Gurukulam life...........

Read in: English | മലയാളം | தமிழ் | ಕನ್ನಡ | తెలుగు | हिंदी

A BIRTHDAY GIFT

I reached there on a cool and crisp sunny morning
during the summer. The Gurukula in 'Fernhill', 5
kilometers above from Ooty, seemed to be more calm and
isolated. My mind was saturated in a beautiful
silence. I Felt much confident and at peace standing
at that important turning point of my life. From my
childhood I had high regards and respect to the
saffron robed people. But then I never knew that I am
marching to be one among them. When I told my parents
that I am going to get initiated into sannyas from
Guru Nithya Chaitanya Yathi, they happily said "okay",
because they never believed that I could be one at
that young age of 23.

As I got a chance for a private dialogue with Guru, I
opened my heart's desire to him. He just said, "good".
Then I told him that my wish is to get initiation from
him. I sensed an inner smile blooming in his eyes.
Without agreeing or disagreeing he started explaining
his story of sannyas initiation to me. He was about 18
or 20 years then. Hearing about Ramana Maharshi he
left home and reached Thiruvannamalai. Ramana was in
silence and was old. People were moving in a queue to
prostrate before the Saint. Maharshi was just sitting
in silence with his eyes closed. Guru said that he
could here his own heartbeats while standing in the line. 
'How to ask? Will Ramana open his eyes and speak?
Should I ask for sannyas?', all these questions
started passing through his mind. When his turn came,
to his surprise, Ramana opened the eyes and looked
into his eyes. He said that he felt something like
lightning passing towards him. After narrating this
experience, Guru continued to me: " Sannyas is not a
commodity which can be given or taken. It is a state
of mind as well as a lifestyle".

Guru's words inspired me. I found him very practical
and had the feeling that he was my Guru. I stayed in
the Gurukula patiently waiting for an auspicious
initiation ceremony. But Guru seemed to have forgotten
the entire episode. Finally when I gave up hope, one
day during his Upanishad class Guru just read out the
'homa mantra' of 'Sree Narayana Guru' and explained the
subtle meaning of it. This mantra was chanted during
initiation ceremonies in the Gurukula. Guru wanted me
to repeat this mantra after him. I knew this was the
first step of my sannyas initiation. There was no
sacrificial fire or any rituals. All happened in the
inner world. 

Once Guru happened to call me 'Ananda
Nada Yogi', and I knew that was my sannyas name.
Again many days passed and one evening after the
regular class, Guru called me near him when I least
expected it. As I sat near him touching his feet Guru
placed his hands on my head. I felt a tremendous
circuit of energy being passed on to me and a bright
golden light enveloped both of us. I had a heavy
sensation in my heart for a long time. To explain that
state in words is really difficult. He then covered me
with a saffron robe and explained many things about
sannyas. The whole night I couldn't sleep. I was in a
blissful state. Next day was my birthday. Actually
sannyas is also a new birth and it happened to be an
invaluable gift on my birthday from my Guru.  

1. Malayalam (മലയാളം)

എന്റെ സന്ന്യാസയാത്ര: ഗുരുകുലത്തിലെ ആ ധന്യനിമിഷങ്ങൾ

വേനൽക്കാലത്തെ സുന്ദരമായ, വെയിൽ ഉദിച്ചുനിൽക്കുന്ന ഒരു തണുത്ത പ്രഭാതത്തിലാണ് ഞാൻ അവിടെ എത്തിയത്. ഊട്ടിയിൽ നിന്നും അഞ്ച് കിലോമീറ്റർ ഉയരത്തിൽ 'ഫേൺഹില്ലിൽ' സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ഗുരുകുലം തികച്ചും ശാന്തവും ഏകാന്തവുമായിരുന്നു. എന്റെ മനസ്സ് മനോഹരമായ ഒരു മൗനത്തിൽ ആണ്ടിരുന്നു. ജീവിതത്തിലെ സുപ്രധാനമായ ആ വഴിത്തിരിവിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ വലിയ ആത്മവിശ്വാസവും സമാധാനവും എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. കുട്ടിക്കാലം മുതൽക്കേ കാവി വസ്ത്രധാരികളോട് എനിക്ക് വലിയ ബഹുമാനവും ആദരവുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഞാനും അവരിലൊരാളാകാൻ പോവുകയാണെന്ന് അന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഗുരു നിത്യചൈതന്യ യതിയിൽ നിന്നും സന്യാസ ദീക്ഷ സ്വീകരിക്കാൻ പോകുകയാണെന്ന് മാതാപിതാക്കളോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവർ സന്തോഷത്തോടെ "ശരി" എന്ന് സമ്മതിച്ചു. കാരണം, 23-ാം വയസ്സിൽ എനിക്ക് അതിന് സാധിക്കുമെന്ന് അവർ ഒരിക്കലും വിശ്വസിച്ചിരുന്നില്ല.

