స్కూలు జ్ఞాపకాలు: పాటలు, ఆటలు మరియు ఒక తీరని వేదన
నా చిన్నప్పుడు ఎర్నాకుళం కలలోని సెవెంత్-డే అడ్వెంటిస్ట్ అనే క్రిస్టియన్ మిషనరీ స్కూల్లో చదువుకున్నాను. ఆ స్కూలు గురించి ఆలోచిస్తే నాకు ముందుగా గుర్తొచ్చేది శుక్రవారాలు. ఆ రోజు మధ్యాహ్నం 3 గంటలకి మాకు లాంగ్ లంచ్ బ్రేక్ ఉండేది. భోజనం అయ్యాక మేము కబడ్డీ, ఆటలు ఆడుకునేవాళ్లం. మిగతా సమయాల్లో సాంస్కృతిక కార్యక్రమాల కోసం ప్రాక్టీస్ చేసేవాళ్లం. అద్భుతంగా పాడే మనోజ్ నాకు ఇప్పటికీ గుర్తున్నాడు. యేసుదాస్ గారిలాగే వాడికి కొంచెం పొడవాటి జుట్టు ఉండేది. వాడు 'మాడప్రావే వా ఒరు కూడు కూటాన్ వా', 'ప్రణయసరోవరతీరం' వంటి పాటలు పాడేవాడు. మేమంతా వాడిని ఎంతో ఇష్టపడేవాళ్లం. మా క్లాసులోని అందమైన ప్రీతా జె. ఈపెన్, బొద్దుగా ఉండే మాయ, కొంచెం నలుపుగా ఉండే సంధ్య ఎప్పుడూ వాడిని చప్పట్లతో ప్రోత్సహించేవారు.
శశి మా క్లాసు కమెడియన్. వాడు మోనో యాక్షన్లు, మిమిక్రీ చేసేవాడు. వాడి దగ్గర జోకులు అయిపోతే మేమే సొంతంగా కామెడీ స్కిట్లు తయారు చేసేవాళ్లం. బిజు ఫిలిప్ మరియు ఉబైద్ నా ప్రాణ స్నేహితులు. మా స్నేహాన్ని మత సామరస్యానికి ప్రతీకగా చూసేవారు.
శనివారాల్లో సెబాస్టియన్ గారితో మోరల్ స్టడీస్ క్లాసులు ఉండేవి. ఒకసారి క్లాసులో నేర్చుకున్న విషయాలను మా అమ్మతో చెప్పాను. హిందూ దేవుళ్లంతా కేవలం ఊహ అని, యేసు క్రీస్తు మాత్రమే నిజమైన రక్షకుడని నేను అమ్మకు చెప్పాను. అంతే, అమ్మ నన్ను ఆ స్కూలు నుండి మాన్పించేసింది. అమ్మ నన్ను వేరే స్కూల్లో చేర్పించింది.
సెయింట్ అగస్టిన్ బాయ్స్ హైస్కూల్లో నేను టాప్ స్టూడెంట్‌ని, కానీ గోపకుమార్ ఎప్పుడూ ఫస్ట్ ర్యాంకు వచ్చేవాడు, నేను సెకండ్ ర్యాంకు వచ్చేవాడిని. ఒకసారి నేను అమ్మతో 'గోపకుమార్ లేకపోతే నేనే క్లాస్ ఫస్ట్ వచ్చేవాడిని' అని అన్నాను. మరుసటి రోజు స్కూలుకు వెళ్లేసరికి గోపకుమార్ చనిపోయాడనే వార్త విన్నాను. వాడు చెరువులో మునిగి చనిపోయాడు. తెల్లటి బట్ట కప్పి, ముక్కులో దూది పెట్టి, తల దగ్గర దీపం వెలిగించి నిశ్చలంగా పడి ఉన్న గోపకుమార్‌ని చూడగానే నాకు తల తిరిగినట్లు అయింది. నేను స్పృహ తప్పి పడిపోయాను. మా సోషల్ స్టడీస్ టీచర్ మ్యాథ్యూ గారు నా మొహం మీద నీళ్లు చల్లి నాకు సోడా తాగించారు.
హైస్కూల్లో ఉన్నప్పుడు నాకు నిరసనల్లో పాల్గొనడం అంటే చాలా ఇష్టం. అది SFI అయినా, KSU అయినా, నినాదాలు చేయడంలోనూ, క్లాసు నుండి ముందుగా బయటకు రావడంలోనూ నేను ముందుండేవాడిని. చాలా సార్లు నిరసన ఎందుకు చేస్తున్నామో కూడా మాకు తెలిసేది కాదు. ఒక టీచర్ కొడుకును కావడంతో టీచర్లందరూ నా విషయంలో చాలా కఠినంగా ఉండేవారు. మ్యాథ్యూ గారికి 'విషువడి' (విషపు కర్ర) అనే ముద్దుపేరు ఉండేది. ఆయన ఎప్పుడూ ఒక బెత్తం పట్టుకుని ఉండేవారు. ఆయన క్లాసులో పిల్లల్ని కొట్టే శబ్దం పక్క క్లాసులకి కూడా వినిపించేది. వినాయక్ ప్రేమ్ అనే అబ్బాయికి ఇతరులను గిచ్చే అలవాటు ఉండేది. వాడికి భయపడి ఎవరూ ఫిర్యాదు చేసేవారు కాదు. ఒకసారి వాడు నన్ను గిచ్చాడు. నేను మ్యాథ్యూ గారికి ఫిర్యాదు చేశాను, వినాయక్‌కి కఠినమైన శిక్ష పడింది. ఆ తర్వాత వాడు ఆ చెడు అలవాటు మానుకున్నాడు.
Comments
Post a Comment