எனது துறவறப் பயணம்: குருகுலத்தின் அந்த உன்னத தருணங்கள்
கோடைக்காலத்தின் ஒரு குளிர்ந்த, இதமான வெயில் நிலவிய காலைப் பொழுதில் நான் அங்கு சென்றடைந்தேன். ஊட்டியிலிருந்து 5 கிலோமீட்டர் உயரத்தில் உள்ள 'ஃபேன்ஹில்' பகுதியில் அமைந்திருந்த அந்த குருகுலம், மிகுந்த அமைதியுடனும் தனிமையுடனும் காணப்பட்டது. எனது மனம் ஒரு அழகான மௌனத்தில் மூழ்கியிருந்தது. வாழ்வின் மிக முக்கியமான அந்தத் திருப்புமுனையில் நின்றபோது, எனக்குள் ஒரு பெரும் தன்னம்பிக்கையும் அமைதியும் நிலவியது. சிறுவயது முதலே காவி உடை அணிந்த துறவிகள் மீது எனக்கு மிகுந்த மரியாதையும் மதிப்பும் உண்டு. ஆனால், நானும் அவர்களில் ஒருவனாக மாறப்போகிறேன் என்று அன்று எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. குரு நித்யா சைதன்ய யதியிடம் சந்நியாச தீட்சை பெறப்போவதாக எனது பெற்றோரிடம் சொன்னபோது, அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் "சரி" என்றார்கள். காரணம், 23 வயதில் என்னால் ஒரு துறவியாக முடியும் என்று அவர்கள் நம்பவில்லை.
குருவுடன் தனிப்பட்ட முறையில் உரையாடும் வாய்ப்பு கிடைத்தபோது, எனது இதயத்தின் ஆசையை அவரிடம் வெளிப்படுத்தினேன். அவர் "நல்லது" என்று மட்டும் சொன்னார். அவரிடமிருந்தே நான் தீட்சை பெற வேண்டும் என்று கூறியபோது, அவரது கண்களில் ஒரு புன்னகை மலர்வதை நான் உணர்ந்தேன். அதற்குச் சம்மதமோ அல்லது மறுப்போ தெரிவிக்காமல், அவர் தனது சந்நியாச தீட்சை கதையை என்னிடம் கூறத் தொடங்கினார். அவருக்கு அப்போது சுமார் 18 அல்லது 20 வயது இருக்கும். ரமண மகரிஷியைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறி திருவண்ணாமலையைச் சென்றடைந்தார். மகரிஷி அப்போது மௌனத்தில் இருந்தார், அவருக்கு வயதாகியிருந்தது. மக்கள் அந்த மகானை வணங்குவதற்காக வரிசையில் நின்று கொண்டிருந்தனர். ரமணர் கண்களை மூடி அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். அந்த வரிசையில் நின்றபோது தனது சொந்த இதயத்துடிப்பையே தம்மால் கேட்க முடிந்தது என்று குரு கூறினார். 'எப்படிக் கேட்பது? ரமணர் கண்களைத் திறந்து பேசுவாரா? நான் சந்நியாசம் கேட்க வேண்டுமா?' - எனப் பல கேள்விகள் அவர் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. அவருடைய முறை வந்தபோது, ஆச்சரியப்படும் விதமாக ரமணர் கண்களைத் திறந்து இவருடைய கண்களைப் பார்த்தார். ஒரு மின்னல் கீற்று தன்னுள் பாய்ந்தது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டதாக அவர் கூறினார். இந்த அனுபவத்தைச் சொன்ன பிறகு, குரு என்னிடம் தொடர்ந்தார்: "சந்நியாசம் என்பது ஒருவரிடம் கொடுப்பதற்கோ அல்லது வாங்குவதற்கோ உரிய ஒரு பொருள் அல்ல. அது ஒரு மனநிலை, அதே சமயம் ஒரு வாழ்க்கை முறை."
குருவின் வார்த்தைகள் எனக்கு மிகுந்த ஊக்கத்தை அளித்தன. அவர் மிகவும் யதார்த்தமானவர் என்று நான் கண்டுகொண்டேன், அவரே எனது குரு என்ற உணர்வும் எனக்கு ஏற்பட்டது. ஒரு சுபமான தீட்சை சடங்கிற்காக நான் பொறுமையுடன் குருகுலத்தில் காத்திருந்தேன். ஆனால், குரு அந்த விஷயத்தையே மறந்துவிட்டது போலத் தெரிந்தது. இறுதியில் நான் நம்பிக்கையை கைவிட்ட ஒரு நாளில், தனது உபநிடத வகுப்பின் போது, குரு 'ஸ்ரீ நாராயண குருவின்' 'ஹோம மந்திரத்தை' வாசித்து அதன் நுட்பமான பொருளை விளக்கினார். குருகுலத்தின் தீட்சை சடங்குகளின் போது இந்த மந்திரமே ஓதப்படும். அந்த மந்திரத்தை அவரைத் தொடர்ந்து என்னையும் சொல்லச் சொன்னார். இதுவே எனது சந்நியாச தீட்சையின் முதல் படி என்பதை நான் உணர்ந்தேன். அங்கு வேள்வித் தீயோ அல்லது சடங்குகளோ இல்லை; அனைத்தும் உள்மனதிலேயே நிகழ்ந்தது.
ஒருமுறை குரு என்னை 'ஆனந்த நாத யோகி' என்று அழைத்தார், அதுவே எனது சந்நியாசப் பெயர் என்று நான் அறிந்து கொண்டேன். மீண்டும் பல நாட்கள் கடந்து சென்றன. ஒரு மாலை வேளையில் வகுப்பு முடிந்ததும், நான் சற்றும் எதிர்பார்க்காத நேரத்தில் குரு என்னை அருகில் அழைத்தார். நான் அவரது பாதங்களைத் தொட்டு அருகில் அமர்ந்தபோது, குரு தனது கைகளை எனது தலையில் வைத்தார். ஒரு மாபெரும் ஆற்றல் எனக்குள் பாய்வதை நான் உணர்ந்தேன், ஒரு பிரகாசமான பொன்னிற ஒளி எங்களைச் சூழ்ந்து கொண்டது. நீண்ட நேரம் எனது இதயத்தில் ஒரு கனமான உணர்வு இருந்தது. அந்த நிலையை வார்த்தைகளால் விவரிப்பது கடினம். பிறகு அவர் எனக்கு ஒரு காவி உடையைப் போர்த்தி, சந்நியாசத்தைப் பற்றிய பல விஷயங்களை விளக்கினார். அன்று இரவு முழுவதும் என்னால் உறங்க முடியவில்லை. நான் ஒரு பேரின்ப நிலையில் இருந்தேன். மறுநாள் எனது பிறந்தநாள். உண்மையில் சந்நியாசம் என்பது ஒரு மறுபிறப்பு; அது எனது பிறந்தநாளில் குருவிடமிருந்து கிடைத்த விலைமதிப்பற்ற பரிசாக அமைந்தது.
Comments
Post a Comment