ഗുരുവുമായി തനിയെ സംസാരിക്കാൻ അവസരം ലഭിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ ഹൃദയേച്ഛ അദ്ദേഹത്തോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു. "നല്ലത്" എന്ന് മാത്രമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറുപടി. അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ ദീക്ഷ സ്വീകരിക്കാനാണ് എന്റെ ആഗ്രഹമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിയുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. സമ്മതമോ വിയോജിപ്പോ പ്രകടിപ്പിക്കാതെ അദ്ദേഹം തന്റെ സന്യാസ ദീക്ഷയുടെ കഥ എന്നോട് പങ്കുവെക്കാൻ തുടങ്ങി. അദ്ദേഹത്തിന് അന്ന് 18-ഓ 20-ഓ വയസ്സായിരുന്നു പ്രായം. രമണമഹർഷിയെക്കുറിച്ച് കേട്ടറിഞ്ഞ് വീടുവിട്ട് അദ്ദേഹം തിരുവണ്ണാമലയിൽ എത്തി. മഹർഷി അന്ന് വയോധികനാണ്, മൗനത്തിലുമാണ്. ആ പുണ്യപുരുഷനെ വണങ്ങാനായി ആളുകൾ വരിവരിയായി നീങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മഹർഷി കണ്ണുകളടച്ച് നിശ്ശബ്ദനായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ വരിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ സ്വന്തം ഹൃദയമിടിപ്പ് പോലും തനിക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു എന്ന് ഗുരു പറഞ്ഞു. 'എങ്ങനെ ചോദിക്കും? രമണമഹർഷി കണ്ണുതുറന്ന് സംസാരിക്കുമോ? ഞാൻ സന്യാസം ചോദിക്കണമോ?' - ഇങ്ങനെയുള്ള ചിന്തകളായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഊഴം എത്തിയപ്പോൾ, അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, മഹർഷി കണ്ണുതുറന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ തന്നിലേക്ക് പ്രവഹിക്കുന്നത് പോലെയാണ് അന്ന് തോന്നിയതെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ഈ അനുഭവം വിവരിച്ച ശേഷം ഗുരു എന്നോട് പറഞ്ഞു: "സന്യാസം എന്നത് കൊടുക്കാനോ വാങ്ങാനോ കഴിയുന്ന ഒരു ചരക്കല്ല. അതൊരു മനോഭാവവും ജീവിതരീതിയുമാണ്."

ഗുരുവിന്റെ വാക്കുകൾ എന്നെ വളരെയധികം പ്രചോദിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹം തികച്ചും പ്രായോഗികബുദ്ധിയുള്ള ആളാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി, അദ്ദേഹമാണ് എന്റെ ഗുരുവെന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു. അനുയോജ്യമായ ഒരു ദീക്ഷാ ചടങ്ങിനായി ഞാൻ ഗുരുകുലത്തിൽ കാത്തിരുന്നു. എന്നാൽ ഗുരു ആ കാര്യമേ മറന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി. ഒടുവിൽ ഞാൻ പ്രതീക്ഷ കൈവിട്ട ഒരു ദിവസം, ഉപനിഷത്ത് ക്ലാസിനിടയിൽ ഗുരു ജസ്റ്റ് ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിന്റെ 'ഹോമമന്ത്രം' വായിക്കുകയും അതിന്റെ അർത്ഥം വിശദീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഗുരുകുലത്തിലെ ദീക്ഷാ ചടങ്ങുകളിൽ ചൊല്ലാറുള്ള മന്ത്രമായിരുന്നു അത്. ആ മന്ത്രം ഏറ്റുചൊല്ലാൻ ഗുരു എന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്റെ സന്യാസ ദീക്ഷയുടെ ആദ്യ ചുവടുവെപ്പായിരുന്നു അതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അവിടെ ഹോമാഗ്നിയോ മറ്റ് ആചാരങ്ങളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; എല്ലാം നടന്നത് ആന്തരിക ലോകത്തായിരുന്നു.

