ഹിമാലയൻ യാത്ര: ഗുരുകൃപയുടെയും ഉൾക്കാഴ്ചകളുടെയും സ്മരണകൾ

 ഊട്ടി ഫേൺഹിൽ നാരായണ ഗുരുകുലത്തിൽ വെച്ച് ഗുരു നിത്യചൈതന്യ യതിയിൽ നിന്ന് ആത്മീയപാതയിലേക്ക് ദീക്ഷ സ്വീകരിച്ചതിന് പിന്നാലെ ഒരു ദിവസം അദ്ദേഹം എന്നെ അനുഗ്രഹിച്ചു. വേദാന്ത പഠനത്തിനായി ഹിമാലയത്തിലേക്ക് പോകാൻ സാധിക്കുന്നത് നിന്റെ ഭാഗ്യമാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. താമസിയാതെ, ഒരു കറുത്ത അംബാസഡർ ടാക്സിയിൽ കോയമ്പത്തൂരിലേക്ക് പോവുകയായിരുന്ന മറ്റൊരു യാത്രക്കാരനൊപ്പം ചേരാൻ ഗുരു എന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഞാൻ അവരോടൊപ്പം പോയി, അവിടെനിന്ന് ട്രെയിൻ മാർഗ്ഗം ന്യൂഡൽഹിയിലും, പിന്നീട് ബസ് മാർഗ്ഗം ഹരിദ്വാറിലും, ഒടുവിൽ ഋഷികേശിലെ ഡിവൈൻ ലൈഫ് സൊസൈറ്റിയിലുമെത്തി. സ്വാമി ചിദാനന്ദജി പ്രസിഡന്റും സ്വാമി കൃഷ്ണാനന്ദജി സെക്രട്ടറിയുമായിരുന്ന കാലമായിരുന്നു അത്. വരാനിരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് വലിയ നിശ്ചയമില്ലായിരുന്നെങ്കിലും ഞാൻ ആവേശഭരിതനായിരുന്നു. എന്റെ കൈവശം ആകെ നാല് കാവി വസ്ത്രങ്ങളും പിന്നെ എന്റെ വയലിനും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എങ്കിലും, ഞാൻ ശേഖരിച്ച ആത്മീയ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ കാരണം ബാഗിന് നല്ല ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു. ഗുരുവിൽ അർപ്പിച്ച വിശ്വാസത്തിൽ മാത്രം അഭയം പ്രാപിച്ച്, ട്രെയിനിലും ബസ്സിലുമായി ആ സുഹൃത്തുക്കൾക്കൊപ്പം ഞാൻ ഋഷികേശിലേക്ക് തിരിച്ചു. അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ ഗുരു എനിക്ക് ഒരു കവറിൽ ആയിരം രൂപയും ഒരു കത്തും നൽകിയിരുന്നു. ആകാംക്ഷയോടെ ഞാൻ അത് തുറന്നു നോക്കി; എന്നെ സ്വന്തം മകനെപ്പോലെ സംരക്ഷിക്കണമെന്ന് സ്വാമി ചിദാനന്ദജിയോട് അഭ്യർത്ഥിക്കുന്ന സ്നേഹം നിറഞ്ഞ വരികളായിരുന്നു അതിൽ. അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം എനിക്ക് താമസവും ഭക്ഷണവും മറ്റ് സൗകര്യങ്ങളും സ്നേഹപൂർവ്വം ഒരുക്കിത്തന്നു. പ്രാർത്ഥനകളും വേദാന്ത ക്ലാസുകളും അടുത്തുള്ള ആശ്രമ സന്ദർശനങ്ങളുമായി നീങ്ങിയ ആ ഒരു വർഷത്തിനിടയിൽ, എനിക്ക് ചായ ഉണ്ടാക്കിത്തന്ന സ്വാമി പ്രബുദ്ധാനന്ദയെയും, ഓൾ ഇന്ത്യ റേഡിയോയിലെ വീണ വിദ്വാനായിരുന്ന സ്വാമി വിദ്യാനന്ദയെയും പോലുള്ള ദയാലുക്കളായ ആത്മാക്കളെ ഞാൻ പരിചയപ്പെട്ടു. അവരോരോരുത്തരും എന്റെ യാത്രയിൽ വഴികാട്ടികളായി മാറി. അത് ആ പരിവർത്തന വർഷത്തിന്റെ തുടക്കം മാത്രമായിരുന്നു.

എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ ഞാൻ ഗംഗാതീരത്തൂടെ നടക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, ശാന്തമായ ഒരു നിമിഷത്തിൽ, ഞാൻ ഒരു പാറയിൽ ഇരുന്ന് പുഴയുടെ ശക്തമായ ഒഴുക്ക് നോക്കി നിന്നു. അപ്പോൾ ഒരു ശവശരീരം പുഴയിലൂടെ ഒഴുകി വരുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. അത് എന്റെ അരികിലെത്തുന്നതിന് മുൻപ് പാറക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ കുടുങ്ങി. കഴുകന്മാരും പരുന്തുകളും കാക്കകളും ആ ശരീരത്തിൽ കൊത്തിവലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് കണ്ടു നിന്നപ്പോൾ എന്നിൽ എന്തോ ഒന്ന് മാറിമറിഞ്ഞു—ജീവിതത്തിന്റെ അസ്ഥിരതയെക്കുറിച്ചുള്ള ആ ദൃശ്യം ശരീരത്തോടുള്ള എന്റെ മമതയിൽ നിന്ന് ഒരു നിമിഷം എന്നെ മോചിപ്പിച്ചു. കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം ആ ശവശരീരം ഒഴുക്കിൽപ്പെട്ട് ദൂരേക്ക് മറഞ്ഞു. ആ ഭാരമേറിയ നിമിഷത്തിന് ശേഷം ഞാൻ ദയാനന്ദ ആശ്രമത്തിലേക്ക് നടന്നു, അവിടെ സ്വാമിജിയുടെ കീഴിൽ ആത്മബോധം ക്ലാസ്സിൽ പങ്കുചേർന്നു.

ഋഷികേശിലെ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ സുപ്രധാനമായ ഒരു ഭാഗം സ്വാമി ശിവാനന്ദയുടെ വിപുലമായ ലൈബ്രറി കണ്ടെത്തിയതായിരുന്നു. എന്നെ വളരെയധികം സ്വാധീനിച്ച രണ്ട് പുസ്തകങ്ങളിൽ ഞാൻ മുഴുകി—ഒന്ന് ബ്രഹ്മചര്യത്തെക്കുറിച്ചും മറ്റൊന്ന് നാദയോഗത്തെക്കുറിച്ചും ഉള്ളതായിരുന്നു. ഈ പാഠങ്ങൾ ഉൾക്കൊണ്ടുകൊണ്ട് ഞാൻ ബ്രഹ്മചര്യം പരിശീലിക്കാൻ തുടങ്ങി, അത് എന്റെ ആത്മീയ പാതയിൽ എനിക്ക് അസാധാരണമായ ആത്മവിശ്വാസവും ഊർജ്ജവും നൽകി. അതോടൊപ്പം നാദയോഗം അഭ്യസിച്ചതും—പ്രത്യേകിച്ച് വൈകുന്നേരത്തെ ഗംഗാ ആരതി സമയത്ത്—സൂക്ഷ്മമായ ആന്തരിക ശബ്ദങ്ങളിലേക്ക് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ എന്നെ സഹായിച്ചു. ഷണ്മുഖി മുദ്രയിലൂടെ എന്നിൽ ഉണരുന്ന അനാഹതനാദം കേൾക്കാൻ എനിക്ക് സാധിച്ചു—അത് അതിശയകരവും അലൗകികവുമായ ഒരു അനുഭവമായിരുന്നു. ഗുരു നിത്യചൈതന്യ യതി എന്നെ ഒരു 'നാദയോഗി' എന്ന് വിളിച്ചു. ലാൽഗുഡി ജയരാമൻ ഗുരുവിന്റെ ശിക്ഷണത്തിൽ ഊന്നിയുള്ള എന്റെ വയലിൻ വായന ശബ്ദത്തിനും ആത്മീയതയ്ക്കും ഇടയിലുള്ള ഒരു പാലമായി മാറി. ഇതെല്ലാം കൂടി ചേർന്ന് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു പര്യവേക്ഷണത്തിന് വഴിയൊരുക്കി.

