. Close by are the popular temples of Dharmasthala and Kuke Subrahmanya. Very calm and peaceful atmosphere. Thoroughly enjoyed the stay there and returned back to Kerala with a fulfilling experience of togetherness and love.
Months passed by and Jayashree came back to Kochi to do a project of her post graduation studies at the Amritha Institute of Medical Sciences. She stayed as a paying guest along with her friend in a house near the Amritha hospital. We met regularly and roamed around in the city on my motor bike. She was 11 years younger to me and I was very caring about her. Meanwhile Jayashree's mother came to Kochi. They were in the process of looking out for a suitable bridegroom for her. I promised to search also if I came across any ideal marriage alliance for her. My parents were also insisting me to get married and brought many proposals which I rejected stating different reasons. I couldn't imagine getting married to an unknown girl. I was always concerned about my freedom. My efforts to find a matching partner for my second cousin didn't succeed. I thought only I could take care of her well because I loved her deeply by then. I felt her to be very light and fragile to be handled.
While Jayashree's mother was returning back to Manglore, I went to see her off at the railway station. I even accompanied her up till Shoranur Junction where she had to change the trains. Meanwhile got an opportunity to open up my heart's desire to her. I started in a round about way. I began by saying that I've found a very good match for Jayashree. The mom became curious now. I started explaining about the proposed bridegroom. I said he is much taller and there was about 10 years of age difference. Mother said that's not a problem. She also justified that she and her husband also have a big age difference and it will work if the girl is younger. So that hurdle was crossed. Then I said that the boy is not working. Now she was a bit skeptical about the whole thing. I told her that he is a freelance musician by profession and he will be able to take care of her. Then her mother asked me weather I was describing about myself. I smiled and she understood what she guessed was right. That was something unexpected from my side for her and she said she will give a reply after she discusses with Jayashree's father too. I felt so relieved to have presented somehow the matter to her. I was ready to wait. I've waited that long until 35 years of my age.
My next step was to figure out Jayashree's thoughts about it. I straight away opened the subject while we were talking one evening on the terrace of our house. She was not mentally prepared to decide on it. She wanted to pursue her studies further. I told her that there was no hurry to take a decision and It was just for her to think about such an option. I was feeling confident that things will shape up my way. After a couple of days I received a phone call from Jayashree's mother saying that we can proceed with the idea. I felt so happy and thrilled. A new door was opening in front of me. Immediately wanted to convey my wish to my parents. I visited my father to the temple where he was doing a religious discourse of seven days. During the break time, I broke the surprising news to him. He didn't reply yes or no. He just asked me to think well and make a decision. To approach my mother directly was not wise. I communicated the message through a relative of mine in whom she had much confidence. Thank God, finally the parents together agreed upon the issue and decided to arrange our wedding on an auspicious day.
2005 September 10.
35 വയസ്സുവരെ അവിവാഹിതനായി തുടരാനുള്ള തീരുമാനം ഏറെ ആലോചിച്ചെടുത്ത ഒന്നായിരുന്നു. വിവാഹിതനാകാനുള്ള തീരുമാനവും അപ്രകാരം തന്നെ. ഒരുപക്ഷേ അവ വെറും ചിന്തകളോ തീരുമാനങ്ങളോ ആയിരുന്നിരിക്കില്ല; അവ തനിയെ സംഭവിച്ചതാകാം. ഈ രണ്ട് അനുഭവങ്ങളും എന്റെ ജീവിതത്തിന് ഒരു വലിയ അർത്ഥതലമാണ് നൽകിയത്, അവ പരസ്പരം പൂരകങ്ങളായി മാറുകയും ചെയ്തു.
ജീവിതത്തിൽ ഒരു ഒറ്റനക്ഷത്രമായി തുടരുക എന്നത് പലതരത്തിൽ സംതൃപ്തി നൽകുന്ന ഒന്നായിരുന്നു. എങ്കിലും എവിടെയോ ഒരു ശൂന്യത ബാക്കിയായിരുന്നു. ഒരു ഘട്ടത്തിൽ ജീവിതം ഒരു നിശ്ചലാവസ്ഥയിൽ എത്തിയതുപോലെയും, മുന്നോട്ട് പോകാൻ കൃത്യമായ ലക്ഷ്യങ്ങളോ പ്രചോദനമോ ഇല്ലാത്തതുപോലെയും തോന്നി. ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥവത്തായ ഭാഗങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു തീർത്ത സ്ഥിതിക്ക്, അതിനെ പൂർണ്ണമാക്കാൻ ഒരുപക്ഷേ അർത്ഥശൂന്യമെന്നു തോന്നുന്ന കാര്യങ്ങളും അനുഭവിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അവസാനം, നമ്മൾ നൽകുന്നതാണ് ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം. ജീവിതം എന്നത് ഒരു ബ്ലാക്ക് ആൻഡ് വൈറ്റ് ക്യാൻവാസ് പോലെയാണ്, അതിൽ രാവും പകലും മാത്രമേയുള്ളൂ. നമുക്കിഷ്ടമുള്ള നിറങ്ങൾ നൽകി അതിനെ ഒരു സർഗ്ഗാത്മക ചിത്രമാക്കി മാറ്റാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം നമുക്കുണ്ട്.
തൃശ്ശിനാപ്പള്ളിയിലുള്ള (Trichy) എന്റെ കസിൻ ജയശ്രീ ഒരു പതിറ്റാണ്ടിലേറെയായി എന്റെ ജീവിതയാത്രയിലെ സ്ഥിരം കൂട്ടാളിയായിരുന്നു. ഞങ്ങൾക്ക് ഒരുമിച്ച് ഒരു ലക്ഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു. വിവിധ ഹീലിംഗ് രീതികൾ, ന്യൂ ഏജ് സ്പിരിച്വാലിറ്റി, ധ്യാനമുറകൾ, യോഗ എന്നിവ ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് പഠിക്കുകയും പരിശീലിക്കുകയും ചെയ്തു. ഞങ്ങൾ പഠിച്ച കാര്യങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരെ പഠിപ്പിച്ചാണ് ഞങ്ങൾ ജീവിച്ചിരുന്നത്. ഞങ്ങളുടെ ഒത്തുചേരൽ വളരെ മികച്ച രീതിയിലായിരുന്നു. എന്നാൽ പിന്നീട് ഞങ്ങളുടെ വഴികൾ വേർപിരിഞ്ഞു. എനിക്ക് വിവാഹജീവിതം ആവശ്യമായിരുന്നു, അവൾക്കാകട്ടെ ജീവിതത്തിന്റെ ആ ഘട്ടം കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ രണ്ടാളും രണ്ട് വ്യത്യസ്ത യാത്രകൾക്കായി പിരിഞ്ഞു.
ഞാൻ വീട്ടിലിരിക്കുമ്പോൾ ഒരു ദിവസം അമ്മ പറഞ്ഞു, ഞാൻ അവിടെ ഇല്ലാത്ത സമയത്ത് മംഗലാപുരത്തുള്ള എന്റെ മറ്റൊരു കസിൻ വിളിച്ചിരുന്നു എന്ന്. അവളുടെ പേരും ജയശ്രീ എന്നായിരുന്നു. അവൾ തൃശ്ശിനാപ്പള്ളിയിൽ ഹോസ്പിറ്റൽ അഡ്മിനിസ്ട്രേഷനിൽ മാസ്റ്റേഴ്സ് ബിരുദം നേടിയതാണ്. ഞാൻ വിപാസന ധ്യാനം ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന് തൃശ്ശിനാപ്പള്ളിയിലുള്ള മറ്റ് ബന്ധുക്കളിൽ നിന്നാണ് അവൾ അറിഞ്ഞത്. അവൾക്കും അത് പരീക്ഷിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, അതിനാണ് എന്നെ ബന്ധപ്പെട്ടത്. ബുദ്ധൻ പഠിപ്പിച്ച ഒരു ധ്യാനരീതിയാണ് വിപാസന. അവളെ സഹായിക്കുന്നതിൽ എനിക്ക് സന്തോഷമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഈ ജയശ്രീയെക്കുറിച്ചും അവളുടെ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ചും ഞാൻ ആദ്യമായി കേൾക്കുന്നത് അപ്പോഴാണ്.
അവൾ കൊച്ചിയിൽ അവളുടെ ഒരു കൂട്ടുകാരിയുടെ വീട്ടിലായിരുന്നു താമസം. അവൾ എന്നെ ഫോണിൽ വിളിച്ച് 'മനുവേട്ടാ' എന്ന് അഭിസംബോധന ചെയ്തു. എനിക്ക് വളരെ പരിചിതമായ ഒരു ശബ്ദമായിരുന്നു അത്. ഞാൻ അവളെ പോയി കണ്ടു. പണ്ടേ അറിയാവുന്ന ഒരാളെപ്പോലെ അവൾ എന്റെ കൈ പിടിക്കുകയും ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് ക്ഷണിക്കുകയും ചെയ്തു. എനിക്ക് ആ സ്നേഹപൂർവ്വമായ ക്ഷണം നിരസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ നിഷ്കളങ്കമായിരുന്നു അവൾ, ആ കണ്ണുകളിൽ എപ്പോഴും ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അവളെ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. സാധാരണ ഞങ്ങളുടെ കുടുംബങ്ങളിൽ കണ്ടുവരുന്ന തരം അകലമൊന്നും അവൾ പാലിച്ചില്ല. ഇതിൽ അമ്മയ്ക്ക് അല്പം നീരസമുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി, പക്ഷേ ഞാനത് കാര്യമാക്കിയില്ല.
ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് വിപാസന ധ്യാന ക്യാമ്പിനായി ചെന്നൈയിലേക്ക് പോയി. പത്തു ദിവസം നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ആ ക്യാമ്പിൽ ഉടനീളം മൗനം പാലിക്കേണ്ടതുണ്ട്. എന്റെ കസിൻ ജയശ്രീ അവിടെ വോളന്റിയറായി ഉണ്ടായിരുന്നു. കോഴ്സ് കഴിഞ്ഞ ശേഷം ഞങ്ങൾ കുറച്ചുദിവസം ചെന്നൈയിൽ ചിലവഴിച്ചു. പിന്നീട് ഞാൻ ജയശ്രീയെ മംഗലാപുരത്തേക്ക് അനുഗമിച്ചു. ആ യാത്ര ഞങ്ങളെ കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചു. അവൾ ജനിച്ചുവളർന്ന ഗ്രാമത്തിലേക്കുള്ള ആ യാത്ര എന്നെ സംബന്ധിച്ച് വളരെ ആവേശകരമായിരുന്നു.
സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യരും ലളിതമായ ഒരു വീടുമായിരുന്നു അത്. അച്ഛനും അമ്മയും മൂന്ന് അനിയന്മാരും അടങ്ങുന്ന കുടുംബം. വളർത്തുമൃഗങ്ങളും ഏക്കറുകളോളം കൃഷിഭൂമിയും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. മറന്നുപോയ ആ കുടുംബത്തോടൊപ്പമുള്ള ദിവസങ്ങൾ ഒരു അവധിക്കാലം പോലെ ഞാൻ ആസ്വദിച്ചു. ഷിരാടി ഘട്ടിലെ പ്രകൃതിഭംഗിയുള്ള സ്ഥലമായിരുന്നു അത്. ധർമ്മസ്ഥലയും കുക്കെ സുബ്രഹ്മണ്യ ക്ഷേത്രവും അതിന്റെ അടുത്താണ്. ശാന്തവും സമാധാനപൂർണ്ണവുമായ അന്തരീക്ഷം. സ്നേഹത്തിന്റെയും ഒത്തുചേരലിന്റെയും ഒരു വലിയ അനുഭവം നൽകിക്കൊണ്ട് ഞാൻ കേരളത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി, തന്റെ പോസ്റ്റ് ഗ്രാജ്വേഷൻ പ്രോജക്റ്റിനായി ജയശ്രീ അമൃത ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് മെഡിക്കൽ സയൻസസിലേക്ക് വന്നു. അമൃത ഹോസ്പിറ്റലിന് അടുത്തുള്ള ഒരു വീട്ടിൽ അവൾ പേയിംഗ് ഗസ്റ്റായി താമസിച്ചു. ഞങ്ങൾ സ്ഥിരമായി കാണുകയും എന്റെ മോട്ടോർ ബൈക്കിൽ നഗരം ചുറ്റുകയും ചെയ്തു. എന്നെക്കാൾ 11 വയസ്സിന് ഇളപ്പമായിരുന്നു അവൾക്ക്. ഇതിനിടയിൽ ജയശ്രീയുടെ അമ്മ കൊച്ചിയിലെത്തി. അവർ അവൾക്കായി ആലോചനകൾ തുടങ്ങിയിരുന്നു. നല്ലൊരു ആലോചന വന്നാൽ ഞാനും അറിയിക്കാമെന്ന് അവർക്ക് വാക്ക് നൽകി. എന്റെ വീട്ടുകാരും വിവാഹത്തിനായി എന്നെ നിർബന്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, എന്നാൽ പല കാരണങ്ങൾ പറഞ്ഞ് ഞാൻ അവയെല്ലാം നിരസിച്ചു. അപരിചിതയായ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നത് എനിക്ക് ആലോചിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ലായിരുന്നു. എപ്പോഴും എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ വ്യാകുലപ്പെട്ടിരുന്നു. ജയശ്രീക്കായി നല്ലൊരു പയ്യനെ കണ്ടെത്താനുള്ള എന്റെ ശ്രമങ്ങൾ വിജയിച്ചില്ല. അവളെ നന്നായി നോക്കാൻ എനിക്ക് മാത്രമേ കഴിയൂ എന്ന് എനിക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി, കാരണം അപ്പോഴേക്കും ഞാൻ അവളെ അത്രയധികം സ്നേഹിച്ചിരുന്നു.
ജയശ്രീയുടെ അമ്മ മംഗലാപുരത്തേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ ഞാൻ അവരെ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ കൊണ്ടുചാടി. ഷൊർണ്ണൂർ വരെ ഞാൻ അവരെ അനുഗമിച്ചു. ആ യാത്രയ്ക്കിടയിലാണ് എന്റെ മനസ്സിലുള്ള കാര്യം അവരോട് തുറന്നു പറയാൻ എനിക്ക് അവസരം ലഭിച്ചത്. വളരെ ചുറ്റിവളച്ചാണ് ഞാൻ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയത്. ജയശ్రీക്ക് അനുയോജ്യനായ ഒരു പയ്യനെ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ടെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു. അമ്മയ്ക്ക് ആകാംക്ഷയായി. ഞാൻ പയ്യനെക്കുറിച്ച് വിവരിച്ചു. അവൾക്കുവേണ്ടി ഉദ്ദേശിക്കുന്ന ആൾക്ക് നല്ല ഉയരമുണ്ടെന്നും പത്തു വയസ്സിന്റെ വ്യത്യാസമുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞു. അതൊന്നും കുഴപ്പമില്ലെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു. അമ്മയും അച്ഛനും തമ്മിലും പ്രായവ്യത്യാസമുണ്ടെന്നും പെൺകുട്ടിക്ക് പ്രായം കുറവാണെങ്കിൽ അത് നല്ലതാണെന്നും അവർ പറഞ്ഞു. ആ തടസ്സം മാറി. പിന്നീട് ഞാൻ പറഞ്ഞു, ആ പയ്യന് സ്ഥിരമായ ഒരു ജോലിയില്ല എന്ന്. അപ്പോൾ അമ്മയ്ക്ക് അല്പം സംശയമായി. അദ്ദേഹം ഒരു ഫ്രീലാൻസ് മ്യൂസിഷ്യൻ ആണെന്നും അവളെ നന്നായി നോക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിയുമെന്നും ഞാൻ പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ അമ്മ ചോദിച്ചു, ഞാൻ എന്നെക്കുറിച്ച് തന്നെയാണോ ഈ പറയുന്നത് എന്ന്. ഞാൻ ചിരിച്ചു, അവർ ഊഹിച്ചത് ശരിയാണെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി. എന്നിൽ നിന്നും ഇങ്ങനെയൊന്ന് അവർ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. ജയശ്രീയുടെ അച്ഛനോട് സംസാരിച്ച ശേഷം മറുപടി പറയാമെന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. എങ്ങനെയൊക്കെയോ ആ കാര്യം അവരോട് അവതരിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞതിൽ എനിക്ക് വലിയ ആശ്വാസം തോന്നി. 35 വയസ്സുവരെ കാത്തിരുന്ന എനിക്ക് ഇനിയും കാത്തിരിക്കാൻ മടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അടുത്ത ഘട്ടം ജയശ്രീയുടെ അഭിപ്രാయం അറിയുക എന്നതായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം വീടിന്റെ ടെറസ്സിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഈ കാര്യം അവളോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു. അവൾ അതിന് മാനസികമായി തയ്യാറായിരുന്നില്ല. ഉപരിപഠനത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു അവളുടെ ചിന്ത. തീരുമാനമെടുക്കാൻ തിരക്കില്ലെന്നും ഇതൊരു സാധ്യതയായി മാത്രം കണ്ടാൽ മതിയെന്നും ഞാൻ പറഞ്ഞു. കാര്യങ്ങൾ എനിക്ക് അനുകൂലമാകുമെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. കുറച്ചുദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ജയശ്രീയുടെ അമ്മ വിളിച്ചു, നമുക്ക് ഈ ആലോചനയുമായി മുന്നോട്ട് പോകാമെന്ന് പറഞ്ഞു. എനിക്ക് വലിയ സന്തോഷമായി. പുതിയൊരു വാതിൽ എനിക്ക് മുന്നിൽ തുറക്കുകയായിരുന്നു. ഉടൻ തന്നെ അച്ഛനോടും അമ്മയോടും ഈ കാര്യം പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛൻ ഏഴു ദിവസത്തെ ഒരു ഭാഗവത സപ്താഹം നടത്തുന്ന ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് ഞാൻ പോയി. ഒരു ഇടവേള സമയത്ത് ഞാൻ ഈ വാർത്ത അദ്ദേഹത്തെ അറിയിച്ചു. അദ്ദേഹം അതെ എന്നോ അല്ല എന്നോ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല, നന്നായി ആലോചിച്ച് തീരുമാനമെടുക്കാൻ മാത്രം പറഞ്ഞു. അമ്മയോട് നേരിട്ട് പറയുന്നത് ബുദ്ധിപരമായിരിക്കില്ലെന്ന് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. അതിനാൽ അമ്മയ്ക്ക് ഏറെ വിശ്വാസമുള്ള ഒരു ബന്ധു വഴി ഞാൻ ഈ വിവരം അറിയിച്ചു. ദൈവാനുഗ്രഹത്താൽ വീട്ടുകാർ സമ്മതിക്കുകയും ഒരു ശുഭമുഹൂർത്തത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ വിവാഹം നിശ്ചയിക്കുകയും ചെയ്തു.
2005 സെപ്റ്റംബർ 10.