ഒരിക്കൽ ഗുരു എന്നെ 'ആനന്ദ നാദ യോഗി' എന്ന് വിളിച്ചു, അതാണ് എന്റെ സന്യാസ നാമമെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. വീണ്ടും ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഒരു വൈകുന്നേരം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത നേരത്ത് ഗുരു എന്നെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാദങ്ങളിൽ തൊട്ട് അരികിലിരുന്നപ്പോൾ ഗുരു തന്റെ കൈകൾ എന്റെ തലയിൽ വെച്ചു. ഒരു വലിയ ഊർജ്ജപ്രവാഹം എന്നിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നതായും, ഒരു സുവർണ്ണ പ്രകാശം ഞങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും പൊതിയുന്നതായും എനിക്ക് തോന്നി. ദീർഘനേരം ഹൃദയത്തിൽ ഒരു ഭാരം അനുഭവപ്പെട്ടു. ആ അവസ്ഥ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് വിവരിക്കുക പ്രയാസമാണ്. തുടർന്ന് അദ്ദേഹം എന്നെ ഒരു കാവി വസ്ത്രം പുതപ്പിക്കുകയും സന്യാസത്തെക്കുറിച്ച് പല കാര്യങ്ങളും വിശദീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. അന്ന് രാത്രി എനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ ഒരു പരമാനന്ദാവസ്ഥയിലായിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസം എന്റെ ജന്മദിനമായിരുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ സന്യാസം എന്നത് ഒരു പുനർജന്മമാണ്; എന്റെ ജന്മദിനത്തിൽ ഗുരു എനിക്ക് നൽകിയ വിലമതിക്കാനാവാത്ത സമ്മാനമായി അത് മാറി.

---

2. Tamil (தமிழ்)

எனது துறவறப் பயணம்: குருகுலத்தின் அந்த உன்னத தருணங்கள்

கோடைக்காலத்தின் ஒரு குளிர்ந்த, இதமான வெயில் நிலவிய காலைப் பொழுதில் நான் அங்கு சென்றடைந்தேன். ஊட்டியிலிருந்து 5 கிலோமீட்டர் உயரத்தில் உள்ள 'ஃபேன்ஹில்' பகுதியில் அமைந்திருந்த அந்த குருகுலம், மிகுந்த அமைதியுடனும் தனிமையுடனும் காணப்பட்டது. எனது மனம் ஒரு அழகான மௌனத்தில் மூழ்கியிருந்தது. வாழ்வின் மிக முக்கியமான அந்தத் திருப்புமுனையில் நின்றபோது, எனக்குள் ஒரு பெரும் தன்னம்பிக்கையும் அமைதியும் நிலவியது. சிறுவயது முதலே காவி உடை அணிந்த துறவிகள் மீது எனக்கு மிகுந்த மரியாதையும் மதிப்பும் உண்டு. ஆனால், நானும் அவர்களில் ஒருவனாக மாறப்போகிறேன் என்று அன்று எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. குரு நித்யா சைதன்ய யதியிடம் சந்நியாச தீட்சை பெறப்போவதாக எனது பெற்றோரிடம் சொன்னபோது, அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் "சரி" என்றார்கள். காரணம், 23 வயதில் என்னால் ஒரு துறவியாக முடியும் என்று அவர்கள் நம்பவில்லை.

குருவுடன் தனிப்பட்ட முறையில் உரையாடும் வாய்ப்பு கிடைத்தபோது, எனது இதயத்தின் ஆசையை அவரிடம் வெளிப்படுத்தினேன். அவர் "நல்லது" என்று மட்டும் சொன்னார். அவரிடமிருந்தே நான் தீட்சை பெற வேண்டும் என்று கூறியபோது, அவரது கண்களில் ஒரு புன்னகை மலர்வதை நான் உணர்ந்தேன். அதற்குச் சம்மதமோ அல்லது மறுப்போ தெரிவிக்காமல், அவர் தனது சந்நியாச தீட்சை கதையை என்னிடம் கூறத் தொடங்கினார். அவருக்கு அப்போது சுமார் 18 அல்லது 20 வயது இருக்கும். ரமண மகரிஷியைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறி திருவண்ணாமலையைச் சென்றடைந்தார். மகரிஷி அப்போது மௌனத்தில் இருந்தார், அவருக்கு வயதாகியிருந்தது. மக்கள் அந்த மகானை வணங்குவதற்காக வரிசையில் நின்று கொண்டிருந்தனர். ரமணர் கண்களை மூடி அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். அந்த வரிசையில் நின்றபோது தனது சொந்த இதயத்துடிப்பையே தம்மால் கேட்க முடிந்தது என்று குரு கூறினார். 'எப்படிக் கேட்பது? ரமணர் கண்களைத் திறந்து பேசுவாரா? நான் சந்நியாசம் கேட்க வேண்டுமா?' - எனப் பல கேள்விகள் அவர் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. அவருடைய முறை வந்தபோது, ஆச்சரியப்படும் விதமாக ரமணர் கண்களைத் திறந்து இவருடைய கண்களைப் பார்த்தார். ஒரு மின்னல் கீற்று தன்னுள் பாய்ந்தது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டதாக அவர் கூறினார். இந்த அனுபவத்தைச் சொன்ன பிறகு, குரு என்னிடம் தொடர்ந்தார்: "சந்நியாசம் என்பது ஒருவரிடம் கொடுப்பதற்கோ அல்லது வாங்குவதற்கோ உரிய ஒரு பொருள் அல்ல. அது ஒரு மனநிலை, அதே சமயம் ஒரு வாழ்க்கை முறை."

