എന്റെ സന്ന്യാസയാത്ര: ഗുരുകുലത്തിലെ ആ ധന്യനിമിഷങ്ങൾ
വേനൽക്കാലത്തെ സുന്ദരമായ, വെയിൽ ഉദിച്ചുനിൽക്കുന്ന ഒരു തണുത്ത പ്രഭാതത്തിലാണ് ഞാൻ അവിടെ എത്തിയത്. ഊട്ടിയിൽ നിന്നും അഞ്ച് കിലോമീറ്റർ ഉയരത്തിൽ 'ഫേൺഹില്ലിൽ' സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഗുരുകുലം തികച്ചും ശാന്തവും ഏകാന്തവുമായിരുന്നു. എന്റെ മനസ്സ് മനോഹരമായ ഒരു മൗനത്തിൽ ആണ്ടിരുന്നു. ജീവിതത്തിലെ സുപ്രധാനമായ ആ വഴിത്തിരിവിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ വലിയ ആത്മവിശ്വാസവും സമാധാനവും എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. കുട്ടിക്കാലം മുതൽക്കേ കാവി വസ്ത്രധാരികളോട് എനിക്ക് വലിയ ബഹുമാനവും ആദരവുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഞാനും അവരിലൊരാളാകാൻ പോവുകയാണെന്ന് അന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഗുരു നിത്യചൈതന്യ യതിയിൽ നിന്നും സന്യാസ ദീക്ഷ സ്വീകരിക്കാൻ പോകുകയാണെന്ന് മാതാപിതാക്കളോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവർ സന്തോഷത്തോടെ "ശരി" എന്ന് സമ്മതിച്ചു. കാരണം, 23-ാം വയസ്സിൽ എനിക്ക് അതിന് സാധിക്കുമെന്ന് അവർ ഒരിക്കലും വിശ്വസിച്ചിരുന്നില്ല.
ഗുരുവുമായി തനിയെ സംസാരിക്കാൻ അവസരം ലഭിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ ഹൃദയേച്ഛ അദ്ദേഹത്തോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു. "നല്ലത്" എന്ന് മാത്രമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറുപടി. അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ ദീക്ഷ സ്വീകരിക്കാനാണ് എന്റെ ആഗ്രഹമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിയുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. സമ്മതമോ വിയോജിപ്പോ പ്രകടിപ്പിക്കാതെ അദ്ദേഹം തന്റെ സന്യാസ ദീക്ഷയുടെ കഥ എന്നോട് പങ്കുവെക്കാൻ തുടങ്ങി. അദ്ദേഹത്തിന് അന്ന് 18-ഓ 20-ഓ വയസ്സായിരുന്നു പ്രായം. രമണമഹർഷിയെക്കുറിച്ച് കേട്ടറിഞ്ഞ് വീടുവിട്ട് അദ്ദേഹം തിരുവണ്ണാമലയിൽ എത്തി. മഹർഷി അന്ന് വയോധികനാണ്, മൗനത്തിലുമാണ്. ആ പുണ്യപുരുഷനെ വണങ്ങാനായി ആളുകൾ വരിവരിയായി നീങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മഹർഷി കണ്ണുകളടച്ച് നിശ്ശബ്ദനായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ വരിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ സ്വന്തം ഹൃദയമിടിപ്പ് പോലും തനിക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു എന്ന് ഗുരു പറഞ്ഞു. 'എങ്ങനെ ചോദിക്കും? രമണമഹർഷി കണ്ണുതുറന്ന് സംസാരിക്കുമോ? ഞാൻ സന്യാസം ചോദിക്കണമോ?' - ഇങ്ങനെയുള്ള ചിന്തകളായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഊഴം എത്തിയപ്പോൾ, അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, മഹർഷി കണ്ണുതുറന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ തന്നിലേക്ക് പ്രവഹിക്കുന്നത് പോലെയാണ് അന്ന് തോന്നിയതെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ഈ അനുഭവം വിവരിച്ച ശേഷം ഗുരു എന്നോട് പറഞ്ഞു: "സന്യാസം എന്നത് കൊടുക്കാനോ വാങ്ങാനോ കഴിയുന്ന ഒരു ചരക്കല്ല. അതൊരു മനോഭാവവും ജീവിതരീതിയുമാണ്."
ഗുരുവിന്റെ വാക്കുകൾ എന്നെ വളരെയധികം പ്രചോദിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹം തികച്ചും പ്രായോഗികബുദ്ധിയുള്ള ആളാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി, അദ്ദേഹമാണ് എന്റെ ഗുരുവെന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു. അനുയോജ്യമായ ഒരു ദീക്ഷാ ചടങ്ങിനായി ഞാൻ ഗുരുകുലത്തിൽ കാത്തിരുന്നു. എന്നാൽ ഗുരു ആ കാര്യമേ മറന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി. ഒടുവിൽ ഞാൻ പ്രതീക്ഷ കൈവിട്ട ഒരു ദിവസം, ഉപനിഷത്ത് ക്ലാസിനിടയിൽ ഗുരു ജസ്റ്റ് ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിന്റെ 'ഹോമമന്ത്രം' വായിക്കുകയും അതിന്റെ അർത്ഥം വിശദീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഗുരുകുലത്തിലെ ദീക്ഷാ ചടങ്ങുകളിൽ ചൊല്ലാറുള്ള മന്ത്രമായിരുന്നു അത്. ആ മന്ത്രം ഏറ്റുചൊല്ലാൻ ഗുരു എന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്റെ സന്യാസ ദീക്ഷയുടെ ആദ്യ ചുവടുവെപ്പായിരുന്നു അതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അവിടെ ഹോമാഗ്നിയോ മറ്റ് ആചാരങ്ങളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; എല്ലാം നടന്നത് ആന്തരിക ലോകത്തായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ഗുരു എന്നെ 'ആനന്ദ നാദ യോഗി' എന്ന് വിളിച്ചു, അതാണ് എന്റെ സന്യാസ നാമമെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. വീണ്ടും ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഒരു വൈകുന്നേരം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത നേരത്ത് ഗുരു എന്നെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാദങ്ങളിൽ തൊട്ട് അരികിലിരുന്നപ്പോൾ ഗുരു തന്റെ കൈകൾ എന്റെ തലയിൽ വെച്ചു. ഒരു വലിയ ഊർജ്ജപ്രവാഹം എന്നിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നതായും, ഒരു സുവർണ്ണ പ്രകാശം ഞങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും പൊതിയുന്നതായും എനിക്ക് തോന്നി. ദീർഘനേരം ഹൃദയത്തിൽ ഒരു ഭാരം അനുഭവപ്പെട്ടു. ആ അവസ്ഥ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് വിവരിക്കുക പ്രയാസമാണ്. തുടർന്ന് അദ്ദേഹം എന്നെ ഒരു കാവി വസ്ത്രം പുതപ്പിക്കുകയും സന്യാസത്തെക്കുറിച്ച് പല കാര്യങ്ങളും വിശദീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. അന്ന് രാത്രി എനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ ഒരു പരമാനന്ദാവസ്ഥയിലായിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസം എന്റെ ജന്മദിനമായിരുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ സന്യാസം എന്നത് ഒരു പുനർജന്മമാണ്; എന്റെ ജന്മദിനത്തിൽ ഗുരു എനിക്ക് നൽകിയ വിലമതിക്കാനാവാത്ത സമ്മാനമായി അത് മാറി.
Comments
Post a Comment