വിവാഹ കഥ, പ്രണയം, വിപാസന, സംഗീത ജീവിതം, ജീവിത യാത്രதிருமணக் கதை
35 வயது வரை திருமணம் செய்து கொள்ளாமல் வாழ்ந்தது என்பது மிகவும் யோசித்து எடுத்த ஒரு முடிவாகும். அதேபோல், திருமண வாழ்க்கையில் நுழைவதும் மற்றொரு ஆழமான முடிவாகும். ஒருவேளை அவை வெறும் எண்ணங்களோ அல்லது முடிவுகளோ மட்டும் அல்ல; அவை தானாகவே நிகழ்ந்திருக்கலாம். இந்த இரண்டு விதமான அனுபவங்களின் கலவையும் எனது வாழ்க்கைக்கு ஒரு பரந்த பரிமாணத்தை அளித்ததுடன், ஒவ்வொரு பகுதியையும் முழுமையடையச் செய்தன.
வாழ்க்கையில் ஒரு தனி நட்சத்திரமாக இருப்பது பல வழிகளில் மிகவும் திருப்திகரமான மற்றும் வளமான அனுபவமாக இருந்தது. இருப்பினும், ஏதோ ஒரு வெற்றிடம் எப்போதுமே இருந்து வந்தது. ஒரு கட்டத்தில், வாழ்க்கை ஒரு தேக்கநிலையை அடைந்தது; மேலும் முன்னோக்கிச் செல்ல எந்த அர்த்தமோ அல்லது ஊக்கமோ இல்லாதது போலத் தோன்றியது. வாழ்க்கையின் அர்த்தமுள்ள பகுதிகளை அனுபவித்து முடித்த பிறகு, ஒருவேளை அந்த 'அర్థமற்ற' பகுதியையும் அனுபவித்தால் தான் அது ஒரு முழுமையான சுழற்சியாக அமையும் என்று தோன்றியது. எப்படியிருந்தாலும், நாம் வாழ்க்கைக்குக் கொடுப்பதுதான் அதன் அர்த்தம். வாழ்க்கை என்பது அதன் போக்கில் ஒரு நடுநிலையான அனுபவமாகும். இது பகல் மற்றும் இரவுகளை மட்டுமே கொண்ட ஒரு கறுப்பு-வெள்ளை கேன்வாஸ் (Canvas). இந்த கேன்வாஸில் நாம் விரும்பியபடி வண்ணம் தீட்டவும், நமக்கு பிடித்த நிறங்களைப் பயன்படுத்தி ஒரு ஆக்கபூர்வமான ஓவியமாக மாற்றவும் நமக்கு முழு சுதந்திரம் உண்டு.
திருச்சிராப்பள்ளியைச் சேர்ந்த (Trichy) எனது அத்தை மகள் ஜெயஸ்ரீ, எனது ஒரு தசாப்த கால வாழ்க்கைப்பயணத்தில் ஒரு நிலையான துணையாக இருந்தார். நாங்கள் இருவரும் ஒரு பொதுவான நோக்கத்தைக் கொண்டிருந்தோம். பல்வேறு ஹீலிங் (Healing) முறைகள், புதுயுக ஆன்மீகம், தியான நுட்பங்கள் மற்றும் யோகா ஆகியவற்றை நாங்கள் ஒன்றாகக் கற்றுப் பயிற்சி செய்தோம். நாங்கள் கற்றவற்றை மற்றவர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுத்து அதன் மூலம் வாழ்வாதாரத்தை ஈட்டினோம். எங்கள் இருவருக்கும் இடையே இருந்த அந்த ஒருங்கிணைப்பு (Synergy) ஒருவருக்கொருவர் மிகச் சிறந்த துணையாக அமைந்தது. ஆனால் பிற்காலத்தில் எங்களிடையே முரண்பாடுகள் ஏற்பட்டு, எங்கள் பாதைகள் தெளிவாகப் பிரியத் தொடங்கின. எனக்குத் திருமணம் தேவைப்பட்டது, ஆனால் அவர் ஏற்கனவே வாழ்க்கையின் அந்தப் பகுதியைத் தாண்டிவிட்டிருந்தார். இவ்வாறு நாங்கள் முற்றிலும் மாறுபட்ட பயணங்களுக்காகப் பிரிந்தோம்.
நான் வீட்டில் இருந்தபோது ஒரு நாள் எனது தாய் கூறினார், நான் இல்லாத சமயத்தில் எனது மற்றொரு உறவுமுறை சகோதரி (Second cousin) போன் செய்திருந்ததாக. அவர் பெயரும் ஜெயஸ்ரீ தான். அவர் குடும்பம் மங்களூரில் குடியேறியிருந்தது. அவர் திருச்சியில் மருத்துவமனை நிர்வாகத்தில் (Hospital Administration) முதுகலைப் பட்டம் பெற்றவர். நான் விபாசனா தியானத்தில் ஈடுபாட்டுடன் இருப்பதைத் திருச்சியில் உள்ள மற்ற உறவினர்கள் மூலம் அவர் கேள்விப்பட்டிருந்தார். அவரும் அதை முயற்சித்துப் பார்க்க விரும்பி, அதற்காகவே என்னைத் தொடர்பு கொண்டார். விபாசனா என்பது புத்தர் போதித்த ஒரு தியான நுட்பமாகும். அவருக்கு உதவுவதில் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி. எனது இந்த உறவினரைப் பற்றியும் அவர் குடும்பத்தைப் பற்றியும் நான் கேள்விப்படுவது அதுவே முதல் முறை.
அவர் கொச்சியில் உள்ள தனது தோழி வீட்டில் தங்கியிருந்தார். அவர் மீண்டும் என்னைத் தொலைபேசியில் அழைத்து, என்னை 'மனுவேட்டா' (Manuvetta) என்று அன்போடு அழைத்தார். அவரது குரல் எனக்கு மிகவும் நெருக்கமானதாகத் தோன்றியது. நான் அவரது தோழி வீட்டிற்குச் சென்று அவரைச் சந்தித்தேன். என்னை நீண்ட நாட்களாகத் தெரிந்தவரைப் போல அவர் என் கையைப் பிடித்து, தோழியின் வீட்டில் மதிய உணவு சாப்பிட அழைத்தார். என்னால் அந்த அன்பான அழைப்பை மறுக்க முடியவில்லை. அவர் ஒரு குழந்தையைப் போன்ற சுபாவம் கொண்டவர், அவரது கண்கள் எப்போதும் ஒருவித அப்பாவித்தனத்துடன் புன்னகைத்தன. நான் அவரை எனது வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தேன். அவர் எவ்வித இடைவெளியும் பாராமல் பழகினார்; பொதுவாக எங்கள் குடும்பங்களில் காணப்படும் எந்தத் தயக்கமும் அவரிடம் இல்லை. இதைக் கண்டு என் தாய் சற்று எரிச்சலடைந்ததை நான் உணர்ந்தேன், ஆனால் நான் அதை அப்படியே விட்டுவிட்டேன்.
நாங்கள் இருவரும் விபாசனா தியான முகாமிற்காகச் சென்னைக்கு ஒன்றாகப் பயணம் செய்தோம். அது பத்து நாட்கள் தங்கிப் பயில வேண்டிய ஒரு முகாம், அங்கு முழு நேரமும் மௌனம் காக்க வேண்டும். எனது அத்தை மகள் ஜெயஸ்ரீயும் அந்த முகாமில் தன்னார்வலராக (Volunteer) இருந்தார். நாங்கள் அனைவரும் பயிற்சியை முடித்துச் சென்னையில் சில நாட்கள் ஒன்றாகச் செலவிட்டோம். அதன் பிறகு நான் எனது உறவினர் ஜெயஸ்ரீயை மంగళூருக்கு அழைத்துச் சென்றேன். அந்தப் பயணம் என்னை அவரோடு இன்னும் நெருக்கமாக்கியது. அவர் பிறந்து வளர்ந்த கிராமத்திற்கு அவருடன் செல்வது எனக்கு மிகவும் சிலிர்ப்பாக இருந்தது.
மிகவும் எளிமையான வீடு மற்றும் மனிதர்கள். அவருக்குத் தந்தை, தாய் மற்றும் மூன்று தம்பிகள் இருந்தனர். வீட்டைச் சுற்றி நிறைய செல்லப்பிராணிகள் மற்றும் ஏக்கர் கணக்கில் விவசாய நிலங்கள் இருந்தன. நீண்ட நாட்களாக மறந்திருந்த அந்த உறவுகளுடன் மீண்டும் இணைந்தது மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. ஒரு விடுமுறைக்காலத்தைப் போல சில நாட்களை அங்கு கழித்தேன். அவர்கள் என்னை மிகவும் நன்றாகக் கவனித்துக் கொண்டனர். ஷிராடி காட் (Shirady Ghats) பகுதியில் அமைந்திருந்த அந்த இடம் இயற்கை எழில் கொஞ்சியது. அருகில் தர்மஸ்தலா மற்றும் குக்கி சுப்ரமண்யா போன்ற புகழ்பெற்ற கோவில்கள் இருந்தன. மிகவும் அமைதியான சூழல். அங்கிருந்த நாட்களை முழுமையாக அனுபவித்துவிட்டு, ஒரு பிணைப்பு மற்றும் அன்பின் திருப்திகரமான உணர்வுடன் நான் கேரளா திரும்பினேன்.