குருவின் வார்த்தைகள் எனக்கு மிகுந்த ஊக்கத்தை அளித்தன. அவர் மிகவும் யதார்த்தமானவர் என்று நான் கண்டுகொண்டேன், அவரே எனது குரு என்ற உணர்வும் எனக்கு ஏற்பட்டது. ஒரு சுபமான தீட்சை சடங்கிற்காக நான் பொறுமையுடன் குருகுலத்தில் காத்திருந்தேன். ஆனால், குரு அந்த விஷயத்தையே மறந்துவிட்டது போலத் தெரிந்தது. இறுதியில் நான் நம்பிக்கையை கைவிட்ட ஒரு நாளில், தனது உபநிடத வகுப்பின் போது, குரு 'ஸ்ரீ நாராயண குருவின்' 'ஹோம மந்திரத்தை' வாசித்து அதன் நுட்பமான பொருளை விளக்கினார். குருகுலத்தின் தீட்சை சடங்குகளின் போது இந்த மந்திரமே ஓதப்படும். அந்த மந்திரத்தை அவரைத் தொடர்ந்து என்னையும் சொல்லச் சொன்னார். இதுவே எனது சந்நியாச தீட்சையின் முதல் படி என்பதை நான் உணர்ந்தேன். அங்கு வேள்வித் தீயோ அல்லது சடங்குகளோ இல்லை; அனைத்தும் உள்மனதிலேயே நிகழ்ந்தது.

ஒருமுறை குரு என்னை 'ஆனந்த நாத யோகி' என்று அழைத்தார், அதுவே எனது சந்நியாசப் பெயர் என்று நான் அறிந்து கொண்டேன். மீண்டும் பல நாட்கள் கடந்து சென்றன. ஒரு மாலை வேளையில் வகுப்பு முடிந்ததும், நான் சற்றும் எதிர்பார்க்காத நேரத்தில் குரு என்னை அருகில் அழைத்தார். நான் அவரது பாதங்களைத் தொட்டு அருகில் அமர்ந்தபோது, குரு தனது கைகளை எனது தலையில் வைத்தார். ஒரு மாபெரும் ஆற்றல் எனக்குள் பாய்வதை நான் உணர்ந்தேன், ஒரு பிரகாசமான பொன்னிற ஒளி எங்களைச் சூழ்ந்து கொண்டது. நீண்ட நேரம் எனது இதயத்தில் ஒரு கனமான உணர்வு இருந்தது. அந்த நிலையை வார்த்தைகளால் விவரிப்பது கடினம். பிறகு அவர் எனக்கு ஒரு காவி உடையைப் போர்த்தி, சந்நியாசத்தைப் பற்றிய பல விஷயங்களை விளக்கினார். அன்று இரவு முழுவதும் என்னால் உறங்க முடியவில்லை. நான் ஒரு பேரின்ப நிலையில் இருந்தேன். மறுநாள் எனது பிறந்தநாள். உண்மையில் சந்நியாசம் என்பது ஒரு மறுபிறப்பு; அது எனது பிறந்தநாளில் குருவிடமிருந்து கிடைத்த விலைமதிப்பற்ற பரிசாக அமைந்தது.

---

3. Kannada (ಕನ್ನಡ)

ನನ್ನ ಸನ್ಯಾಸದ ಪಯಣ: ಗುರುಕುಲದ ಆ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷಣಗಳು

ಬೇಸಿಗೆಯ ಒಂದು ತಂಪಾದ ಮತ್ತು ಪ್ರಸನ್ನವಾದ ಸೂರ್ಯೋದಯದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಿದೆ. ಊಟಿಯಿಂದ 5 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿರುವ 'ಫರ್ನ್‌ಹಿಲ್' ನಾರಾಯಣ ಗುರುಕುಲವು ಅತ್ಯಂತ ಶಾಂತವಾಗಿ ಮತ್ತು ಏಕಾಂತವಾಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿತ್ತು. ಜೀವನದ ಆ ಪ್ರಮುಖ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ನನಗೆ ಅಪಾರವಾದ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ ನನಗೆ ಕಾವಿ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ನಾನೂ ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನಾಗಲಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದು ಅಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಗುರು ನಿತ್ಯ ಚೈತನ್ಯ ಯತಿ ಅವರಿಂದ ಸನ್ಯಾಸ ದೀಕ್ಷೆ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ನನ್ನ ಪೋಷಕರಿಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಅವರು ಸಂತೋಷದಿಂದ "ಸರಿ" ಎಂದರು. ಏಕೆಂದರೆ, 23 ವರ್ಷದ ಈ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಸನ್ಯಾಸಿಯಾಗಬಲ್ಲೆ ಎಂದು ಅವರು ಎಂದಿಗೂ ನಂಬಿರಲಿಲ್ಲ.