ശാന്തമായ ഏകാന്തതയിൽ മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ആശ്രമ ജീവിതത്തിൽ മുഴുകിയിരുന്നെങ്കിലും, മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്നും സഹോദരങ്ങളിൽ നിന്നും അകന്നു കഴിയുന്നതിൽ എപ്പോഴൊക്കെയോ സംശയങ്ങൾ എന്നെ വേട്ടയാടി. ഇവിടെ എന്റെ ലക്ഷ്യം എന്താണ്? എന്നാൽ, സ്നേഹനിധിയായ സ്വാമി വിദ്യാനന്ദയാണ് എനിക്ക് സത്യം മനസ്സിലാക്കിത്തന്നത്. ഹിമാലയത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിച്ചത് കൊണ്ട് മാത്രം ആർക്കും ജ്ഞാനോദയം ലഭിക്കില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ ഇവിടുത്തെ പശുക്കളും പോത്തുകളും എന്നേ ജ്ഞാനികളായേനെ എന്ന് അദ്ദേഹം തമാശയായി പറഞ്ഞു. പ്രധാനം സ്ഥലമല്ല, മറിച്ച് നമ്മൾ തന്നെയാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ആ വിവേകത്തോടെ, ചെന്നൈയിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകാനും ഇതിഹാസ തുല്യനായ ലാൽഗുഡി ജയരാമനിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് സംഗീതം പഠിക്കാനുള്ള അപൂർവ്വ അവസരം പ്രയോജനപ്പെടുത്താനും അദ്ദേഹം എന്നെ ഉപദേശിച്ചു. ആത്മീയ സാധനകൾ എവിടെയിരുന്നും തുടരാമെന്നും എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ഹിമാലയത്തിലേക്ക് തിരികെ വരാമെന്നും അദ്ദേഹം ഉറപ്പുനൽകി. ഞാൻ 12 മുതൽ 15 വർഷം വരെ അവിടെ നിൽക്കണമെന്ന് ഗുരു നിത്യചൈതന്യ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, വിലപ്പെട്ട പാഠങ്ങളും വ്യക്തമായ ഒരു ദിശാബോധവുമായി ഏകദേശം ഒരു വർഷത്തിന് ശേഷം ഞാൻ അവിടെ നിന്ന് മടങ്ങി.

ഋഷികേശിൽ നിന്നുള്ള മടക്കയാത്രയിൽ ഞാൻ ന്യൂഡൽഹിയിൽ അല്പകാലം തങ്ങി. ഹിമാലയത്തിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിവന്നപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ പ്രകടമായ ഒരു മാറ്റം എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. ഡൽഹിയിലെ തിരക്കുകൾ പല ചിന്തകൾക്കും വഴിമാറി. ആ സമയത്താണ് എന്റെ ആത്മീയ സഹോദരൻ സുരേഷ് ബാബുവിന്റെ സുഹൃത്തും ഫോട്ടോഗ്രാഫറുമായ ശൈലൻ പാർക്കറെ ഞാൻ വീണ്ടും കാണുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീട്ടിൽ താമസിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഓഷോ രജനീഷിന്റെ ഒരു പുസ്തകം വായിക്കുകയായിരുന്നു. അതിലെ ഒരു വരി എന്നെ വല്ലാതെ സ്പർശിച്ചു—"ഒരു യഥാർത്ഥ ഗുരു ഒരിക്കലും ശിഷ്യനെ ബന്ധനസ്ഥനാക്കില്ല, മറിച്ച് ജീവിതം അനുഭവിക്കാനും പഠിക്കാനുമായി അവനെ ലോകത്തിലേക്ക് വിടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്" എന്നായിരുന്നു അത്. ഗുരു നിത്യചൈതന്യ യതി എനിക്ക് വേണ്ടി ചെയ്തത് കൃത്യമായി ഇതാണെന്ന് ആ നിമിഷം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് ഒരു വലിയ ഊർജ്ജം എന്നെ പൊതിഞ്ഞു—എന്റെ ശരീരം ഒരു പ്രതിമയെപ്പോലെ നിശ്ചലമായി, ആ അവസ്ഥ കുറച്ചുനേരം നീണ്ടുനിന്നു. തൊട്ടുപിന്നാലെ ശൈലൻ വിളിച്ച് ആ വാർത്ത പറഞ്ഞു: ഗുരു നിത്യചൈതന്യ യതി സമാധിയായിരിക്കുന്നു. ആ നിമിഷം തന്നെ എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം അനുഭവപ്പെട്ടു. ഞാൻ നേരെ ഊട്ടിയിലെ ഫേൺഹിൽ നാരായണ ഗുരുകുലത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു. അവിടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമാധി ചടങ്ങുകൾ നടക്കുകയായിരുന്നു.