மாதங்கள் கடந்தன, ஜெயஸ்ரீ தனது முதுகலை படிப்பின் ஒரு திட்டப் பணிக்காக (Project) கொச்சியில் உள்ள அமிர்தா மருத்துவ அறிவியல் நிறுவனத்திற்கு (Amrita Institute of Medical Sciences) மீண்டும் வந்தார். அவர் அமிர்தா மருத்துவமனைக்கு அருகில் உள்ள ஒரு வீட்டில் தனது தோழியுடன் தங்கிப் படித்தார். நாங்கள் அடிக்கடி சந்தித்தோம், எனது மோட்டார் சைக்கிளில் நகரம் முழுவதும் சுற்றித் திரிந்தோம். அவர் என்னை விட 11 வயது இளையவர், நான் அவர் மீது மிகுந்த அக்கறை காட்டினேன். இதற்கிடையில் ஜெயஸ்ரீயின் தாய் கொச்சிக்கு வந்தார். அவர்கள் ஜெயஸ்ரீக்குத் தகுந்த வரன் தேடும் பணியில் இருந்தனர். அவருக்கு ஏற்ற வரன் ஏதேனும் தென்பட்டால் நானும் தேடுவதாக அவர்களுக்கு உறுதியளித்தேன். எனது பெற்றோரும் என்னைத் திருமணம் செய்து கொள்ளுமாறு வற்புறுத்தி வந்தனர்; அவர்கள் கொண்டு வந்த பல வரன்களை நான் பல்வேறு காரணங்களைக் கூறி மறுத்துவிட்டேன். ஒரு அறிமுகமில்லாத பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொள்வதை என்னால் கற்பனை கூட செய்ய முடியவில்லை. நான் எப்போதும் எனது சுதந்திரத்தைப் பற்றியே கவலைப்பட்டேன். ஜெயஸ்ரீக்கு ஏற்ற ஒரு துணையைத் தேடும் எனது முயற்சிகள் வெற்றி பெறவில்லை. அந்த சமயத்தில் நான் அவரை ஆழமாக நேசிக்கத் தொடங்கியிருந்ததால், என்னால் மட்டுமே அவரை நன்றாகக் கவனித்துக் கொள்ள முடியும் என்று எனக்குத் தோன்றியது. அவர் மிகவும் மென்மையானவர் மற்றும் மிகக் கவனமாகக் கையாளப்பட வேண்டியவர் என்று நான் உணர்ந்தேன்.
ஜெயஸ்ரீயின் தாய் மంగళூருக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தபோது, நான் அவரை ரயில் நிலையத்திற்கு அழைத்துச் சென்றேன். அவர் ரயில் மாற வேண்டிய ஷொர்ணூர் சந்திப்பு (Shoranur Junction) வரை நான் அவருடன் சென்றேன். இதற்கிடையில் எனது இதயத்தின் ஆசையை அவரிடம் வெளிப்படுத்த எனக்கு ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தது. நான் நேரடியாகச் சொல்லாமல் சற்று சுற்றி வளைத்துப் பேசத் தொடங்கினேன். ஜெயஸ்ரீக்கு மிகவும் பொருத்தமான ஒரு வரனைக் கண்டுபிடித்திருப்பதாகச் சொன்னேன். அவரது தாய் மிகுந்த ஆர்வமானார். நான் அந்த வரனைப் பற்றி விளக்கத் தொடங்கினேன். அந்தப் பையன் நல்ல உயரம் என்றும், சுமார் 10 வயது வித்தியாசம் இருப்பதாகவும் கூறினேன். அதற்கு அவர் தாய், வயது வித்தியாசம் ஒரு பெரிய பிரச்சனை இல்லை என்றும், தமக்கும் தமது கணவருக்கும் கூட பெரிய வயது வித்தியாசம் இருப்பதாகவும், பெண் இளையவராக இருந்தால் வாழ்க்கை நன்றாக இருக்கும் என்றும் நியாயப்படுத்தினார். எனவே அந்தத் தடை நீங்கியது. பிறகு அந்தப் பையனுக்கு வேலை இல்லை என்று சொன்னேன். இப்போது அவருக்குச் சற்று சந்தேகம் ஏற்பட்டது. அவர் ஒரு சுதந்திரமான இசைக்கலைஞர் (Freelance Musician) என்றும், அவர் ஜெயஸ்ரீயை நன்றாகக் கவனித்துக் கொள்வார் என்றும் கூறினேன். உடனே அவர் தாய், நான் என்னைப் பற்றித் தான் விவரிக்கிறேனா என்று என்னிடம் கேட்டார். நான் புன்னகைத்தேன், அவர் தனது யூகம் சரிதான் என்பதைப் புரிந்து கொண்டார். இது என்னிடமிருந்து அவர் சற்றும் எதிர்பார்க்காத ஒன்று; ஜெயஸ்ரீயின் தந்தையிடம் கலந்து ஆலோசித்த பிறகு பதில் சொல்வதாகக் கூறினார். எப்படியோ விஷயத்தை அவரிடம் கொண்டு சென்றதில் எனக்குப் பெரிய நிம்மதி ஏற்பட்டது. நான் காத்திருக்கத் தயாராக இருந்தேன். 35 வயது வரை நான் காத்திருக்கவில்லையா?
எனது அடுத்த கட்டம், இதைப் பற்றி ஜெயஸ்ரீ என்ன நினைக்கிறார் என்பதைத் தெரிந்து கொள்வது. ஒரு மாலை வேளையில் எங்கள் வீட்டின் மொட்டை மாடியில் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது நான் நேரடியாக விஷயத்தைத் தொடங்கினேன். அவர் மனதளவில் அதற்குத் தயாராக இருக்கவில்லை. தனது படிப்பைத் தொடரவே அவர் விரும்பினார். நான் அவரிடம், முடிவெடுக்க அவசரம் ஏதுமில்லை என்றும், இது போன்ற ஒரு வாய்ப்பைப் பற்றி யோசித்துப் பார்க்குமாறும் கூறினேன். விஷயங்கள் எனக்குச் சாதகமாக அமையும் என்று நான் நம்பிக்கையுடன் இருந்தேன். சில நாட்களுக்குப் பிறகு ஜெயஸ்ரீயின் தாயிடமிருந்து ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது; நாம் இந்த எண்ணத்துடன் முன்னேறலாம் என்று அவர் கூறினார். நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியும் உற்சாகமும் அடைந்தேன். எனக்கு முன்னால் ஒரு புதிய கதவு திறக்கப்படுவது போல உணர்ந்தேன். உடனடியாக எனது விருப்பத்தை எனது பெற்றோரிடம் தெரிவிக்க விரும்பினேன். எனது தந்தை ஏழு நாட்கள் ஒரு ஆன்மீకச் சொற்பொழிவு (Saptaham) நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்த கோவிலுக்குச் சென்றேன். இடைவேளையின் போது, இந்த ஆச்சரியமான செய்தியை அவரிடம் சொன்னேன். அவர் ஆம் என்றோ இல்லை என்றோ சொல்லவில்லை. என்னை நன்றாக யோசித்து முடிவெடுக்குமாறு மட்டும் கூறினார். எனது தாயிடம் நேரடியாகச் சொல்வது புத்திசாலித்தனமாக இருக்காது என்று தோன்றியது. எனவே அவருக்கு மிகுந்த நம்பிக்கையுள்ள ஒரு உறவினர் மூலம் செய்தியைத் தெரிவித்தேன். கடவுளுக்கு நன்றி, இறுதியாக எனது பெற்றோர் இருவரும் சம்மதித்து, ஒரு சுபயோக சுபதினத்தில் எங்கள் திருமணத்தை நடத்த முடிவு செய்தனர்.
2005 செப்டம்பர் 10.
ಮದುವೆಯ ಕಥೆ
35 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅವಿವಾಹಿತ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸಿದ್ದು ಒಂದು ಸುದೀರ್ಘ ಆಲೋಚನೆಯ ನಂತರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಿರ್ಧಾರವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೆಯೇ ವಿವಾಹ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದು ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ಆಳವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಿರ್ಧಾರ. ಬಹುಶಃ ಅವು ಕೇವಲ ಆಲೋಚನೆಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಯಾವುದೇ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ; ಅವು ತಾವಾಗಿಯೇ ಸಂಭವಿಸಿದವು. ಈ ಎರಡೂ ಅನುಭವಗಳ ಸಂಯೋಜನೆಯು ನನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಒಂದು ವ್ಯಾಪಕ ಆಯಾಮವನ್ನು ನೀಡಿತು ಮತ್ತು ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿತು.
ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಂಟಿ ತಾರೆಯಾಗಿರುವುದು ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿಕರ ಮತ್ತು ಸಮೃದ್ಧ ಅನುಭವವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೂ, ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು ಶೂನ್ಯತೆ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ, ಜೀವನವು ನಿಶ್ಚಲತೆಯನ್ನು ತಲುಪಿತು ಮತ್ತು ಮುಂದೆ ಸಾಗಲು ಯಾವುದೇ ಅರ್ಥ ಅಥವಾ ಪ್ರೇರಣೆ ಉಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಜೀವನದ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ಈಗ ಬಹುಶಃ ಅರ್ಥಹೀನವೆನಿಸುವ ಭಾಗವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ಸಮಯ ಬಂದಿತ್ತು, ಆಗಲೇ ಜೀವನವು ಒಂದು ಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೇಗಿದ್ದರೂ, ನಾವು ಜೀವನಕ್ಕೆ ನೀಡುವ ಬೆಲೆಯೇ ಅದರ ಅರ್ಥ. ಜೀವನವು ಮೂಲತಃ ಒಂದು ತಟಸ್ಥ ಅನುಭವ. ಜೀವನವು ಕೇವಲ ಹಗಲು ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುವ ಕಪ್ಪು-ಬಿಳುಪಿನ ಕ್ಯಾನ್ವಾಸ್ ಆಗಿದೆ. ಈ ಕ್ಯಾನ್ವಾಸ್ ಮೇಲೆ ನಮಗೆ ಇಷ್ಟ ಬಂದಂತೆ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚಲು, ನಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವ ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಅದನ್ನು ಸೃಜನಶೀಲ ಚಿತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲು ನಮಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿದೆ.