ಗುರುಗಳೊಂದಿಗೆ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಾಗ, ನಾನು ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಆಸೆಯನ್ನು ಅವರ ಮುಂದೆ ತೋಡಿಕೊಂಡೆ. ಅವರು ಕೇವಲ "ಒಳ್ಳೆಯದು" ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳಿದರು. ನಂತರ ಅವರಿಂದಲೇ ದೀಕ್ಷೆ ಪಡೆಯುವುದು ನನ್ನ ಇಚ್ಛೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಒಳಹಾಸು ಮೂಡುವುದನ್ನು ನಾನು ಗಮನಿಸಿದೆ. ಒಪ್ಪಿಗೆ ಅಥವಾ ಅಸಮ್ಮತಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸದೆ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಸನ್ಯಾಸ ದೀಕ್ಷೆಯ ಕಥೆಯನ್ನು ನನಗೆ ವಿವರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಅವರಿಗೆ ಆಗ ಸುಮಾರು 18 ಅಥವಾ 20 ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸು. ರಮಣ ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿ ಅವರು ಮನೆ ತೊರೆದು ತಿರುವಣ್ಣಾಮಲೈಗೆ ತಲುಪಿದ್ದರು. ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಆಗ ಮೌನದಲ್ಲಿದ್ದರು ಮತ್ತು ವಯೋವೃದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು. ಭಕ್ತರು ಆ ಮಹಾತ್ಮರನ್ನು ವಂದಿಸಲು ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಆ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಗ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಹೃದಯ ಬಡಿತವೇ ತಮಗೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದು ಗುರುಗಳು ಹೇಳಿದರು. 'ಹೇಗೆ ಕೇಳುವುದು? ರಮಣರು ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು ಮಾತನಾಡುವರೇ? ನಾನು ಸನ್ಯಾಸ ದೀಕ್ಷೆ ಕೇಳಬೇಕೇ?' - ಹೀಗೆ ಹತ್ತಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವರ ಸರದಿ ಬಂದಾಗ, ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂಬಂತೆ ರಮಣರು ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು ಇವರ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಿದರು. ಆಗ ಯಾವುದೋ ಮಿಂಚು ತಮ್ಮೊಳಗೆ ಪ್ರವಹಿಸಿದಂತಾಯಿತು ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ಈ ಅನುಭವವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ ನಂತರ, ಗುರುಗಳು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಹೀಗೆಂದರು: "ಸನ್ಯಾಸ ಎಂಬುದು ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಕೊಡುವ ಅಥವಾ ಪಡೆಯುವ ವಸ್ತುವಲ್ಲ. ಅದು ಒಂದು ಮನಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಜೀವನಶೈಲಿ."

ಗುರುಗಳ ಮಾತುಗಳು ನನಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ನೀಡಿದವು. ಅವರು ಬಹಳ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯಿತು ಮತ್ತು ಅವರೇ ನನ್ನ ಗುರು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿತು. ಒಂದು ಶುಭ ದೀಕ್ಷಾ ಸಮಾರಂಭಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಗುರುಕುಲದಲ್ಲಿ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಗುರುಗಳು ಆ ವಿಷಯವನ್ನೇ ಮರೆತಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೊನೆಗೆ ನಾನು ಭರವಸೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಒಂದು ದಿನ, ತಮ್ಮ ಉಪನಿಷತ್ ತರಗತಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗುರುಗಳು 'ಶ್ರೀ ನಾರಾಯಣ ಗುರುಗಳ' 'ಹೋಮ ಮಂತ್ರ'ವನ್ನು ಓದಿ ಅದರ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅರ್ಥವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು. ಗುರುಕುಲದ ದೀಕ್ಷಾ ಸಮಾರಂಭಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನೇ ಪಠಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಮಂತ್ರವನ್ನು ತಮ್ಮ ನಂತರ ಪುನರಾವರ್ತಿಸಲು ಗುರುಗಳು ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು. ಇದು ನನ್ನ ಸನ್ಯಾಸ ದೀಕ್ಷೆಯ ಮೊದಲ ಹಂತ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಹೋಮಕುಂಡ ಅಥವಾ ಆಚರಣೆಗಳು ಇರಲಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲವೂ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲೇ ನಡೆಯಿತು.

