രാമപുരത്തെ ഓർമ്മകൾ: മാഞ്ഞുപോയൊരു കാലം
സ്കൂൾ അവധിക്കാലത്ത് ഞങ്ങൾ രാമപുരത്തേക്ക് പോകുന്നുണ്ടെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് വലിയ ആവേശമായി. എന്റെ മുത്തശ്ശിയെ പേടിപ്പിക്കാനായി ഞാൻ ഒരു ചെറിയ പോക്കറ്റ് കത്തിയും കൂളിംഗ് ഗ്ലാസും നിക്കറിന്റെ പോക്കറ്റിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചു. ഒരു കവർച്ചക്കാരനെപ്പോലെ ചാടിവീണ് അവരെ പേടിപ്പിക്കുന്നത് ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടു.
എറണാകുളത്ത് നിന്ന് രാമപുരത്തേക്ക് ദിവസേന ഒരൊറ്റ ബസ്സേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ—മുണ്ടക്കയത്തേക്ക് പോകുന്ന കെ.എം.എസ് (KMS) ബസ്സ്. അതിന്റെ കഷണ്ടി തലയുള്ള ഡ്രൈവറെയും മെലിഞ്ഞുയർന്ന കണ്ടക്ടറെയും എന്റെ അച്ഛന് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. ഡ്രൈവറെയും പുറത്തെ കാഴ്ചകളെയും കണ്ടിരിക്കാൻ മുൻസീറ്റിലിരിക്കാനായിരുന്നു എനിക്കിഷ്ടം. എന്നാൽ ഡ്രൈവർ എന്റെ പോക്കറ്റിലെ കത്തിയും കണ്ണടയും കണ്ട് അമ്മയോട് പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. അതോടെ എന്റെ പദ്ധതികളെല്ലാം പൊളിഞ്ഞു.
എറണാകുളം സൗത്ത് മേൽപ്പാലത്തിന്റെ താഴെ നിന്നായിരുന്നു ബസ്സ് പുറപ്പെടുന്നത്. ഏകദേശം രണ്ടര മണിക്കൂർ യാത്രയുണ്ട്. ബസ്സ് നല്ല വേഗതയിലാണ് ഓടിച്ചിരുന്നത്, നിർത്തുന്ന സ്ഥലങ്ങൾ കുറവായിരുന്നു. രാമപുരത്തെ ബസ് സ്റ്റോപ്പ് ശ്രീരാമക്ഷേത്രത്തിന് മുന്നിലുള്ള വലിയൊരു പേരാലിന് അടുത്തായിരുന്നു. അച്ഛൻ അവിടെയുള്ള ചായക്കടയിൽ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും വാങ്ങാറുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ നിന്ന് ഞങ്ങൾ ഏകദേശം രണ്ട് കിലോമീറ്റർ നടന്ന് കൊണ്ടാട്ടിലേയ്ക്ക് പോകും. പച്ചക്കറികളും പലചരക്ക് സാധനങ്ങളുമുള്ള ഒരു വലിയ ബാഗ് അച്ഛൻ ചുമക്കുന്നുണ്ടാകും. പതിനെട്ടാം വയസ്സിൽ റെയിൽവേ ഓഫീസിൽ ക്ലാർക്കായി അച്ഛൻ ജോലി തുടങ്ങിയതാണ്. എല്ലാ മാസവും അച്ഛന്റെ ശമ്പളത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം സാമ്പത്തിക കാര്യങ്ങൾ നോക്കിയിരുന്ന മുത്തശ്ശിക്ക് നൽകുകമായിരുന്നു.