ತಿರುಚಿನಾಪಳ್ಳಿಯ (Trichy) ನನ್ನ ಮೊದಲ ಸೋದರಸಂಬಂಧಿ ಜಯಶ್ರೀ, ನನ್ನ ಒಂದು ದಶಕದ ಜೀವನದ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿದ್ದರು. ನಮಗೆ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಒಂದು ಗುರಿ ಇತ್ತು. ನಾವು ವಿವಿಧ 'ಹೀಲಿಂಗ್' (Healing) ವಿಧಾನಗಳು, ಆಧುನಿಕ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆ, ಧ್ಯಾನ ತಂತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಯೋಗವನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕಲಿತು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದೆವು. ನಾವು ಕಲಿತದ್ದನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕಲಿಸಿ ಜೀವನೋಪಾಯವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡೆವು. ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಸಾಮರಸ್ಯವು ಪೂರಕವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಂತರದ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹಾದಿಗಳು ಬೇರೆಯಾದವು. ನನಗೆ ಮದುವೆಯ ಅಗತ್ಯವಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅವರು ಈಗಾಗಲೇ ಜೀವನದ ಆ ಹಂತವನ್ನು ದಾಟಿದ್ದರು. ಹೀಗಾಗಿ ನಾವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿಭಿನ್ನ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕಾಗಿ ದೂರಾದೆವು.
ನಾನು ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ದಿನ ನನ್ನ ತಾಯಿ ಹೇಳಿದರು, ನಾನು ಇಲ್ಲದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಂಗಲೂರಿನ ನನ್ನ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಸೋದರಸಂಬಂಧಿ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದರು ಎಂದು. ಅವಳ ಹೆಸರೂ ಜಯಶ್ರೀ. ಅವಳ ಕುಟುಂಬ ಮಂಗಲೂರಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿತ್ತು. ಅವಳು ತಿರುಚಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಸ್ಪಿಟಲ್ ಅಡ್ಮಿನಿಸ್ಟ್ರೇಷನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿ ವ್ಯಾಸಂಗ ಮಾಡಿದ್ದಳು. ನಾನು ವಿಪಸ್ಸನಾ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ತಿರುಚಿಯ ಇತರ ಸಂಬಂಧಿಕರಿಂದ ಅವಳು ಕೇಳಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೂ ಇದನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲು ಆಸೆಯಿತ್ತು, ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿದಳು. ವಿಪಸ್ಸನಾ ಎಂಬುದು ಬುದ್ಧನು ಕಲಿಸಿದ ಒಂದು ಧ್ಯಾನ ತಂತ್ರ. ಅವಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ನನ್ನ ಈ ಸಂಬಂಧಿ ಮತ್ತು ಅವಳ ಕುಟುಂಬದ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದು ಅದೇ ಮೊದಲು.
ಅವಳು ಕೊಚ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಂಗಿದ್ದಳು. ಅವಳು ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ 'ಮನುವೇಟಾ' (Manuvetta) ಎಂದು ಸಂಬೋಧಿಸಿದಳು. ಅವಳ ಧ್ವನಿ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಪರಿಚಿತವೆನಿಸಿತು. ನಾನು ಅವಳ ಸ್ನೇಹಿತೆಯ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅವಳನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದೆ. ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ತಿಳಿದಿರುವಂತೆ ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು, ಸ್ನೇಹಿತೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಊಟಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದಳು. ಆ ಪ್ರೀತಿಯ ಆಹ್ವಾನವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಮಗುವಿನಂತಹ ಸ್ವಭಾವದವಳು ಮತ್ತು ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ನಗು ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಅವಳನ್ನು ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಕರೆತಂದೆ. ಅವಳು ಯಾವುದೇ ಅಂತರ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳದೆ ತುಂಬಾ ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಬೆರೆತಳು; ಇದು ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಸಂಪ್ರದಾಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಕಂಡು ನನ್ನ ತಾಯಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಸಮಾಧಾನಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನನಗನಿಸಿತು, ಆದರೆ ನಾನು ಅದನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.
ನಾವು ವಿಪಸ್ಸನಾ ಧ್ಯಾನ ಶಿಬಿರಕ್ಕಾಗಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಚೆನ್ನೈಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದೆವು. ಇದು ಹತ್ತು ದಿನಗಳ ವಸತಿ ಶಿಬಿರವಾಗಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮೌನವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಮೊದಲ ಸೋದರಸಂಬಂಧಿ ಜಯಶ್ರೀ ಕೂಡ ಆ ಶಿಬಿರದಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂಸೇವಕಿಯಾಗಿ (Volunteer) ಇದ್ದರು. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಕೋರ್ಸ್ ಮುಗಿಸಿ ಚೆನ್ನೈನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ದಿನಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕಳೆದವು. ನಂತರ ನಾನು ನನ್ನ ಎರಡನೇ ಸೋದರಸಂಬಂಧಿ ಜಯಶ್ರೀಯನ್ನು ಮಂಗಲೂರಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದೆ. ಆ ಪ್ರಯಾಣವು ನನ್ನನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವಾಗಿಸಿತು. ಅವಳು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವುದು ನನಗೆ ತುಂಬಾ ರೋಮಾಂಚನಕಾರಿಯಾಗಿತ್ತು.
ಸಾಮಾನ್ಯ ಸರಳ ಮನೆ ಮತ್ತು ಜನರು. ಅವಳಿಗೆ ತಂದೆ, ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಮೂವರು ತಮ್ಮಂದಿರಿದ್ದರು. ಮನೆಯ ಸುತ್ತ ಅನೇಕ ಸಾಕುಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಎಕರೆಗಟ್ಟಲೆ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿ ಇತ್ತು. ಮರೆತುಹೋಗಿದ್ದ ಆ ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಬೆರೆತಿದ್ದು ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷ ನೀಡಿತು. ರಜೆಯಂತೆ ಕೆಲವು ದಿನಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಕಳೆದವು. ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಶಿರಾಡಿ ಘಾಟ್ ಪ್ರದೇಶದ ಆ ಪರಿಸರ ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು. ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಧರ್ಮಸ್ಥಳ ಮತ್ತು ಕುಕ್ಕೆ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯದಂತಹ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿವೆ. ಅತ್ಯಂತ ಶಾಂತ ಮತ್ತು ನೆಮ್ಮದಿಯ ವಾತಾವರಣ. ಅಲ್ಲಿನ ವಾಸ್ತವ್ಯವನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆನಂದಿಸಿ, ಒಗ್ಗಟ್ಟು ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ತೃಪ್ತಿಕರ ಅನುಭವದೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಕೇರಳಕ್ಕೆ ಮರಳಿದೆ.
ತಿಂಗಳುಗಳು ಕಳೆದವು ಮತ್ತು ಜಯಶ್ರೀ ತನ್ನ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿಯ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ಗಾಗಿ ಕೊಚ್ಚಿಯ ಅಮೃತ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ಆಫ್ ಮೆಡಿಕಲ್ ಸೈನ್ಸಸ್ಗೆ ಬಂದಳು. ಅವಳು ಅಮೃತ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಹತ್ತಿರದ ಮನೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯೊಂದಿಗೆ ಪೇಯಿಂಗ್ ಗೆಸ್ಟ್ ಆಗಿ ಉಳಿದಳು. ನಾವು ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಮೋಟಾರ್ ಬೈಕ್ನಲ್ಲಿ ನಗರವನ್ನು ಸುತ್ತುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅವಳು ನನಗಿಂತ 11 ವರ್ಷ ಚಿಕ್ಕವಳು, ನಾನು ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈ ಮಧ್ಯೆ ಜಯಶ್ರೀಯ ತಾಯಿ ಕೊಚ್ಚಿಗೆ ಬಂದರು. ಅವರು ಅವಳಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ವರನನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಯಾವುದಾದರೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಬಂಧ ಬಂದರೆ ನಾನು ಕೂಡ ತಿಳಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಭರವಸೆ ನೀಡಿದೆ. ನನ್ನ ಪೋಷಕರು ಕೂಡ ನಾನು ಮದುವೆಯಾಗಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ತಂದರು, ಆದರೆ ನಾನು ವಿವಿಧ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಅವುಗಳನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದೆ. ಅಪರಿಚಿತ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗುವುದನ್ನು ನನಗೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿತನಾಗಿದ್ದೆ. ಜಯಶ್ರೀಗೆ ಸರಿಹೊಂದುವ ಸಂಗಾತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುವ ನನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಸಫಲವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ, ಅವಳನ್ನು ನಾನು ಮಾತ್ರ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲೆ ಎಂದು ನನಗನಿಸಿತು. ಅವಳು ತುಂಬಾ ಮೃದುಸ್ವಭಾವದವಳು ಮತ್ತು ಅವಳನ್ನು ಬಹಳ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕು ಎಂದು ನನಗೆ ಅನಿಸಿತ್ತು.