ಒಮ್ಮೆ ಗುರುಗಳು ನನ್ನನ್ನು 'ಆನಂದ ನಾದ ಯೋಗಿ' ಎಂದು ಕರೆದರು, ಅದುವೇ ನನ್ನ ಸನ್ಯಾಸದ ಹೆಸರು ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಮತ್ತೆ ಹಲವು ದಿನಗಳು ಕಳೆದು ಹೋದವು. ಒಂದು ಸಂಜೆ ತರಗತಿಯ ನಂತರ, ನಾನು ಸುತಾರಾಂ ನಿರೀಕ್ಷಿಸದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗುರುಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಕರೆದರು. ನಾನು ಅವರ ಪಾದಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ, ಗುರುಗಳು ತಮ್ಮ ಕೈಗಳನ್ನು ನನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲಿಟ್ಟರು. ಒಂದು ಪ್ರಚಂಡ ಶಕ್ತಿ ಪ್ರವಾಹವು ನನ್ನೊಳಗೆ ಹರಿಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ಅನುಭವಿಸಿದೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಚಿನ್ನದ ಬೆಳಕು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಬಹಳ ಹೊತ್ತಿನವರೆಗೆ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಭಾರವಾದ ಅನುಭವವಿತ್ತು. ಆ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಷ್ಟ. ನಂತರ ಅವರು ನನಗೆ ಕಾವಿ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಹೊದಿಸಿ ಸನ್ಯಾಸದ ಬಗ್ಗೆ ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು. ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಪೂರ್ತಿ ನನಗೆ ನಿದ್ದೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಒಂದು ಪರಮಾನಂದದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಮರುದಿನ ನನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬವಾಗಿತ್ತು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಸನ್ಯಾಸ ಎಂಬುದು ಒಂದು ಹೊಸ ಜನ್ಮ; ಅದು ನನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದಂದು ನನ್ನ ಗುರುಗಳಿಂದ ದೊರೆತ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿತ್ತು.

---

4. Telugu (తెలుగు)

నా సన్యాస ప్రయాణం: గురుకులంలో ఆ ధన్య నిమిషాలు

వేసవికాలంలో ఒక చల్లని, ఆహ్లాదకరమైన సూర్యోదయ వేళ నేను అక్కడికి చేరుకున్నాను. ఊటీకి 5 కిలోమీటర్ల ఎత్తులో ఉన్న 'ఫెర్న్‌హిల్' లోని గురుకులం ఎంతో ప్రశాంతంగా, ఏకాంతంగా ఉంది. నా మనస్సు ఒక అందమైన మౌనంలో మునిగిపోయింది. జీవితంలోని ఆ ముఖ్యమైన మలుపులో నిలబడినప్పుడు నాలో ఎంతో ఆత్మవిశ్వాసం, ప్రశాంతత కలిగాయి. చిన్నప్పటి నుండి నాకు కాషాయ వస్త్రధారులంటే ఎంతో గౌరవం, భక్తి ఉండేవి. కానీ, నేను కూడా వారిలో ఒకడిని కాబోతున్నానని అప్పుడు నాకు తెలియదు. గురు నిత్య చైతన్య యతి గారి నుండి నేను సన్యాస దీక్ష తీసుకోబోతున్నానని మా తల్లిదండ్రులకు చెప్పినప్పుడు, వారు సంతోషంగా "సరే" అన్నారు. ఎందుకంటే, 23 ఏళ్ల చిన్న వయసులో నేను సన్యాసిని కాగలనని వారు అస్సలు నమ్మలేదు.

గురువుగారితో వ్యక్తిగతంగా మాట్లాడే అవకాశం వచ్చినప్పుడు, నా హృదయ నివేదనను ఆయన ముందుంచాను. ఆయన కేవలం "మంచిది" అని మాత్రమే అన్నారు. ఆ తర్వాత ఆయన నుండే దీక్ష తీసుకోవాలన్నది నా కోరిక అని చెప్పినప్పుడు, ఆయన కళ్ళలో ఒక అంతర్గత చిరునవ్వు వికసించడం నేను గమనించాను. అంగీకారం లేదా నిరాకరణ ఏదీ తెలపకుండా, ఆయన తన సన్యాస దీక్షా వృత్తాంతాన్ని నాకు వివరించడం ప్రారంభించారు. ఆయనకు అప్పుడు దాదాపు 18 లేదా 20 ఏళ్ల వయస్సు ఉంటుంది. రమణ మహర్షి గురించి విని ఆయన ఇల్లు వదిలి తిరువణ్ణామలై చేరుకున్నారు. మహర్షి అప్పుడు మౌనంలో ఉన్నారు మరియు వృద్ధాప్యంలో ఉన్నారు. భక్తులు ఆ మహనీయుడిని దర్శించుకోవడానికి వరుసలో నిలబడి ఉన్నారు. మహర్షి కళ్లు మూసుకుని మౌనంగా కూర్చుని ఉన్నారు. ఆ వరుసలో నిలబడినప్పుడు తన స్వంత గుండె చప్పుడు తనకే వినిపిస్తోందని గురువుగారు చెప్పారు. 'ఎలా అడగాలి? రమణులు కళ్లు తెరిచి మాట్లాడుతారా? నేను సన్యాసం అడగాలా?' - ఇలాంటి ఎన్నో ప్రశ్నలు ఆయన మనస్సులో మెదిలాయి. ఆయన వంతు వచ్చినప్పుడు, ఆశ్చర్యకరంగా రమణులు కళ్లు తెరిచి ఈయన కళ్లలోకి చూశారు. అప్పుడు ఏదో మెరుపు తనలోకి ప్రవహించినట్లు అనిపించిందని ఆయన చెప్పారు. ఈ అనుభవాన్ని వివరించిన తర్వాత, గురువుగారు నన్ను చూసి ఇలా అన్నారు: "సన్యాసం అనేది ఎవరికైనా ఇచ్చేది లేదా తీసుకునే వస్తువు కాదు. అది ఒక మానసిక స్థితి మరియు జీవనశైలి."