രാവിലെ എഴുന്നേറ്റാൽ മുത്തശ്ശി പല്ല് തേക്കാൻ പഴുത്ത മാവിലയുടെ കഷണം തരും. പിന്നെ ഒരു ചെറിയ ഈർക്കിൽ പിളർന്ന് അത് കൊണ്ട് നാക്ക് വൃത്തിയാക്കും. വീടിന് പിന്നിലെ പറമ്പിലായിരുന്നു പ്രാഥമിക കൃത്യങ്ങൾ. കിണറ്റിൽ നിന്ന് വെള്ളം കോരേണ്ടി വരുമായിരുന്നു. എനിക്കത് ഇഷ്ടമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് മുത്തശ്ശൻ ഒരു കുഴിയെടുത്ത് അതിന് മുകളിൽ രണ്ട് മരത്തടികൾ വെച്ച് ഓല കൊണ്ട് മറച്ചൊരു ശൗചാലയം ഉണ്ടാക്കിത്തന്നു. അവിടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഈച്ചകൾ വന്ന് പൊതിയുമായിരുന്നു. മേൽക്കൂര ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് മഴ പെയ്യുമ്പോൾ കുട പിടിക്കേണ്ടി വരും. കൊക്കരണി കാവിനടുത്തുള്ള കുളത്തിലായിരുന്നു കുളി. ചിലപ്പോൾ എന്റെ ചെറിയമ്മ (സുമചിറ്റ) എന്നെ കുളിപ്പിക്കാൻ വരും. ചിറ്റ കുളിപ്പിക്കുന്നത് എനിക്ക് വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ചിറ്റ എനിക്ക് ചോറ് ഉരുളകളാക്കി തരുമായിരുന്നു. മഹാരാജാസ് കോളേജിൽ കെമിസ്ട്രിയിൽ പിജിക്ക് പഠിക്കുകയായിരുന്നു ചിറ്റ. നല്ല ബുദ്ധിയുള്ള ചിറ്റയ്ക്ക് നൃത്തം ചെയ്യാനും പഴയ മലയാളം സിനിമാ പാട്ടുകൾ പാടാനും അറിയാമായിരുന്നു.
കുളി കഴിഞ്ഞാൽ മുത്തശ്ശി നന്ദിനിപ്പശുവിനെ കറന്ന് എനിക്ക് പച്ചപ്പാൽ തരും. കുറച്ച് വെണ്ണയും എനിക്ക് കരുതി വെക്കും. മുത്തശ്ശി തെക്കേ കാവിലെ ശ്രീ ദുർഗ്ഗയ്ക്ക് നിത്യവും പ്രാർത്ഥനകൾ അർപ്പിക്കുമായിരുന്നു. നെൽ പാടത്തിന്റെ നടുക്ക് വസിക്കുന്ന അന്നപൂർണ്ണേശ്വരി ആണ് ഈ കുടുംബ പരദേവത എന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു. ആർത്തവകാലത്ത് ക്ഷേത്രത്തിൽ പ്രവേശിച്ചതിന് പത്താം ദിവസം രക്തം ഛർദ്ദിച്ച് മരിച്ചുപോയ ഒരു സ്ത്രീയുടെ കഥ മുത്തശ്ശി എനിക്ക് പറഞ്ഞുതന്നിട്ടുണ്ട്. ദേവി ആവേശിക്കുന്ന അഫനെ കുറിച്ചും മുത്തശ്ശിക്ക് ഒരുപാട് കഥകളുണ്ടായിരുന്നു. ദേവി അവനിലൂടെ സംസാരിക്കുമെന്നും ഒരിക്കൽ കുടുംബത്തിന് ദിവസവും ഓരോ സ്വർണ്ണനാണയം നൽകാമെന്ന് ദേവി ഉറപ്പു നൽകിയതായും മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ഒരിക്കൽ അത് എടുക്കാൻ മറന്നുപോയെന്നും അതിനുശേഷം അത് ലഭിച്ചിട്ടില്ലെന്നും അവർ പറഞ്ഞു. എങ്കിലും ദേവിയുടെ അനുഗ്രഹം എന്നും കുടുംബത്തോടൊപ്പം ഉണ്ടാകുമെന്ന് ദേവി ഉറപ്പുനൽകിയിരുന്നുവത്രേ!
