பள்ளி கால நினைவுகள்: பாட்டும், சிரிப்பும், ஒரு பெரும் வடுவும்


எனது ஆரம்பக் கல்வி எர்ணாகுளம் காலூரில் உள்ள செவெந்த் డే అడ్వెంటిస్ట் (Seventh-Day Adventist) என்ற கிறிஸ்தவ மிஷனரி பள்ளியில் அமைந்தது. அந்தப் பள்ளியைப் பற்றி நினைக்கும் போது முதலில் நினைவுக்கு வருவது வெள்ளிக்கிழமைகள் தான். அன்று மதியம் 3 மணிக்கு எங்களுக்கு நீண்ட இடைவேளை கிடைக்கும். உணவுக்குப் பிறகு நாங்கள் கபடி மற்றும் தப்பாட்டம் விளையாடுவோம். மற்ற நேரங்களில் கலை நிகழ்ச்சிகளுக்காகப் பயிற்சி செய்வோம். அற்புதமாகப் பாடும் மனோஜை எனக்கு இன்னும் நினைவிருக்கிறது. யேசுதாஸைப் போலவே அவனுக்கு நீண்ட முடி இருக்கும். 'மாடப்ராவே வா ஒரு கூடு கூட்டான் வா', 'ப்ரணயசரோவர தீரம்' போன்ற பாடல்களை அவன் பாடுவான். நாங்கள் அனைவரும் அவனை வியந்து பார்ப்போம். எங்கள் வகுப்பில் இருந்த அழகான ப்ரீதா ஜே. ஈப்பன், குண்டாக இருக்கும் மாயா, மற்றும் மாநிறமான சந்தியா ஆகியோர் எப்போதும் அவனுக்குக் கைதட்டி உற்சாகப்படுத்துவார்கள்.

ஷஷி தான் எங்கள் வகுப்பின் கோமாளி. அவன் மோனோ ஆக்ட் மற்றும் மிமிக்ரி செய்வான். அவனிடம் நகைச்சுவை தீர்ந்து போகும் போது, நாங்களாகவே சில நாடகங்களை உருவாக்குவோம். பிஜு பிலிப் மற்றும் உபைద் ஆகிய இருவரும்தான் எனது நெருங்கிய நண்பர்கள். எங்கள் நட்பு மத நல்லிணக்கத்தின் அடையாளமாகப் பார்க்கப்பட்டது.

சனிக்கிழமைகளில் திரு. செபாஸ்டியன் எடுக்கும் நன்னெறி வகுப்புகள் (Moral Studies) இருக்கும். ஒருமுறை வகுப்பில் கற்றுக்கொண்டதை என் அம்மாவிடம் சொன்னேன். இந்து கடவுள்கள் எல்லாம் வெறும் கற்பனை என்றும், இயேசு கிறிஸ்து மட்டுமே உண்மையான இரட்சகர் என்றும் சொன்னேன். அதைக் கேட்டதும் என் அம்மா என்னை அந்தப் பள்ளியிலிருந்து நிறுத்திவிட்டார். அம்மா என்னை வேறொரு பள்ளியில் சேர்த்தார்.

செயின்ட் அகஸ்டின் ஆண்கள் மேல்நிலைப் பள்ளியில் நான் ஒரு சிறந்த மாணவன், ஆனால் கோபகுமார் எப்போதும் முதலிடத்திலும் நான் இரண்டாம் இடத்திலும் இருப்போம். ஒருமுறை என் அம்மாவிடம், 'கோபகுமார் மட்டும் இல்லையென்றால் நான் வகுப்பில் முதலிடம் பிடித்திருப்பேன்' என்று சொன்னேன். அடுத்த நாள் பள்ளிக்குச் சென்றபோது கோபகுமார் இறந்த செய்தியைக் கேட்டேன். அவன் ஒரு குளத்தில் மூழ்கி இறந்துவிட்டான். வெள்ளை துணியால் மூடப்பட்டு, மூக்கில் பஞ்சு வைக்கப்பட்டு, தலைமாட்டில் விளக்கு எரிய அசையாமல் கிடந்த கோபகுமாரைப் பார்த்தபோது எனக்குத் தலை சுற்றியது. நான் மயங்கி விழுந்தேன். எங்கள் சமூக அறிவியல் ஆசிரியர் திரு. மேத்யூ என் முகத்தில் தண்ணீர் தெளித்து சோடா வாங்கிக் கொடுத்தார்.

உயர்நிலைப் பள்ளியில் படிக்கும்போது எனக்குப் போராட்டங்களில் பங்கேற்பது மிகவும் பிடிக்கும். அது SFI ஆகட்டும் அல்லது KSU ஆகட்டும், கோஷமிடுவதிலும் வகுப்பிலிருந்து முதலில் வெளியே வருவதிலும் எனக்குப் பெரும் ஆர்வம் உண்டு. பல நேரங்களில் எதற்காகப் போராடுகிறோம் என்று கூட எங்களுக்குத் தெரியாது. ஒரு ஆசிரியரின் மகன் என்பதால், அனைத்து ஆசிரியர்களும் என்னிடம் மிகவும் கண்டிப்புடன் இருப்பார்கள். திரு. மேத்யூ அவர்களுக்கு 'விஷுவடி' (நச்சுக்கோல்) என்று ஒரு செல்லப்பெயர் இருந்தது. அவர் எப்போதும் ஒரு பிரம்பை வைத்திருப்பார். அவர் வகுப்பில் மாணவர்கள் அடி வாங்கும் சத்தம் பக்கத்து வகுப்புகள் வரை கேட்கும். விநாயக் பிரேம் என்பவனுக்கு மற்ற மாணவர்களைக் கிள்ளும் பழக்கம் இருந்தது. அவனுக்குப் பயந்து யாரும் புகார் செய்ய மாட்டார்கள். ஒருமுறை அவன் என்னைக் கிள்ளினான். நான் மேத்யூ சாரிடம் புகார் செய்தேன், விநாயக்கிற்கு கடுமையான தண்டனை கிடைத்தது. அதன் பிறகு அவன் அந்த மோசமான பழக்கத்தை விட்டுவிட்டான்.

Comments

Popular posts from this blog

The musical journey....

Nandu - my wonder child!

Wedding story.....