గురువుగారి మాటలు నన్ను ఎంతో ప్రేరేపించాయి. ఆయన ఎంతో ఆచరణాత్మకమైన వ్యక్తి అని నాకు అర్థమైంది, ఆయనే నా గురువు అనే భావన కలిగింది. ఒక శుభప్రదమైన దీక్షా వేడుక కోసం నేను గురుకులంలో ఓపికగా వేచి ఉన్నాను. కానీ గురువుగారు ఆ విషయాన్నే మర్చిపోయినట్లు అనిపించింది. చివరకు నేను ఆశ వదులుకున్న ఒక రోజు, తన ఉపనిషత్ తరగతి సమయంలో గురువుగారు 'శ్రీ నారాయణ గురు' యొక్క 'హోమ మంత్రాన్ని' చదివి దాని సూక్ష్మ అర్థాన్ని వివరించారు. గురుకులంలోని దీక్షా వేడుకల్లో ఈ మంత్రాన్నే పఠించేవారు. ఆ మంత్రాన్ని తన తర్వాత పునరావృతం చేయమని గురువుగారు నన్ను కోరారు. ఇది నా సన్యాస దీక్షకు మొదటి అడుగు అని నాకు అర్థమైంది. అక్కడ హోమగుండం లేదా ఎటువంటి ఆచారాలు లేవు; అంతా అంతరంగంలోనే జరిగిపోయింది.

ఒకసారి గురువుగారు నన్ను 'ఆనంద నాద యోగి' అని పిలిచారు, అదే నా సన్యాస నామం అని నాకు తెలిసింది. మళ్లీ చాలా రోజులు గడిచిపోయాయి. ఒక సాయంత్రం తరగతి ముగిసిన తర్వాత, నేను అస్సలు ఊహించని సమయంలో గురువుగారు నన్ను దగ్గరకు పిలిచారు. నేను ఆయన పాదాలను తాకుతూ పక్కన కూర్చున్నప్పుడు, గురువుగారు తన చేతులను నా తలపై ఉంచారు. ఒక అపారమైన శక్తి ప్రవాహం నాలోకి ప్రవహిస్తున్నట్లు నేను అనుభవించాను మరియు ఒక ప్రకాశవంతమైన బంగారు కాంతి మమ్మల్నిద్దరినీ కప్పేసింది. చాలా సేపటి వరకు నా హృదయంలో ఒక బరువైన అనుభూతి కలిగింది. ఆ స్థితిని మాటల్లో వివరించడం నిజంగా కష్టం. ఆ తర్వాత ఆయన నాకు కాషాయ వస్త్రాన్ని కప్పి, సన్యాసం గురించి ఎన్నో విషయాలను వివరించారు. ఆరోజు రాత్రంతా నాకు నిద్ర పట్టలేదు. నేను ఒక పరమానంద స్థితిలో ఉన్నాను. మరుసటి రోజు నా పుట్టినరోజు. నిజానికి సన్యాసం అనేది ఒక పునర్జన్మ; అది నా పుట్టినరోజున నా గురువుగారి నుండి లభించిన అమూల్యమైన బహుమతి.

---

5. Hindi (हिंदी)

मेरी संन्यास यात्रा: गुरुकुल के वे धन्य क्षण

गर्मियों की एक ठंडी और सुहावनी सुबह मैं वहां पहुँचा। ऊटी से 5 किलोमीटर ऊपर 'फर्नहिल' में स्थित गुरुकुल अत्यंत शांत और एकांत लग रहा था। मेरा मन एक सुंदर मौन में डूबा हुआ था। जीवन के उस महत्वपूर्ण मोड़ पर खड़े होकर मुझे अगाध आत्मविश्वास और शांति का अनुभव हो रहा था। बचपन से ही मेरे मन में भगवा वस्त्रधारी संन्यासियों के प्रति गहरा सम्मान था। पर तब मुझे यह आभास नहीं था कि मैं भी उन्हीं में से एक बनने जा रहा हूँ। जब मैंने अपने माता-पिता से कहा कि मैं गुरु नित्य चैतन्य यति से संन्यास की दीक्षा लेने जा रहा हूँ, तो उन्होंने खुशी-खुशी "ठीक है" कह दिया; क्योंकि उन्हें विश्वास ही नहीं था कि 23 साल की इस अल्पायु में मैं संन्यासी बन पाऊँगा।