ಜಯಶ್ರೀಯ ತಾಯಿ ಮಂಗಲೂರಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುವಾಗ, ನಾನು ಅವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬರಲು ರೈಲ್ವೆ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಹೋದೆ. ಅವರು ರೈಲು ಬದಲಾಯಿಸಬೇಕಿದ್ದ ಶೊರ್ಣೂರ್ ಜಂಕ್ಷನ್ವರೆಗೆ ನಾನು ಅವರ ಜೊತೆಗೇ ಹೋದೆ. ಈ ಮಧ್ಯೆ ನನ್ನ ಮನದ ಆಸೆಯನ್ನು ಅವರ ಮುಂದೆ ತೆರೆದಿಡಲು ನನಗೆ ಒಂದು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತು. ನಾನು ವಿಷಯವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳದೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುತ್ತಿಬಳಸಿ ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ಜಯಶ್ರೀಗೆ ನಾನು ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆ ಹುಡುಗನನ್ನು ಹುಡುಕಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ತಾಯಿಗೆ ಈಗ ಕುತೂಹಲವಾಯಿತು. ನಾನು ಆ ವರನ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ಅವನು ತುಂಬಾ ಎತ್ತರವಿದ್ದಾನೆ ಮತ್ತು ಸುಮಾರು 10 ವರ್ಷಗಳ ವಯಸ್ಸಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ತಾಯಿ, ವಯಸ್ಸಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ತಮಗೂ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಪತಿಗೂ ಕೂಡ ದೊಡ್ಡ ವಯಸ್ಸಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ ಮತ್ತು ಹುಡುಗಿ ಚಿಕ್ಕವಳಾಗಿದ್ದರೆ ಜೀವನ ಸುಗಮವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಂಡರು. ಹೀಗಾಗಿ ಆ ಅಡೆತಡೆ ದೂರವಾಯಿತು. ನಂತರ ನಾನು ಹೇಳಿದೆ, ಆ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ ಎಂದು. ಈಗ ಅವರಿಗೆ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂಶಯ ಮೂಡಿತು. ಅವರು ಒಬ್ಬ ಫ್ರೀಲಾನ್ಸ್ ಸಂಗೀತಗಾರ (Freelance Musician) ಮತ್ತು ಅವರು ಜಯಶ್ರೀಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲರು ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳಿದೆ. ಆಗ ಅವಳ ತಾಯಿ ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದರು, ನಾನು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆಯೇ ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆಯೇ ಎಂದು. ನಾನು ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕೆ, ಆಗ ಅವರು ತಮ್ಮ ಊಹೆ ಸರಿ ಎಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಇದು ನನ್ನ ಕಡೆಯಿಂದ ಅವರು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿರದ ವಿಷಯವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅವರು ಜಯಶ್ರೀಯ ತಂದೆಯೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿದ ನಂತರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. ಹೇಗೋ ವಿಷಯವನ್ನು ಅವರ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ನಿಮ್ಮದಿ ಎನಿಸಿತು. ನಾನು ಕಾಯಲು ಸಿದ್ಧನಿದ್ದೆ. 35 ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ನಾನು ಕಾಯಲಿಲ್ಲವೇ?
ನನ್ನ ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಜಯಶ್ರೀಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ತಿಳಿಯುವುದಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ಸಂಜೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಟೆರೇಸ್ ಮೇಲೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ನಾನು ನೇರವಾಗಿ ವಿಷಯವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದೆ. ಅವಳು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಅದಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ತನ್ನ ವ್ಯಾಸಂಗವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲು ಬಯಸಿದ್ದಳು. ನಾನು ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ, ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಯಾವುದೇ ಆತುರವಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಕೇವಲ ಅಂತಹ ಒಂದು ಆಯ್ಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸು ಎಂದು. ವಿಷಯಗಳು ನನ್ನ ಪರವಾಗಿ ಆಗುತ್ತವೆ ಎಂಬ ವಿಶ್ವಾಸ ನನಗಿತ್ತು. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಜಯಶ್ರೀಯ ತಾಯಿಯಿಂದ ಫೋನ್ ಕರೆ ಬಂತು, ನಾವು ಈ ಆಲೋಚನೆಯೊಂದಿಗೆ ಮುಂದುವರಿಯಬಹುದು ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ರೋಮಾಂಚನವಾಯಿತು. ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಹೊಸ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ತಕ್ಷಣ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ನನ್ನ ಪೋಷಕರಿಗೆ ತಿಳಿಸಲು ಬಯಸಿದೆ. ಅಪ್ಪ ಏಳು ದಿನಗಳ ಭಾಗವತ ಸಪ್ತಾಹ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ನಾನು ಹೋದೆ. ಬಿಡುವಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಈ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿದೆ. ಅವರು ಹೌದು ಅಥವಾ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾತ್ರ ಹೇಳಿದರು. ತಾಯಿಯ ಹತ್ತಿರ ನೇರವಾಗಿ ವಿಷಯ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ನನಗನಿಸಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ನಂಬಿಕೆಯಿರುವ ಒಬ್ಬ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮೂಲಕ ವಿಷಯವನ್ನು ತಲುಪಿಸಿದೆ. ದೇವರಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು, ಕೊನೆಗೂ ಪೋಷಕರಿಬ್ಬರೂ ಒಪ್ಪಿದರು ಮತ್ತು ಒಂದು ಶುಭ ದಿನದಂದು ನಮ್ಮ ವಿವಾಹವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದರು.
2005 ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 10.
పెళ్లి కథ
35 ఏళ్ల పాటు అవివాహితుడిగా ఉండాలన్నది నేను చాలా ఆలోచించి తీసుకున్న నిర్ణయం. అలాగే పెళ్లి చేసుకోవాలన్నది కూడా అంతే లోతుగా ఆలోచించి తీసుకున్న మరో నిర్ణయం. బహుశా అవి కేవలం ఆలోచనలు మాత్రమే కాదు, కొన్నిసార్లు నిర్ణయాలు మన చేతుల్లో ఉండవు; అవి అలా జరిగిపోయాయంతే. ఈ రెండు రకాల అనుభవాల కలయిక నా జీవితానికి ఒక కొత్త అర్థాన్ని ఇచ్చింది.
జీవితంలో ఒంటరి తారలా ఉండటం అనేది అనేక విధాలుగా సంతృప్తిని, విజ్ఞానాన్ని ఇచ్చే అనుభవం. కానీ ఎక్కడో ఒక వెలితి ఎప్పుడూ ఉండేది. ఒకానొక సమయంలో జీవితం నిలకడగా మారిపోయింది, ఇక ముందుకు వెళ్లడానికి ఎటువంటి ఉత్సాహం లేనట్లు అనిపించింది. జీవితంలోని అర్థవంతమైన భాగాలను అనుభవించిన తర్వాత, జీవితాన్ని పరిపూర్ణం చేయడానికి బహుశా ఆ 'అర్థం లేని' భాగాలను కూడా అనుభవించే సమయం వచ్చిందనిపించింది. నిజానికి జీవితానికి అర్థం అనేది మనం ఇచ్చేదే. జీవితం అనేది ఒక నలుపు-తెలుపు కాన్వాస్ వంటిది. దానిపై మనకు నచ్చిన రంగులు వేసి ఒక అందమైన చిత్రంగా మార్చుకునే స్వేచ్ఛ మనకు ఉంది.
తిరుచ్చికి చెందిన నా మొదటి బంధువు (కజిన్) జయశ్రీ, నా దశాబ్ద కాలపు జీవిత ప్రయాణంలో నాకు మంచి తోడుగా ఉండేది. మేమిద్దరం కలిసి ఒక లక్ష్యం కోసం పనిచేశాం. వివిధ రకాల హీలింగ్ పద్ధతులు, ఆధ్యాత్మికత, ధ్యానం మరియు యోగాను కలిసి నేర్చుకున్నాం. మేము నేర్చుకున్న వాటిని ఇతరులకు నేర్పిస్తూ జీవనం సాగించాం. మా మధ్య మంచి అవగాహన ఉండేది. కానీ తర్వాత మా దారులు వేరయ్యాయి. నాకు పెళ్లి అవసరమనిపించింది, ఆమె అప్పటికే జీవితంలో ఆ ఘట్టాన్ని దాటేసింది. అలా మేము వేర్వేరు ప్రయాణాల కోసం విడిపోయాము.
నేను ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు ఒకరోజు మా అమ్మ చెప్పింది, నేను లేని సమయంలో మంగళూరుకు చెందిన నా మరో బంధువు (జయశ్రీ) ఫోన్ చేసిందని. ఆమె పేరు కూడా జయశ్రీయే. ఆమె మంగళూరులో ఉండేవారు, తిరుచ్చిలో హాస్పిటల్ అడ్మినిస్ట్రేషన్లో మాస్టర్స్ చేసింది. నేను విపాసన ధ్యానం చేస్తున్నానని తిరుచ్చిలోని ఇతర బంధువుల ద్వారా తెలుసుకుని, ఆమె కూడా అది నేర్చుకోవాలని నన్ను సంప్రదించింది. విపాసన అనేది బుద్ధుడు నేర్పిన ధ్యాన పద్ధతి. ఆమెకు సహాయం చేయడానికి నేను సంతోషంగా ఒప్పుకున్నాను. ఆ బంధువు గురించి, ఆమె కుటుంబం గురించి నేను వినడం అదే మొదటిసారి.
ఆమె కొచ్చిలో తన స్నేహితురాలి ఇంట్లో ఉంటోంది. ఆమె నాకు మళ్ళీ ఫోన్ చేసి నన్ను 'మనువేటా' (Manuvetta) అని పిలిచింది. ఆ పిలుపు నాకు చాలా సుపరిచితంగా అనిపించింది. నేను ఆమెను కలవడానికి వెళ్ళాను. నన్ను ఎప్పటి నుంచో తెలిసిన వ్యక్తిలా ఆమె నా చేయి పట్టుకుని, తన స్నేహితురాలి ఇంట్లో భోజనానికి ఆహ్వానించింది. ఆ ఆత్మీయతను నేను కాదనలేకపోయాను. ఆమె ఒక చిన్న పిల్లలా, చాలా నిష్కల్మషంగా ఉండేది. ఆమె కళ్లలో ఎప్పుడూ ఒక అమాయకపు నవ్వు ఉండేది. నేను ఆమెను మా ఇంటికి తీసుకువచ్చాను. మా కుటుంబ ఆచారాలకు భిన్నంగా ఆమె ఎటువంటి సంకోచం లేకుండా అందరితో కలిసిపోయింది. ఇది చూసి మా అమ్మ కొంచెం ఇబ్బంది పడిందని నాకు అనిపించింది, కానీ నేను దాన్ని పెద్దగా పట్టించుకోలేదు.
