ഞാൻ എന്തുകൊണ്ട് സന്യാസം ഉപേക്ഷിച്ചു?
മനോജ് പവിത്രൻ: താങ്കൾക്ക് സന്യാസ ദീക്ഷ ലഭിച്ച ആ ദിവസം ഇന്നും എന്റെ ഓർമ്മയിൽ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. 'മനു' എന്ന് വിളിക്കുന്നതിന് പകരം 'ആനന്ദനാഥ്' എന്ന് വിളിക്കാൻ എനിക്കുണ്ടായ പ്രയാസവും, ഗുരുവിന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ച ശേഷം താങ്കളുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്ന ആ നിശ്ചയദാർഢ്യവും ശാന്തതയും ഞാൻ ഓർക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ താങ്കൾ ഒരുപാട് ദൂരം സഞ്ചരിച്ചിരിക്കുന്നു; ആ കാവി വസ്ത്രങ്ങൾ മാറ്റിവെച്ചു, താടി എടുത്തു കളഞ്ഞു; താങ്കൾ ഒരു വൈവാഹിക ജീവിതത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുകയും ഇപ്പോൾ അമേരിക്കയിൽ താമസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. താങ്കളുടെ ഈ യാത്രയെക്കുറിച്ച് ഞങ്ങളോട് പങ്കുവെക്കാമോ? കാവി വസ്ത്രത്തിന്റെ ആചാരപരമായ രീതികൾക്കപ്പുറം ചിന്തിക്കാൻ താങ്കളെ പ്രേരിപ്പിച്ചത് എന്താണ്? ആ മാറ്റങ്ങൾ താങ്കളുടെ ജീവിതയാത്രയെ എങ്ങനെയാണ് സമ്പന്നമാക്കിയത്?
ആനന്ദനാഥ്: എന്റെ സന്യാസ ദീക്ഷയുടെ അനുഭവങ്ങൾ ഞാൻ മുമ്പ് പങ്കുവെച്ചിട്ടുണ്ട് (http://anandnadh.blogspot.com/2011/01/gurukulam-life.html). അന്ന് ഗുരു എന്നോട് പറഞ്ഞത്, ഈ വേഷവിധാനങ്ങൾക്കെല്ലാം വലിയ പ്രസക്തിയില്ല എന്നാണ്. ഭൗതിക ലോകത്തിന്റെ ശക്തമായ ഒഴുക്കിൽ നിന്നും സ്വയം സംരക്ഷിക്കാൻ ഒരു ഉപകരണം എന്ന നിലയിൽ മാത്രമേ ഇതിനെ കാണാവൂ എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. നാം തിരഞ്ഞെടുത്ത പാതയെക്കുറിച്ച് നമ്മെത്തന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ ഇത് സഹായിക്കുമെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ഗുരുവിന്റെ ആ കാഴ്ചപ്പാട് വളരെ യുക്തിസഹമായി എനിക്ക് തോന്നി. ആത്മീയ യാത്ര എന്നത് ജീവിതയാത്ര തന്നെയാണെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ, സന്യാസത്തിന്റെ ആ പുറംചട്ട താനേ കൊഴിഞ്ഞുപോയി. വളരുന്ന ഒരു ചെടിയെ മൃഗങ്ങൾ തിന്നാതിരിക്കാൻ അതിനു ചുറ്റും നാം കെട്ടുന്ന ഒരു ചെറിയ വേലിയോടാണ് ഇതിനെ ഗുരു ഉപമിച്ചത്. ആ ചെടി വളർന്ന് ഒരു വലിയ മരമായിക്കഴിഞ്ഞാൽ ആ വേലി താനേ പൊളിഞ്ഞു വീഴുന്നു. ഇന്നും ഞാൻ ആ കാവി വസ്ത്രത്തെ ആദരിക്കുന്നു; എന്റെ ജീവിതത്തിൽ അത് നൽകിയ സംരക്ഷണത്തിനും ഏകാഗ്രതയ്ക്കും ഞാൻ നന്ദിയുള്ളവനാണ്. ശ്രീരാമകൃഷ്ണ പരമഹംസർ പറഞ്ഞതുപോലെ, പുഴ കടന്നുകഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ തോണി തലയിൽ ചുമന്നുകൊണ്ട് നടക്കേണ്ടതില്ല; അത് അവിടെ ഉപേക്ഷിക്കാം.
ഇപ്പോൾ എന്റെ ബോധത്തിൽ ആത്മീയതയെന്നും ഭൗതികതയെന്നും ഉള്ള വേർതിരിവുകൾ അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു. സത്യത്തെ നാം നോക്കിക്കാണുന്ന വ്യത്യസ്ത കോണുകൾ മാത്രമാണവ. എന്റെ അവബോധം ഉയർത്താൻ സഹായിച്ച വലിയൊരു മാർഗ്ഗമാണ് വിപാസന (www.dhamma.org). ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും ഗുരു ഇന്നും എന്നെ അനുഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. സുപ്രധാനമായ ഓരോ തിരിവുകളിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം ഞാൻ അനുഭവിക്കാറുണ്ട്. അദ്ദേഹം ഉള്ളിലുണ്ട്; അദ്ദേഹം സ്നേഹത്തിന്റെ സ്വരൂപമാണ്.
തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, സന്യാസം സ്വീകരിച്ചതും അത് ഉപേക്ഷിച്ചതുമെല്ലാം തികച്ചും സ്വാഭാവികമായ മാറ്റങ്ങളായിരുന്നു. ഒരു നിരാശയിൽ നിന്നുണ്ടായ തീരുമാനങ്ങളായിരുന്നില്ല അവ. സന്യാസിയായിരുന്നപ്പോഴും ഞാൻ സന്തുഷ്ടനായിരുന്നു, ഇപ്പോൾ ഒരു കുടുംബനാഥനായിരിക്കുമ്പോഴും ഞാൻ സന്തുഷ്ടനാണ്. മനുഷ്യൻ പല തലങ്ങളുള്ള ഒരു ജീവിയാണ്. ഒരു സന്യാസിയിൽ കുടുംബനാഥനും, ഒരു കുടുംബനാഥനിൽ സന്യാസിയും ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. പുറമെ സന്യാസിയായ ഒരാൾ ഉള്ളിൽ കുടുംബനാഥനായിരിക്കാം, തിരിച്ചും സംഭവിക്കാം. ജീവിതം നിരന്തരം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. അനിത്യം. സ്ത്രീ, ബന്ധങ്ങൾ, കുടുംബം, മാതാപിതാക്കൾ, പണം, സുഹൃത്തുക്കൾ എന്നിവയെല്ലാം ആത്മീയതയെപ്പോലെ തന്നെ എന്റെ ഭാഗമാണ്. വേർതിരിവുകൾ ഉണ്ടാകുന്നത് അജ്ഞതയിൽ നിന്നാണ്. അവയെ എല്ലാം ഒന്നായി കാണുന്നതാണ് ജ്ഞാനം. ഇത് ചോദിച്ചതിന് നന്ദി. എന്റെ അനുഭവങ്ങൾ പങ്കുവെക്കാതിരിക്കാൻ എനിക്കായില്ല.
Comments
Post a Comment