जब मुझे गुरुजी के साथ व्यक्तिगत संवाद का अवसर मिला, तो मैंने अपने हृदय की इच्छा उनके सामने रख दी। उन्होंने बस इतना कहा, "अच्छा"। फिर जब मैंने उनसे ही दीक्षा लेने की इच्छा जताई, तो मैंने उनकी आँखों में एक आंतरिक मुस्कान देखी। बिना किसी सहमति या असहमति के, उन्होंने मुझे अपनी संन्यास दीक्षा की कहानी सुनानी शुरू की। उस समय उनकी आयु लगभग 18 या 20 वर्ष रही होगी। रमण महर्षि के बारे में सुनकर वे घर छोड़कर तिरुवन्नामलई पहुँच गए थे। महर्षि उस समय मौन में थे और वृद्ध हो चुके थे। लोग उस संत को प्रणाम करने के लिए कतार में खड़े थे। महर्षि अपनी आँखें बंद किए मौन बैठे थे। गुरुजी ने बताया कि उस कतार में खड़े होकर उन्हें अपने हृदय की धड़कनें साफ सुनाई दे रही थीं। 'कैसे पूछूँ? क्या रमण आँखें खोलकर बात करेंगे? क्या मुझे संन्यास के लिए पूछना चाहिए?'—ये सभी प्रश्न उनके मन में कौंध रहे थे। जब उनकी बारी आई, तो उनके आश्चर्य का ठिकाना न रहा; रमण महर्षि ने आँखें खोलीं और सीधे उनकी आँखों में देखा। गुरुजी ने कहा कि उन्हें ऐसा महसूस हुआ जैसे कोई बिजली की तरंग उनकी ओर प्रवाहित हुई हो। इस अनुभव को सुनाने के बाद, गुरुजी ने मुझसे कहा: "संन्यास कोई ऐसी वस्तु नहीं है जिसे दिया या लिया जा सके। यह मन की एक अवस्था है और साथ ही एक जीवनशैली भी है।"

गुरुजी के शब्दों ने मुझे बहुत प्रेरित किया। मुझे वे बहुत व्यावहारिक लगे और मन में यह भाव बैठ गया कि वही मेरे गुरु हैं। मैं एक शुभ दीक्षा समारोह की प्रतीक्षा में धैर्यपूर्वक गुरुकुल में ही रुक गया। लेकिन ऐसा लगा जैसे गुरुजी उस पूरी बात को ही भूल गए हों। अंत में जब मैंने उम्मीद छोड़ दी, तब एक दिन अपनी उपनिषद की कक्षा के दौरान गुरुजी ने 'श्री नारायण गुरु' का 'होम मंत्र' पढ़ा और उसका सूक्ष्म अर्थ समझाया। गुरुकुल में दीक्षा समारोहों के दौरान इसी मंत्र का जाप किया जाता था। गुरुजी चाहते थे कि मैं उनके पीछे-पीछे इस मंत्र को दोहराऊँ। मैं समझ गया कि यह मेरी संन्यास दीक्षा का पहला कदम था। वहां कोई यज्ञ की अग्नि या कर्मकांड नहीं थे; सब कुछ आंतरिक जगत में घटित हुआ।

एक बार गुरुजी ने मुझे 'आनंद नाद योगी' कहकर पुकारा, और मैं जान गया कि यही मेरा संन्यास का नाम है। फिर कई दिन बीत गए और एक शाम नियमित कक्षा के बाद, गुरुजी ने मुझे अपने पास बुलाया—तब जब मुझे इसकी रत्ती भर भी उम्मीद नहीं थी। जब मैं उनके पैर छूकर उनके पास बैठा, तो गुरुजी ने अपना हाथ मेरे सिर पर रखा। मुझे अपने भीतर ऊर्जा के एक जबरदस्त प्रवाह का अनुभव हुआ और एक सुनहरी आभा ने हम दोनों को घेर लिया। काफी देर तक मेरे हृदय में एक भारीपन सा महसूस होता रहा। उस अवस्था को शब्दों में बयान करना अत्यंत कठिन है। फिर उन्होंने मुझे भगवा वस्त्र ओढ़ाए और संन्यास के बारे में बहुत सी बातें समझाईं। उस पूरी रात मैं सो नहीं सका। मैं एक परमानंद की स्थिति में था। अगला दिन मेरा जन्मदिन था। वास्तव में संन्यास एक नया जन्म ही है, और यह मेरे जन्मदिन पर मेरे गुरु की ओर से मिला एक अमूल्य उपहार बन गया।