మేమిద్దరం కలిసి చెన్నైలో విపాసన ధ్యాన శిబిరానికి వెళ్ళాము. అది పది రోజుల పాటు సాగే శిబిరం, అక్కడ పూర్తిగా మౌనంగా ఉండాలి. నా మొదటి బంధువు జయశ్రీ కూడా అక్కడ వాలంటీర్గా ఉంది. శిబిరం పూర్తయిన తర్వాత మేము చెన్నైలో కొన్ని రోజులు గడిపాము. ఆ తర్వాత నేను ఆమెను మంగళూరు వరకు తీసుకువెళ్ళాను. ఆ ప్రయాణం మమ్మల్ని మరింత దగ్గర చేసింది. ఆమె పుట్టి పెరిగిన ఊరికి వెళ్లడం నాకు చాలా ఉత్సాహాన్ని ఇచ్చింది.
చాలా సాధారణమైన ఇల్లు మరియు మనుషులు. ఆమెకు తండ్రి, తల్లి మరియు ముగ్గురు తమ్ముళ్లు ఉన్నారు. ఇంటి చుట్టూ పెంపుడు జంతువులు, ఎకరాల కొద్దీ వ్యవసాయ భూమి ఉన్నాయి. ఆ కుటుంబంతో గడిపిన రోజులు ఒక సెలవులా అనిపించాయి. వారు నన్ను చాలా బాగా చూసుకున్నారు. షిరాడి ఘాట్ ప్రాంతంలోని ఆ ప్రకృతి చాలా అందంగా ఉండేది. దగ్గరలోనే ధర్మస్థల, కుక్కే సుబ్రహ్మణ్య వంటి పుణ్యక్షేత్రాలు ఉన్నాయి. చాలా ప్రశాంతమైన వాతావరణం. అక్కడ గడిపిన రోజులు నా మనసును ప్రేమతో నింపేశాయి.
కొన్ని నెలల తర్వాత, జయశ్రీ తన పీజీ ప్రాజెక్ట్ కోసం కొచ్చిలోని అమృత హాస్పిటల్కు వచ్చింది. అక్కడ తన స్నేహితురాలితో కలిసి పేయింగ్ గెస్ట్గా ఉంటోంది. మేము తరచుగా కలుస్తూ నా బైక్ మీద నగరం అంతా తిరిగేవాళ్ళం. ఆమె నాకంటే 11 ఏళ్లు చిన్నది, నేను ఆమె పట్ల చాలా జాగ్రత్తగా ఉండేవాడిని. ఈలోపు జయశ్రీ తల్లి కొచ్చికి వచ్చారు. వారు ఆమెకు పెళ్లి సంబంధాలు చూస్తున్నారు. ఏదైనా మంచి సంబంధం ఉంటే నేను కూడా చూస్తానని వారికి మాట ఇచ్చాను. మా తల్లిదండ్రులు కూడా నన్ను పెళ్లి చేసుకోమని ఒత్తిడి తెస్తున్నారు, కానీ నేను రకరకాల కారణాలు చెప్పి వాటిని కాదన్నాను. తెలియని అమ్మాయిని పెళ్లి చేసుకోవడం నాకు ఇష్టం లేదు. నా స్వేచ్ఛ గురించి నేను ఎప్పుడూ ఆందోళన చెందేవాడిని. జయశ్రీకి తగిన సంబంధం దొరకలేదు. అప్పటికే ఆమెపై నాకు గాఢమైన ప్రేమ కలగడం వల్ల, ఆమెను నేను మాత్రమే బాగా చూసుకోగలనని నాకు అనిపించింది.
జయశ్రీ తల్లి మంగళూరుకు తిరిగి వెళ్తున్నప్పుడు, నేను ఆమెను రైల్వే స్టేషన్లో దించడానికి వెళ్ళాను. ఆమె ట్రైన్ మారాల్సిన షోరనూర్ జంక్షన్ వరకు నేను కూడా వెళ్ళాను. ఆ ప్రయాణంలో నా మనసులోని మాటను ఆమెకు చెప్పడానికి అవకాశం దొరికింది. నేను నేరుగా చెప్పకుండా కొంచెం తిప్పి చెప్పాను. జయశ్రీకి ఒక మంచి సంబంధం చూశానని చెప్పాను. ఆమె ఆసక్తిగా ఎవరా అని అడిగారు. నేను ఆ అబ్బాయి గురించి వివరిస్తూ.. అతను చాలా పొడవుగా ఉంటాడని, 10 ఏళ్ల వయసు తేడా ఉంటుందని చెప్పాను. వయసు తేడా సమస్య కాదని, అమ్మాయి చిన్నదైతేనే జీవితం బాగుంటుందని ఆమె అన్నారు. అలా ఆ అడ్డంకి తొలగిపోయింది. తర్వాత ఆ అబ్బాయికి ఉద్యోగం లేదని చెప్పాను. అప్పుడు ఆమెకు కొంచెం అనుమానం వచ్చింది. అతను ఫ్రీలాన్స్ మ్యూజిషియన్ అని, ఆమెను బాగా చూసుకోగలడని చెప్పాను. అప్పుడు ఆమె నేరుగా నన్ను అడిగారు.. "నీ గురించి నువ్వే చెప్తున్నావా?" అని. నేను నవ్వాను, నా సమాధానం ఆమెకు అర్థమైంది. ఆమె నా నుండి ఇది అస్సలు ఊహించలేదు. జయశ్రీ తండ్రితో మాట్లాడి చెప్తానని అన్నారు. మొత్తానికి నా మనసులోని మాట చెప్పినందుకు నాకు చాలా ప్రశాంతంగా అనిపించింది.
తర్వాత జయశ్రీ అభిప్రాయం తెలుసుకోవడం నా తదుపరి అడుగు. ఒక సాయంత్రం మా ఇంటి మిద్దె మీద మాట్లాడుతున్నప్పుడు నేను నేరుగా ఈ విషయం అడిగేశాను. ఆమె అప్పటికప్పుడు నిర్ణయం తీసుకోవడానికి సిద్ధంగా లేదు, చదువుకోవాలనుకుంది. నేను తొందరేమీ లేదని, ఆలోచించమని చెప్పాను. అంతా నాకు అనుకూలంగా జరుగుతుందని నాకు నమ్మకం ఉండేది. కొన్ని రోజుల తర్వాత జయశ్రీ తల్లి ఫోన్ చేసి సంబంధానికి ఒప్పుకుంటున్నట్లు చెప్పారు. నాకు చాలా సంతోషం అనిపించింది. నా ముందు ఒక కొత్త ద్వారం తెరుచుకున్నట్లు అనిపించింది. వెంటనే మా తల్లిదండ్రులకు చెప్పాలనుకున్నాను. మా నాన్నగారు ఒక గుడిలో సప్తాహం నిర్వహిస్తున్నారు, అక్కడికి వెళ్లి బ్రేక్ సమయంలో ఈ విషయం చెప్పాను. ఆయన అవును అని కానీ, కాదు అని కానీ చెప్పకుండా.. బాగా ఆలోచించి నిర్ణయం తీసుకోమన్నారు. మా అమ్మకు నేరుగా చెప్పడం కంటే, ఆమెకు నమ్మకమైన బంధువు ద్వారా విషయం చెప్పించాను. దేవుడి దయ వల్ల అందరూ ఒప్పుకున్నారు.
మా పెళ్లి ఒక శుభ ముహూర్తాన నిశ్చయమైంది. 2005 సెప్టెంబర్ 10.
