நான் ஏன் சந்நியாசத்தைத் துறந்தேன்?
மனோஜ் பவித்ரன்: உங்களுக்கு தீட்சை அளிக்கப்பட்ட அந்த நாள் இன்றும் என் நினைவில் பசுமையாக இருக்கிறது. உங்களை 'மனு' என்று அழைப்பதற்குப் பதிலாக 'ஆனந்தநாத்' என்று அழைப்பதில் இருந்த சிரமமும், குருவின் ஆசி பெற்ற பிறகு உங்கள் முகத்தில் இருந்த அந்தத் தெளிவும் உறுதியும் எனக்கு இன்னும் நினைவிருக்கிறது. இப்போது நீங்கள் நீண்ட தூரம் வந்துவிட்டீர்கள்; காவி உடைகளைக் களைந்துவிட்டீர்கள், தாடியை எடுத்துவிட்டீர்கள்; ஒரு திருமண வாழ்க்கையில் இணைந்து இப்போது அமெரிக்காவில் வசிக்கிறீர்கள். உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லை என்றால், உங்கள் பயணத்தைப் பற்றி எங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள முடியுமா? காவி உடை என்ற அந்த மரபுகளைத் தாண்டிச் செல்ல உங்களைத் தூண்டியது எது? அது உங்கள் பயணத்தை எப்படி வளப்படுத்தியது?
ஆனந்தநாத்: எனது தீட்சை அனுபவத்தை ஏற்கனவே ஒரு பதிவில் பகிர்ந்துள்ளேன் (http://anandnadh.blogspot.com/2011/01/gurukulam-life.html). அன்று குரு என்னிடம் சொன்னார், "இந்த உடைகள் எல்லாம் முக்கியமற்றவை மற்றும் தேவையற்றவை". உலகியல் வாழ்வின் கடும் நீரோட்டத்திலிருந்து என்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள உதவும் ஒரு கருவியாக மட்டுமே இதைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று அவர் கூறினார். நாம் தேர்ந்தெடுத்த பாதையை நமக்கு நாமே நினைவூட்டிக் கொள்ளவும் இது உதவும் என்றார். அவரது கருத்து எனக்கு மிகவும் பகுத்தறிவுடன் கூடியதாகத் தோன்றியது. ஆத்மீகப் பயணம் என்பது வாழ்க்கைப் பயணமே என்று நான் உணர்ந்தபோது, சந்நியாசம் என்ற அந்த வெளிக்கவசம் தானாகவே நழுவி விழுந்தது. ஒரு வளரும் செடியை விலங்குகள் தின்னாமல் இருக்க நாம் அமைக்கும் ஒரு சிறிய வேலிக்கு இதை குரு ஒப்பிட்டார். அந்தச் செடி வளர்ந்து மரமாகும்போது வேலி உடைந்துவிடும். இன்றும் நான் காவி உடையை மதிக்கிறேன்; அது என் வாழ்க்கையில் அளித்த பாதுகாப்புக்கும் கவனத்திற்கும் நான் நன்றியுள்ளவனாக இருக்கிறேன். ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் கூறுவார், "ஆற்றைக் கடந்த பிறகு படகைத் தலையில் சுமக்க வேண்டியதில்லை, அதை அங்கேயே விட்டுவிடுங்கள்."
இப்போது ஆன்மீகம் மற்றும் உலகியல் வாழ்க்கை என்ற பிரிவினைகள் என் உணர்வில் மறைந்துவிட்டன. அவை உண்மையை நோக்கும் வெவ்வேறு கோணங்கள் மட்டுமே. விபாசனா (www.dhamma.org) எனது விழிப்புணர்வை உயர்த்த பெரிதும் உதவியது. குரு இன்றும் என் வாழ்வின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் என்னை ஆசிர்வதித்துக் கொண்டிருக்கிறார். முக்கியமான திருப்புமுனைகளில் எல்லாம் அவர் இருப்பதை நான் உணர்கிறேன். அவர் எனக்குள் இருக்கிறார்; அவர் அன்பின் வடிவம்.
திரும்பிப் பார்க்கையில், சந்நியாசத்தை ஏற்றதும் சரி, அதைத் துறந்ததும் சரி, எல்லாம் இயல்பாகவே நடந்தன. விரக்தியினால் எந்த முடிவும் எடுக்கப்படவில்லை. சந்நியாசியாக இருந்தபோதும் நான் மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன், இப்போது ஒரு குடும்பஸ்தனாகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன். மனிதன் பல பரிமாணங்களைக் கொண்டவன். ஒரு சந்நியாசிக்குள் ஒரு குடும்பஸ்தனும், குடும்பஸ்தனுக்குள் ஒரு சந்நியாசியும் இருக்கிறான். வெளிப்பார்வைக்கு சந்நியாசியாக இருப்பவர் உள்ளுக்குள் குடும்பஸ்தராக இருக்கலாம், அதன் நேர்மாறாகவும் இருக்கலாம். வாழ்க்கை என்பது மாறிக் கொண்டே இருப்பது (அநித்யம்). பெண், உறவுகள், குடும்பம், பெற்றோர், பணம், நண்பர்கள் இவை அனைத்தும் ஆன்மீகத்தைப் போலவே என் ஒரு பகுதிதான். பிரித்துப் பார்ப்பது அறியாமையிலிருந்து வருகிறது. ஒருங்கிணைப்பதே ஞானம். இதைப் பகிர்ந்து கொள்ளத் தூண்டியதற்கு நன்றி.
Comments
Post a Comment