നങ്ങയ്യ എന്നായിരുന്നു മുത്തശ്ശിയുടെ പേര്. അവർക്ക് സംസ്കൃതവും ജ്യോതിഷവും അറിയാമായിരുന്നു. മുത്തശ്ശൻ അടുത്തുള്ള ശാസ്താ ക്ഷേത്രത്തിലെ ശാന്തി ചെയ്യാറുണ്ടായിരുന്നു. മഴക്കാലത്ത് ഞങ്ങൾ നടുമുറ്റത്ത് വലിയ പാത്രങ്ങളിലും ചെമ്പ് പാത്രങ്ങളിലും മഴവെള്ളം ശേഖരിക്കുമായിരുന്നു. നാലുകെട്ടിനുള്ളിലിരുന്ന് മഴ കാണുന്നത് വലിയ സുഖമായിരുന്നു. പന ഓലയിൽ വീഴുന്ന മഴത്തുള്ളികളുടെ ശബ്ദവും, തവളകളുടെ കരച്ചിലും, കുളക്കോഴിയുടെ വിളിയും ചെമ്പോത്തിന്റെ കൂവലും ഞാൻ കേട്ടിരിക്കും. ആദ്യം കുളക്കോഴിയുടെ കരച്ചിൽ കേട്ട് ഞാൻ പേടിച്ചിരുന്നു, എന്നാൽ അതൊരു വെറും പക്ഷിയാണെന്ന് ചിറ്റ പറഞ്ഞുതന്നു. ചിറ്റയ്ക്ക് അശുദ്ധിയുള്ള സമയത്ത് അവർ ഒരു പായയിൽ തനിച്ചിരിക്കും, ഞാൻ ചിറ്റയെ തൊടാൻ പാടില്ലായിരുന്നു. തൊട്ടാൽ ഞാൻ കുളത്തിൽ പോയി കുളിക്കണം എന്ന് ചിറ്റ പറയുമായിരുന്നു.
ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് ചിലപ്പോൾ കഞ്ഞിയും പുഴുങ്ങിയ കപ്പയുമായിരുന്നു. ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് കൈ കഴുകിയില്ലെങ്കിൽ മുത്തശ്ശി വഴക്ക് പറയും. എന്റെ വല്യ മുത്തശ്ശി നങ്ങേലിക്ക് തൊണ്ണൂറിലധികം വയസ്സുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ വറ്റിവരണ്ട നീളത്തിൽ തൂങ്ങി കിടക്കുന്ന മാറ് മറയ്ക്കാത്ത സ്തനങ്ങൾ എനിക്ക് എന്നും ഒരു കൗതുകമായിരുന്നു. എപ്പോഴും രുദ്രാക്ഷ മാലയുമായി മന്ത്രങ്ങൾ ജപിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും. തൊണ്ണൂറ്റിയെട്ടാം വയസ്സുവരെ അവർ ജീവിച്ചു. കണ്ണ് കാണുന്നില്ലെന്നും ചെവി കേൾക്കുന്നില്ലെന്നും അവർ എപ്പോഴും അച്ഛനോട് പരാതി പറയുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ജപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും അവർക്ക് എല്ലാം കേൾക്കാമെന്ന് മുത്തശ്ശി പറയുമായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ പത്താം ക്ലാസ് അവധിക്കാലത്ത് ഞാൻ തറവാട്ടിൽ താമസിച്ചു. അയൽവാസികളായ ലേഖയും മല്ലികയും മുത്തശ്ശനെയും മുത്തശ്ശിയെയും സന്ദർശിക്കാൻ വരുമായിരുന്നു. രണ്ട് പേരും പ്രീഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുകയായിരുന്നു. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അവരോടൊപ്പം ക്ഷേത്രത്തിൽ പോകുന്നത് എനിക്ക് വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. മൂപ്പരായ കത്രിയും യോഹന്നാനും വയലിലെ ജോലികളിൽ സഹായിക്കാൻ വരുമായിരുന്നു. അച്ഛൻ പോകുമ്പോൾ അവർക്ക് പണം കൊടുക്കുമായിരുന്നു.
പിന്നീട് ഞങ്ങളുടെ തറവാട് വിറ്റു, വീട് പൊളിച്ചു കളഞ്ഞു. വല്യ മുത്തശ്ശിയും മുത്തശ്ശിയും മുത്തശ്ശനും അച്ഛനും അഫനും എല്ലാം ഇപ്പോൾ ഇല്ല. ഓർമ്മകൾ മാത്രം അവശേഷിക്കുന്നു. ആ ഓർമ്മകളിൽ അവർ ഇപ്പോഴും ജീവിക്കുന്നു.
Comments
Post a Comment