शादी की कहानी
35 वर्षों तक अविवाहित जीवन व्यतीत करना एक बहुत ही सोच-समझकर लिया गया निर्णय था। विवाह के बंधन में बंधना भी एक वैसा ही सोचा-समझा निर्णय था। शायद वे केवल विचार नहीं थे और शायद कोई निर्णय लिया ही नहीं गया था; वे बस अपने आप घटित होते चले गए। इन दोनों अनुभवों के मेल ने मेरे जीवन को एक व्यापक विस्तार दिया और हर हिस्से को एक-दूसरे का पूरक बना दिया।
जीवन में एक अकेले सितारे की तरह रहना कई मायनों में बहुत संतोषजनक और समृद्ध अनुभव था। लेकिन हमेशा एक खालीपन बना रहता था जिसे भरने की आवश्यकता थी। एक बिंदु पर, जीवन में ठहराव आ गया और आगे बढ़ने का कोई अर्थ या प्रेरणा नहीं बची थी। जीवन के अर्थपूर्ण हिस्से को जी लेने के बाद, अब समय आ गया था कि शायद 'अर्थहीन' लगने वाले हिस्से का भी अनुभव किया जाए ताकि जीवन पूर्ण हो सके। आखिरकार, अर्थ वही है जो हम जीवन को देते हैं। जीवन अपने आप में तटस्थ अनुभवों से बना है। जीवन एक ब्लैक एंड व्हाइट कैनवास की तरह है जिसमें केवल दिन और रातें शामिल हैं। हम इस कैनवास पर अपनी पसंद के अनुसार पेंट करने, अपने पसंदीदा रंगों का उपयोग करने और इसे एक रचनात्मक पेंटिंग में बदलने के लिए स्वतंत्र हैं।
त्रिची की मेरी पहली चचेरी बहन जयश्री, एक दशक से अधिक समय तक मेरी जीवन यात्रा में मेरी निरंतर साथी थी। हमारा साथ में एक मिशन था। हमने साथ में विभिन्न हीलिंग (Healing) पद्धतियां, न्यू एज आध्यात्मिकता, ध्यान तकनीक और योग सीखा और अभ्यास किया। हमने जो सीखा, उसे मिलकर सिखाया और अपनी आजीविका कमाई। हमारा तालमेल एक-दूसरे का पूरक था। लेकिन बाद के चरणों में मतभेद हुए और हमारे रास्ते अलग होने लगे। मुझे विवाह की आवश्यकता थी और वह जीवन के उस पहलू को पार कर चुकी थी। इस प्रकार हम बिल्कुल अलग यात्रा के लिए अलग हो गए।
मैं घर पर था और एक दिन मेरी माँ ने मुझे बताया कि मेरी एक दूर की बहन (Second cousin) का फोन आया था जब मैं बाहर था। उसका नाम भी जयश्री था। उसका परिवार मैंगलोर में बसा हुआ था। उसने त्रिची में हॉस्पिटल एडमिनिस्ट्रेशन में मास्टर्स किया था। उसने त्रिची में मेरे अन्य रिश्तेदारों से सुना था कि मैं विपश्यना ध्यान में हूँ। वह भी इसे आज़माना चाहती थी और इसीलिए उसने मुझसे संपर्क किया। विपश्यना बुद्ध द्वारा सिखाई गई एक ध्यान तकनीक है। मुझे मदद करने में बहुत खुशी हुई। वह पहली बार था जब मैंने अपनी इस बहन और उसके परिवार के बारे में सुना था।
वह कोच्चि में अपनी सहेली के घर रुकी हुई थी। उसने मुझे फिर से फोन किया और मुझे 'मनुवेटा' (Manuvetta) कहकर संबोधित किया। उसकी आवाज़ मुझे बहुत जानी-पहचानी लगी। मैं उसकी सहेली के घर उससे मिलने गया। उसने मेरा हाथ ऐसे पकड़ा जैसे वह मुझे सालों से जानती हो और दोपहर के भोजन के लिए आमंत्रित किया। मैं उसके प्यार भरे व्यवहार को ठुकरा नहीं सका। वह बच्चों जैसी थी और उसकी आँखों में हमेशा मासूमियत भरी मुस्कान रहती थी। मैं उसे अपने घर ले आया। उसने कभी कोई दूरी नहीं रखी और उसमें कोई झिझक नहीं थी, जो मेरे परिवार में बहुत असामान्य था। मुझे लगा कि मेरी माँ इससे थोड़ी नाराज थीं, जिसे मैंने अनदेखा कर दिया।
हम विपश्यना ध्यान शिविर के लिए एक साथ चेन्नई गए। यह दस दिनों का आवासीय शिविर है जहाँ आपको पूरे समय पूर्ण मौन का पालन करना होता है। मेरी पहली चचेरी बहन जयश्री भी शिविर में स्वयंसेवक के रूप में वहाँ थी। हम सभी ने कोर्स पूरा किया और चेन्नई में कुछ दिन साथ बिताए। फिर मैं अपनी दूसरी बहन जयश्री के साथ मैंगलोर गया। उस यात्रा ने मुझे उसके और करीब ला दिया। उसके साथ उसके उस गाँव की यात्रा करना बहुत रोमांचक था जहाँ वह पली-बढ़ी थी।
साधारण सरल घर और लोग। उसके पिता, माँ और तीन छोटे भाई थे। आसपास कई पालतू जानवर और एकड़ में फैली कृषि भूमि थी। वह बिछड़े हुए परिवार के साथ एक सुखद मिलन था। कुछ दिन छुट्टियों की तरह बीते। मेरा पूरा ख्याल रखा गया। शिराडी घाट क्षेत्र में प्राकृतिक रूप से सुंदर वातावरण था। पास में ही धर्मस्थल और कुके सुब्रमण्य के लोकप्रिय मंदिर हैं। बहुत शांत और शांतिपूर्ण वातावरण। वहां रहने का पूरा आनंद लिया और साथ रहने और प्यार के सुखद अनुभव के साथ वापस केरल लौट आया।
महीने बीत गए और जयश्री अपने पोस्ट ग्रेजुएशन की पढ़ाई के प्रोजेक्ट के लिए अमृता इंस्टीट्यूट ऑफ मेडिकल साइंसेज कोच्चि वापस आई। वह अमृता अस्पताल के पास एक घर में अपनी सहेली के साथ पेइंग गेस्ट के रूप में रही। हम नियमित रूप से मिलते थे और मेरी मोटरबाइक पर शहर में घूमते थे। वह मुझसे 11 साल छोटी थी और मैं उसका बहुत ख्याल रखता था। इस बीच जयश्री की माँ कोच्चि आईं। वे उसके लिए एक उपयुक्त दूल्हे की तलाश कर रहे थे। मैंने वादा किया कि अगर मुझे उसके लिए कोई आदर्श रिश्ता मिला तो मैं भी तलाश करूँगा। मेरे माता-पिता भी मुझ पर शादी करने का दबाव डाल रहे थे और कई प्रस्ताव लाए जिन्हें मैंने अलग-अलग कारण बताकर ठुकरा दिया। मैं किसी अनजान लड़की से शादी करने की कल्पना नहीं कर सकता था। मैं हमेशा अपनी स्वतंत्रता को लेकर चिंतित रहता था। अपनी बहन के लिए मैचिंग पार्टनर खोजने के मेरे प्रयास सफल नहीं हुए। मुझे लगा कि केवल मैं ही उसका अच्छे से ख्याल रख सकता हूँ क्योंकि तब तक मैं उससे गहरा प्यार करने लगा था।
जब जयश्री की माँ मैंगलोर वापस जा रही थीं, तो मैं उन्हें रेलवे स्टेशन छोड़ने गया। मैं शोरनूर जंक्शन तक उनके साथ गया जहाँ उन्हें ट्रेन बदलनी थी। इस बीच मुझे उनके सामने अपने दिल की इच्छा रखने का अवसर मिला। मैंने घुमा-फिराकर बात शुरू की। मैंने यह कहकर शुरुआत की कि मुझे जयश्री के लिए एक बहुत अच्छा लड़का मिला है। माँ अब जिज्ञासु हो गईं। मैंने प्रस्तावित दूल्हे के बारे में बताना शुरू किया। मैंने कहा कि वह काफी लंबा है और उम्र में लगभग 10 साल का अंतर है। माँ ने कहा कि यह कोई समस्या नहीं है। उन्होंने यह भी तर्क दिया कि उनके और उनके पति के बीच भी उम्र का बड़ा अंतर है और अगर लड़की छोटी हो तो यह ठीक रहता है। तो वह बाधा पार हो गई। फिर मैंने कहा कि लड़का नौकरी नहीं करता है। अब वह पूरी बात को लेकर थोड़ी आशंकित थीं। मैंने उनसे कहा कि वह पेशे से एक स्वतंत्र संगीतकार (Freelance musician) है और वह उसका ख्याल रख पाएगा। तब उनकी माँ ने मुझसे पूछा कि क्या मैं अपने बारे में बता रहा हूँ। मैं मुस्कुराया और वह समझ गईं कि उनका अंदाजा सही था। यह मेरी तरफ से उनके लिए कुछ अप्रत्याशित था और उन्होंने कहा कि वह जयश्री के पिता से चर्चा करने के बाद जवाब देंगी। किसी तरह उनके सामने बात रखने पर मुझे बहुत राहत महसूस हुई। मैं इंतज़ार करने के लिए तैयार था। मैंने अपनी उम्र के 35 साल तक इंतज़ार जो किया था।
मेरा अगला कदम इसके बारे में जयश्री के विचार जानना था। एक शाम जब हम अपने घर की छत पर बात कर रहे थे, मैंने सीधे विषय छेड़ दिया। वह इस पर निर्णय लेने के लिए मानसिक रूप से तैयार नहीं थी। वह अपनी पढ़ाई आगे जारी रखना चाहती थी। मैंने उससे कहा कि निर्णय लेने की कोई जल्दी नहीं है और यह केवल उसके लिए इस विकल्प के बारे में सोचने के लिए था। मुझे विश्वास था कि चीजें मेरे अनुसार आकार लेंगी। कुछ दिनों के बाद मुझे जयश्री की माँ का फोन आया कि हम इस विचार के साथ आगे बढ़ सकते हैं। मुझे बहुत खुशी और रोमांच महसूस हुआ। मेरे सामने एक नया दरवाजा खुल रहा था। तुरंत अपनी इच्छा अपने माता-पिता को बताना चाहता था। मैं अपने पिता से उस मंदिर में मिलने गया जहाँ वे सात दिनों का धार्मिक प्रवचन (सप्ताह) कर रहे थे। ब्रेक के समय मैंने उन्हें यह चौंकाने वाली खबर दी। उन्होंने हाँ या ना में जवाब नहीं दिया। उन्होंने बस मुझसे अच्छी तरह सोचने और निर्णय लेने को कहा। माँ के पास सीधे जाना समझदारी नहीं थी। मैंने अपने एक रिश्तेदार के माध्यम से संदेश पहुँचाया जिन पर उन्हें बहुत भरोसा था। भगवान का शुक्र है, अंत में माता-पिता दोनों इस बात पर सहमत हो गए और एक शुभ दिन पर हमारी शादी तय करने का फैसला किया।
10 सितंबर 2005
Beautiful story...Stay blessed and happy.AJN!
ReplyDelete